Εκτύπωση

Αν δεν υπήρχε αγάπη και φλογερή επιθυμία για το άλλο φύλλο δεν υπήρχε λόγος να κτίσει ο Θεός τον πλανήτη μας.

Γράφτηκε από τον/την Πάτερ Παναγιώτης Γκέζος. Posted in Τα νέα της ενορίας

Αν δεν υπήρχε αγάπη και φλογερή επιθυμία για το άλλο φύλλο δεν υπήρχε λόγος να κτίσει ο Θεός τον πλανήτη μας.

Τεσσαρακοστή

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η άλφα αγάπη είναι αυτή που έχει ο άνθρωπος για το Θεό. Ο Δημιουργός έφτιαξε το τεράστιο πλανήτη με όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου απανταχού της γης, με σεισμούς και κατακλυσμούς, με φουρτούνες και μπουνάτσα... Μετά έκαμε τον άνθρωπο, το μόνο κτίσμα με λογικό να βασιλεύει στον πλανήτη αυτό. Κάποτε είπε μία γιαγιά στο εγγονάκι της «Το μυαλό είναι παντού πάνω στη γη. Σκύψε πάρε και βάλτο στο κεφάλι σου». Γνώριζε η αγράμματη γιαγιά ότι «Πάντα εν σοφία εποίησας» . Πράγματι το κάθε τι πάνω στη γη και τα μυρμήγκια, και τα χόρτα, η θάλασσα και τα βουνά και… έχουν πολλά να μας διδάσκουν αρκεί ν’ ανοίξουμε τα μάτια και τ’ αυτιά μας. Ο Θεός έκαμε και την Εκκλησία, (το σχολείο και το θεραπευτήριο) για να μπορέσει ο άνθρωπος να ζήσει στον παράδεισο.

Η βήτα αγάπη είναι η αγάπη με τη φλογερή επιθυμία για το άλλο φύλλο για να συνεχίσει το μέγα έργο της αναδημιουργίας στο σύμπαν. Χωρίς αυτήν την αγάπη δεν υπήρχε λόγος να κτίσει ο Θεός τον πλανήτη μας, αφού δεν θα είχαμε γονιούς, αδέρφια, παιδιά, εγγόνια… Η αγάπη για το άλλο φύλλο είναι αέναος δεν τελειώνει ποτέ και μας κάνει να αγαπάμε όλα τα παιδιά των μανάδων.

Ιερέας Π. Γκέζος

Εφημέριος Ι.Ν. Προφήτου Ηλιού

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ανέστη!

 

Τεσσαρακοστή

                                                                                                           

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό μεταξύ των Ορθόδοξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος