Οι Αρβανίτες δεν είναι Βοριοηπειρώτες

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

 

Π. Παναγιώτης Γκέζος, Οι Αρβανίτες δεν είναι Βορειοηπειρώτες (απάντηση).

Προς το katanixis.blogspot.grγια τον Γέροντα Νεκτάριο Μοναχό Αγιορείτη

Γέροντα Νεκτάριε ευλογείτε, Είμαι ο πρεσβύτερος Παναγιώτης Γκέζος. από τη Χειμάρρα και εφημέριος στον Ι. Ν. Προφήτου Ηλιού Βάρης της Ι. Μ. Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης, Βάρης

 

Με όλο το σεβασμού στο πρόσωπο σας και στον άγιο τόπο που ασκείτε το πνευματικό σας αγώνα θα μου επιτρέψετε να πω και εγώ την γνώμη μου για όσα γράφετε με πολύ αγάπη.
Διαβάζω το άρθρο σας:

γ. Νεκτάριος Μοναχός Αγιορείτης, Άλλο Αλβανοί και άλλο Αρβανίτες (Βορειοηπειρώτες)

Γέροντα αυτός ο τίτλος είναι πολύ λανθασμένος. Οι Αρβανίτες δεν είναι Βορειοηπειρώτες. Για να σας αποδείξω το λάθος πρώτα απο όλα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι είναι οι Αρβανίτες. Οι Ιλλυριοί είναι απόγονοι των Πελασγικών και πρόγονοι των αλβανών.

«Απο τους Πελασγούς μόνο οι Δωριείς, οι Ίωνες, οι Αιολείς σαν τμήματα του μεγάλου Πελασγικού Έθνους φέρονται να έρχονται στην Ελλάδα, ενώ οι υπόλοιποι, δηλαδή οι Ιλλυριοί, καθιστούν στην Β. Δ Βαλκανική.» Ας δούμε τώρα πιο συγκεκριμένες περιπτώσεις σύνδεσης των Δωριέων...με τους Ιλλυριούς.

«Έκτος απο τον Ύλλο που έδωσε το όνομα του στο Δωρικό γένος των Υλλέων, υπάρχει και άλλος ένας Ύλλος που λατρεύτηκε απο τους Ιλλυριούς σαν θεός του Φωτός ελθών μετά Ιλλυριών Φαιάκων εις Ιλλυριών, υπήρχε δε και χερσόνησος εν Ιλλυρία Ύλλις η Υλληίς και πόλις ομώνυμος εν αυτή (Π. Καρολίδου εισαγωγή στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» Κ. Παπαρρηγοπούλου σελ. 55-56). Ο ίδιος ιστορικός εξάγει το Αρβανίτικο Ύλλε (και σήμερα στα αλβανικά ylliδικό μου σημείωμα)= Άστρο, φως(εκ σου έρχεται και το όνομα «Ιλλυριοί» δικό μου σημείωμα). Απο την παραπάνω εκδοχή τα αστέρια οι Αρβανίτες τα λένε συνήθως Ύλλ'ζ yllëz(δικό μου σημείωμα) δηλ. φωτάκια, μικρά φώτα. (Ένα σημαντικό δείγμα αυτό που δείχνει ότι η σημερινή αλβανική γλώσσα είναι συνέχεια της Ιλλυρικής δικό μου σημείωμα).

Πολλοί νεώτεροι συγγραφείς υποστήριξαν πως το όνομα Υλλεις ειναι Ιλλυρικό και πως οι Υλλεις ήσαν Ιλλυριοί. Αν δεχτούμε τους Πελασγούς σαν κοινούς προπάτορες όλων των κατοπινών Ελληνικών φυλών και κοινούς προγόνους Ελλήνων και Ιλλυριών δεν υπάρχει καμία αντίφαση, κανένα ερωτηματικό, κανένα μπέρδεμα. Μονό με τους Πελασγούς μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί υπήρχε φυλή Υλλέων και στην Ιλλυρία και στην Πελοπόννησο, γιατί υπήρχε Ύλλος στην Ιλλυρία, Ελλάδα, Φρυγία και μάλιστα λατρεμένος σαν Θεός του Φωτός.

Ώστε υπάρχει και μάλιστα άμεση σχέση των Δωριέων και των Ιλλυριών. Και για να γίνουν πιο σαφές, αυτά που εξετάζουμε ειναι μόνον τα συμπεράσματα που βγαίνουν απο την μυθολογική και γλωσσολογική έρευνα. Όλα αυτά ειναι πράγματα που δεν απασχολούν διόλου τους ερευνητές αυτούς που θέλουν ισώνει και καλά να διαφοροποιήσουν τους δυο Λαούς). «akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2013/01/blog-post_2.htm».

«Οι Ιλλυριοί και όλες οι άλλες φυλές της Βαλκανικής εξελληνίζονται ή εκλατινίζονται μετά την Μακεδονική και Ρωμαϊκή κατάκτησή τους. Τα ονόματα των Ιλλυρικών φυλών με το πάροδος του χρόνου εξαφανίζονται όπως και τα ονόματα: Πελασγοί, Δωριείς, Αιολείς, Ίωνες, Αχαιοί, Χάονες, Μολοσσοί...όχι όμως οι άνθρωποι, οι λαοί. Κατά τον 11ο αιώνα σε ιστορικές πηγές οι άνθρωποι αυτοί, οι πρώην Ιλλυριοί (αρχικά μόνο σε μια περιοχή, Κρουγια) ονομάζονται arban(αρμπάν) που πάει να πει «κάνω χωράφι» δηλαδή αγρότης. Μετά το arbanγίνεται arbëreshκαι μετά alban. Μετά το πέρασμα του χρόνου αυτό έγινε το όνομα του τόπου που μιλούσαν την ίδια αυτή γλώσσα Arbëriaκαι ο λαός της Arbëresh. Η γλώσσα τους δεν αλλάζει, απλός δανείζεται με την πάροδο του χρόνου πολλές παρά πολλές λέξεις απο έλληνες και λατίνους.

Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού αυτού του λαού των Arbëreshπέρασε στην Ελλάδα οπού το όνομα τους οι Έλληνες το πρόφεραν

«Αρβανίτες». Είναι ιστορικό γεγονός πως οι Αρβανίτες κατέβηκαν στην Ελλάδα αιώνες τώρα μέχρις και σήμερα για δύο λόγους:

Πρώτονοι Έλληνες της εποχής εκείνης είχαν ανάγκη για πολεμιστές λόγο της μεγάλης απώλειας ανδρών απο τους συνεχείς πολέμους ώστε να αντιμετωπίσουν τους διάφορους και πολλούς εχθρούς και να οργώνουν τα χωράφια τους. Καθόλου όμως απίθανο η ονομασία Μπούρα (η λέξη burraστα αλβανικά πάει να πει άνδρες, σημείωμα δικό μου) να είναι αρβανίτικη και να οφείλεται στο διάσημο αρματολό της Αρκαδίας Πέτρο Μπούα του χωλού , που αναφέρεται και Μπούρας, των πρώτων Αρβανιτών που ήρθαν στη Πελοπόννησο το 1348, και χρησιμοποιήθηκαν απο το Δεσπότη του Μυστρά Μανουήλ Καντακουζηνό, για ν’ αποτελέσουν τη φρουρά των συνόρων και της υπαίθρου. (Σ.30 του βιβλίου του Διονυσίου Κ. Καραγιάννη ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΙΚΟΥ ΜΠΟΥΡΑ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ ΕΚΔΟΣΗ Γ) και στη σ. 46 του αυτού βιβλίου. Είναι η εποχή που η ερήμωση της Πελοποννήσου απο την πανούκλα και η αδιαφορία των Παλαιολόγων για τη διοργάνωση της Πελοποννήσου, εξανάγκασαν τον Μανουήλ να φέρει Αλβανικές οικογένειες για την αναπλήρωση των κενών». 
Δεύτερονσαν οικονομικοί μετανάστες.

Μερικοί άλλοι Arbëresh-Αρβανίτες μετανάστευσαν στη νότιο Ιταλία και εκεί τους είπαν «Albanesi» και αργότερα πολλοί άλλοι πήγαν στη Τουρκία και εκεί τους έλεγαν «arnaut».

Όλοι τους όμως μιλούσαν τη γλώσσα τους, Arberishte, αρμπερίσιτε (αρβανίτικα). Μετά απο χρόνια έμαθαν και την γλώσσα του τόπου που κατοίκησαν. Οι γυναίκες άργησαν πάρα πολλά χρόνια να μη πούμε και αιώνες να μάθουν την γλώσσα του τόπου που τους φιλοξενούσε». (δικό μου σημείωμα)

«Ο Αρβανίτικος λαός αυτός, που ποτέ δεν αποτέλεσε «έθνος», ενίσχυσε τον πληθυσμό του ελλαδικού χώρου, ταύτισε τη μοίρα του με αυτή των ελληνόφωνων συμπατριωτών τους σε καιρούς δύσκολους, κράτησε την ορθόδοξη χριστιανική του πίστη και έπαιξε βασικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821.

Και αυτό γιατί οι Αρβανίτες ήταν ήδη Έλληνες. Η συνείδηση αυτή διαμορφώθηκε στη διάρκεια της μακράς ιστορικής τους πορείας στις ελληνικές χώρες, παράλληλα όμως με τη διατήρηση μιας λαλιάς διαφορετικής από τα «ρωμαίικα».«Κιο γκλιούχα Αρμπeρίστeίστeγκλιούχ τριμeρίστε, Ε φλιτ ναυάρχοι Μιαούλη, Μπότσαρη εδέ γκιθ Σούλι». Μετάφραση: Αυτή η γλώσσα η Αρβανίτικη είναι γλώσσα παλικαρίσια. Τη μιλούσε ο Ναύαρχος Μιαούλης, ο Μπότσαρης κι όλο το Σούλι.

Και οι διασημότητες των Αρβανιτών είναι οι:

Μάρκος Μπότσαρης, αρχηγός των Σουλιωτών, υπερασπιστής του Μεσολογγίου, Νικόλαος Κριεζιώτης, αρχηγός της ελληνικής επανάστασης στην Εύβοια, Ανδρέας Μιαούλης, ναύαρχος και αργότερα πολιτικός, Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα η μόνη γυναίκα μέλος της Φιλικής Εταιρίας, Παύλος Κουντουριώτης ναύαρχος και αργότερα πολιτικός, Θεόδωρος Πάγκαλος, στρατηγός και για λίγο στρατιωτικός δικτάτορας, Κίτσος Τζαβέλας πρωθυπουργός, Γεώργιος Κουντουριώτης πρωθυπουργός, Αντώνιος Κριεζής υπηρέτησε στο Ελληνικό Ναυτικό στην επανάσταση, αργότερα πολιτικός, Δημήτριος Βούλγαρης πρωθυπουργός, Αθανάσιος Μιαούλης πρωθυπουργός, Πέτρος Βούλγαρης πρωθυπουργός, Αλέξανδρος Διομήδης πρωθυπουργός, Νίκος Εγγονόπουλος ζωγράφος και ποιητής

Η γλώσσα των Αρβανιτών, τα αρβανίτικα (arvanitika, arvanite, arbërisht, arbërishtë), ή αλλιώς «γλώσσα των πουλιών» (gljuhaezogjvetή gljuhaezogu[t]), επιβίωσε με αξιοθαύμαστο πείσμα μέχρι τις μέρες μας, κυρίως λόγω του έντονου συντηρητισμού των αρβανίτικων κοινωνιών». (ΔΙΑΣΙΜΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ !!! ΟΙ ΔΩΡΙΕΙΣ ΤΟΥ ΝΕΩΤΕΡΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Ειδικό Αφιέρωμα Του εκδότου του www.Apodimos.comΞενοφώντα Φαφούτη).

Ένας άλλος αρβανίτης Ο FanNoliή αλλιώς Θεοφάνης Μαυρομάτης(1882 - 1965), γεννήθηκε σε ένα αρβανιτοχώρι της Ανατολικής Θράκης.

Ως νέος Noliάνθρωπος περιπλανήθηκε σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου, στην Αθήνα , Αλεξάνδρεια , και την Οδησσό, τη Ρωσία, και υποστηρίζεται τον εαυτό του ως ηθοποιός και μεταφραστής.

Ανέπτυξε έντονο λογοτεχνικό, ποιητικό και μεταφραστικό έργο (από ελληνικά στα αλβανικά και αντίστροφα) ενώ ήταν ο πρώτος που μετέφρασε το Ευαγγέλιο και άλλα ορθόδοξα ιερά κείμενα στα Αλβανικά.

Ο FanNoliτιμάται στην Αλβανία ως υπέρμαχος της λογοτεχνίας, της ιστορίας, της θεολογίας, της διπλωματίας, της δημοσιογραφίας, της μουσικής και της εθνικής ενότητας. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εδραίωση της αλβανικής ως εθνική γλώσσα της Αλβανίας με πολλές μεταφράσεις από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Για ένα διάστημα μάλιστα το 1924 διετέλεσε πρωθυπουργός της Αλβανίας. (Αναρτήθηκε από Βορειοηπειρώτης Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012).

«Όσον αφορά το σημερινό όνομα Shqiptar(σικιπτάρ) και Shqipëri(Σκιπερί) είμαι της γνώμης: Shqipëriείναι η χώρα των αετών, όπως την λένε και οι ίδιοι Αλβανοί σήμερα. Κατάγεται απο την λέξη shqipe(αετός). Αυτήν την λέξη shqipeτην έχουν δανειστεί απο την Ελληνική γύπες (στη Χειμάρρα έχουμε τοπωνύμιο Γυπέα». (δικό μου σημείωμα).

«Ο Πρόξενος της Αγγλίας στην Αθήνα, Ιωάννης Ζιρώ, σε έκθεσή του, έτους 1674, γράφει μεταξύ άλλων και τα εξής: Οι Κλέφτες της υπαίθρου, τόσο εδώ (Ρούμελη), όσο και στο Μοριά, είναι όλοι Αρβανίτες. Και λίγο παρακάτω: Στους πενήντα Κλέφτες που παλουκώνουν στην Τουρκία, οι σαράντα εννιά θα είναι Αρβανίτες».

Αυτή είναι μια αλήθεια που δείχνει πάντα μέχρις και σήμερα την φιλική γειτονιά ανάμεσα στους δυο λαούς που δεν φταίνε σε τίποτα με όσα κάνουν οι πολιτικοί που τους εξουσιάζουν. Και το γεγονός που «:Στους πενήντα Κλέφτες που παλουκώνουν στην Τουρκία, οι σαράντα εννιά θα είναι Αρβανίτες» λέει πολλά και δεν πρέπει να το ξεχάσουμε.

(2) Την ίδια ακριβώς πληροφορία μας καταθέτει και ο Κώστας Καραστάθης στα «Πάθη του Γένους».

Η περίοδος των «Ορλοφικών»

Αρχίζει με πολύ ενθουσιασμό από τους προγόνους μας Ρωμηούς το 1770, γιατί πίστεψαν στις υποσχέσεις της Μεγάλης Αικατερίνης της Ρωσίας περί αποστολής ρωσικού πολεμικού στόλου προς βοήθεια των προγόνων ημών. Ο στόλος ήρθε, η επανάσταση άρχισε στον Μοριά και αλλού και ο στόλος δολίως απεχώρησε. Η επανάσταση κατεπνίγη, με την αποστολή από την Πύλη 60.000 χιλ. αγρίων Τουρκαλβανών, με αρχηγό τον Χατζή Οσμάν. Η σφαγή τελείωσε το 1779.

Και αυτή επίσης είναι μια μεγάλη αλήθεια. Για την περίοδο των «Ορλοφικών» το λάθος είναι στην απιστία της Μεγάλης Αικατερίνης της Ρωσία και πουθενά αλλού.

Σε όλο αυτό το διάστημα, οι οπλισμένοι Αρβανίτες μας (οι Κλέφτες), έδωσαν όπως πάντα το καλύτερο εαυτό τους υπέρ της αμωμήτου ορθοδόξου πίστεως ημών και υπέρ της φιλτάτης (πολύ αγαπητής δικό μου σημείωμα) Πατρίδος.

Εννοείτε αφού οι Αρβανίτες είχαν τον ίδιο απόστολο του Χριστού, τον Παύλο, οποίος κήρυσσε το Ευαγγέλιο του Χριστού στην Χώρα τους. Είναι οι σημερινοί Αρβανίτες οι οποίοι εκατοντάδες κάθε Κυριακή εκκλησιάζονται σήμερα στην μεγάλη και σύγχρονη Εκκλησία του Ευαγγελισμού στα Τίρανα και σε όλη την Αλβανία.

Ένα πρώτο συμπέρασμα πριν την Αποκάλυψη

Είναι φανερό στον κάθε σώφρονα αναγνώστη, ότι ο αναφερόμενος συγγραφέας, με «ελαφρά καρδία», ταυτοποιεί τα αντίθετα, διότι τι σχέση μπορεί να έχη ο Τουρκαλβανός Χατζή Οσμάν, με τους Αρβανίτες Γεώργιο Καραϊσκάκη, Οδυσσέα Ανδρούτσο και Παύλο Κουντουριώτη;

Ναι γέροντα. Ο Γεώργιος, ο Οδυσσέας, ο Παύλος....με τον Χατζή Οσμάν είχαν τον ίδιο παππού. Οι πατεράδες τους όμως ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους. Ένας με τον Χριστό και ένας με τον Μοχάμεντ. Καθόλου παράξενο η όχι; Ας θυμηθούμε λίγο τον εμφύλιο στην Ελλάδα το 1945-49.

ε. Η Α Π Ο Κ Α Λ Υ Ψ Η

Αντιγράφω από το βιβλίο «Αρβανίτες», του Υποστρατήγου α. Σπυρίδωνος Κασελίμη, σελ 87, Εκδόσεις Μπατσιούλας: «Στο τέλος της δεύτερης Βενετοκρατίας (1715), στην Πελοπόννησο έμειναν περίπου 50.000 Αρβανίτες.

Γέροντα αν μόνο στην Πελοπόννησο έμεναν 50 χιλιάδες αρβανίτες φαντάσου πόσες εκατοντάδες χιλιάδες, να μη πούμε εκατομμύρια, έμεναν σε όλη την Ελλάδα.

Το δια πολλών τεκμηρίων κακόδοξο βιβλίο, το συγγραφέν υπό Ιγνατίου Θ. Μανδελίδη (εφησυχάζοντος Αρχιερέως), με τίτλο «Ο ανυποχώρητος νεομάρτυς Λαρίσης άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης +1773», των εκδόσεων της Αδελφότητος Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ», πρέπει αμέσως να παύση να διακοινείται στα ορθόδοξα βιβλιοπωλεία, ως εξάπτον εμφιλιοπολεμικά πάθη και ως εκ τούτου βλάπτον το ελληνικό Έθνος.

Θεωρώ άμεση την επέμβαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας μας, αλλά και την επέμβαση του Εισαγγελέως.

Ευχαριστώ και πάλιν και πολλάκις τω Θεώ ημών.

Γέροντα κάνεις μεγάλο λάθος. Γιατί φοβάσαι την αλήθεια; Μη κρίνεις τους άλλους αλλά να παρακαλάς τω Θεώ να σε φωτίσει γιατί είσαι σε μεγάλο σκοτάδι για όσα μας είπες παραπάνω. Όσον αφορά το αν πρέπει κάτι που βλάπτει σήμερα ιδικά το ελληνικό Έθνος να παύση αμέσως να διακοινείται στα Μ.Μ.Ε είναι το «ΑΛΛΟ ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ (ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ)»

Η Παναγία η Αρβανίτισσα να σας ευλογή πάντοτε.

Η Παναγία είναι μια, η ΘΕΟΤΟΚΟΣ. Αγκαλιάζει, αγαπάει και βοηθάει και τους Αρβανίτες της Χίου, της Μπούρας...τους Πόντους της Σουμελάς τους Έλληνες, όλους, τους Χριστιανούς γενικά και όχι μόνο...οι οποίοι πιστεύουν στην αγάπη της και στις πρεσβείες της.

Γέρων Νεκτάριος Μοναχός Αγιορείτης

Γέροντα με τούτα που σας έγραψα δεν έχω σκοπό να σας κρίνω αλλά σαν Βορειοηπειρώτης έχω χρέος να ομολογήσω την αλήθεια. Την αλήθεια που έχω εκφράσει και στο βιβλίο μου «Ένα κλωνάρι απο το μεγάλο δένδρο της Χειμάρρας» Αθήνα 2013 Εκδόσεις Α

 

Ομιλία στην αγρυπνία της Αγίας Βαρβάρας

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

 

 

ΟΜΙΛΙΑ  ΣΤΗΝ ΑΓΡΥΠΝΙΑ  ΤΗΣ  ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ

 

    Ἐφόσον λειτουργεῖ στὸν τόπο μας μιὰ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία, ὑπάρχουν μέρες ποὺ σημαδεύουν τὴν ἐμπειρία μας σὰν μέρες ἐκλογὴς. Ἡ ἐπιλογὴ ποὺ κάνουμε αὐτὲς τὶς μέρες εἶναι μιὰ ἐπιλογὴ ποὺ σχετίζεται κυρίως μὲ τὴ λειτουργία τοῦ πεπτικοῦ μας συστήματος. Βασικὰ φαίνεται νὰ διαλέγουμε ἄν θὰ τρῶμε λιγότερο ἤ περσσότερο. Ἄν θὰ τρῶμε ὅσο «...δικαιούμεθα» νὰ τρῶμε, ἤ ἄν θὰ ἀφήσουμε ἤ ὄχι κάποιον ἄλλο νὰ τρῶει αὐτὸ ποὺ «...δικαιούμεθα» νὰ τρῶμε ἐμεῖς.

    Εἶναι ἀσφαλῶς θλιβερὸ ὅτι τέτοια περίπου εἶναι τὰ κριτήρια μιὰς ἐπιλογῆς, στὴν ὁποία ὄχι μόνο δίνουμε ἰδιαίτερη σημασία, ἀλλὰ ποὺ πολλοὶ τὴ θεωροῦμε σὰν τὴν πιὸ σπουδαία ἐπιλογή ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε στὴ ζωή μας, ἄν ὄχι καὶ τὴ μόνη. Ἀλλὰ εἶναι θλιβερότερο ποὺ μᾶς διαφεύγει, ὅτι κάθε μέρα καὶ κάθε στιγμὴ ἀκόμη τῆς ζωής μας κάνουμε κάποια ἐπιλογὴ καὶ ὅτι μερικὲς ἀπ’ αὐτὲς τὶς ἐπιλογὲς εἶναι πολὺ πιὸ κρίσιμες ἀπὸ τὴν ἐκλογὴ ἑνὸς κυβερνητικοῦ  σχήματος, ποὺ θὰ μᾶς ἐξασφαλίσει περισσότερα ὑλικὰ ἀγαθά.

    Ἡ πιὸ κρίσιμη ἐπιλογὴ ποὺ κάνουμε, μὲ ἐπίγνωση ἤ χωρὶς ἐπίγνωση, κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς μας, εἶναι ἀνάμεσα στὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι πνεῦμα ἀγάπης, καὶ στὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου, ποὺ εἶναι πνεῦμα καταναλωτισμοῦ, ἰδιοτέλειας καὶ ἐγωκεντρισμοῦ. Μὲ ἄλλα λόγια, εἶναι ἡ ἐπιλογὴ ἀνάμεσα στὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ τὴν ἀτομιστικὴ θεώρηση τῆς ζωῆς. Ἀνάμεσα στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν κόσμο.

        Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ποὺ σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς μας καλούμεθα νὰ ἐπιλέξουμε ἀντὶ τοῦ κόσμου. Καλούμεθα διαρκῶς νὰ ἐπιλέξουμε ἀνάμεσα στὴ ζωοδότρια ἀγαπητικὴ προσφορὰ πρὸς τὸν ἄλλο καὶ τὴν ἰδιοτελὴ χρησιμοποίηση τοῦ ἄλλου. Σὲ τελικὴ ἀνάλυση, κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς μας καλούμεθα νὰ ἐπιλέξουμε ἀνάμεσα στὴ ζωὴ καὶ τὸ θάνατο, καὶ αὐτὴ εἶναι μιὰ ἀσύγκριτα πιὸ κρίσιμη ἐπιλογὴ ἀπὸ τὴν ἐπιλογὴ ἀνάμεσα σὲ διαφορετικοὺς τρὸποὺς λειτουργίας τοῦ πεπτικοῦ μας συστήματος.

  Ἡ Ἁγία Βαρβάρα ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα ἑπέλεξαι τὸ Θάνατο γιὰ τὸ Χριστὸ ἀντὶ τὴν εἰδωλολατρία.

 


Η Αγία Βαρβάρα αποτελεί κόσμημα των μαρτύρων του 3ου αιώνα μ.Χ. Ο πατέρας της ήταν από τους πιο πλούσιους ειδωλολάτρες της Ηλιουπόλεως και ονομαζόταν Διόσκορος. Μοναχοκόρη η Βαρβάρα, διακρινόταν για την ομορφιά του σώματός της, την ευφυΐα και σωφροσύνη της.
Στη χριστιανική πίστη κατήχησε και είλκυσε τη Βαρβάρα μια ευσεβής χριστιανή γυναίκα. Τη ζωή της μέσα στο ειδωλολατρικό περιβάλλον η Βαρβάρα περνούσε «ἐν πάσῃεὐσεβείᾳκαὶσεμνότητι» (Α' πρός Τιμόθεον, β' 2). Δηλαδή με κάθε ευσέβεια και σεμνότητα.
Όμως το γεγονός αυτό, δεν έμεινε για πολύ καιρό μυστικό. Ο Διόσκορος έμαθε ότι η κόρη του είναι χριστιανή και εκνευρισμένος διέταξε τον αυστηρό περιορισμό της. Αλλά η Βαρβάρα κατόρθωσε και δραπέτευσε. Ο πατέρας της τότε εξαπέλυσε άγριο κυνηγητό μέσα στις σπηλιές και τα δάση, όπου κρυβόταν η κόρη του. Τελικά, κατόρθωσε και τη συνέλαβε.
Ο άσπλαχνος και πωρωμένος ειδωλολάτρης πατέρας, παρέδωσε την κόρη του στον ηγεμόνα Μαρκιανό. Αυτός, αφού στην αρχή δεν κατόρθωσε με δελεαστικούς τρόπους να μεταβάλει την πίστη της, διέταξε και τη μαστίγωσαν ανελέητα. Κατόπιν τη φυλάκισε, αλλά μέσα εκεί ο Θεός θεράπευσε τις πληγές της Βαρβάρας και ενίσχυσε το θάρρος της. Τότε ο ηγεμόνας θέλησε να τη διαπομπεύσει δημόσια γυμνή. Αλλά ενώ έβγαζαν τα ρούχα της, άλλα ωραιότερα εμφανίζονταν στο σώμα της. Ο ηγεμόνας βλέποντας το θαύμα, διέταξε να αποκεφαλισθεί. Χωρίς καθυστέρηση, ο ίδιος ο κακούργος πατέρας της, ανέλαβε και την αποκεφάλισε. Την στιγμή όμως που είχε αποτελειώσει το έγκλημά του, έπεσε νεκρός χτυπημένος από κεραυνό κατά θεία δίκη.
Η Αγία Βαρβάρα ανακηρύχθηκε ως προστάτις Αγία του πυροβολικού (1828 μ.Χ.) και των ορυχείων.

 

 

Φίλιππος απόστολος

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

 

 

γιος Φίλιππος πόστολος

   
 

 

 

ΚΥΡΙΑΚΥ πρὸ  τῆς Χρστοῦ Γεννήσεως

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ἐβρ. Ια 9-10, 32-40

 

Μία Κυριακὴ πρὶν ἀπὸ τὴν μεγάλη καὶ κοσμοχαρμόσυνη ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων ἡ ἁγία μας Ἐκκληςία προβάλλει ἐνώπιὸν μας ὄλους ἐκείνους τοὺς δικαὶους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, προπάτορες, προφῆτες καὶ μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν μέσα στὸ ὄραμα καὶ τὴν ἐλπίδα τοῦ Μεσία. Περίμεναν μὲ πόθο ἀσίγαστο καὶ ἱερὴ λαχτάρα νὰ δοῦν τὸν «χριστὸν Κυρίου». Ὄλοι αὐτοί , λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἐάν συγκριθοῦν μὲ τὸν κόσμον ὁλόκληρον, ὁ καθένας τους εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερος.  Μὲ ἀφορμὴ τοὺς λόγους αὐτούς, ἄς δοῦμε γενικώτερα γιατί κάθε Ἄγιος εἶναι πολυτιμότερος ἀπ’ὄλο τὸν κόσμο καὶ τί σημασία ἔχει αὐτὸ γιὰ μᾶς.

Ὄταν ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάνη τὴν σύγκρισι τοῦ κάθε δικαίου μὲ τὸν κόσμο, μὲ τὴν λέξι «κόσμος» δὲν ἐννοεῖ μόνον τὰ πλήθη τῶν ἀνθρώπων ἀλλὰ καὶ τὴν ἴδια τὴν κτίσι. Λέγει δηλαδὴ ὄτι καὶ ὄλη ἡ κτίσι μαζὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους σὲ τίποτε δὲν μπορεῖ νὰ φανῆ ἀντάξια τῶν Ἁγίων, δὲν μπορεῖ νὰ σταθῆ στὸ ἴδιο ὔψος μ’αὐτούς.  Ὄλες οἱ μυριάδες τῶν ἀνθρώπων ὄλων τῶν αἰώνων, ἀλλὰ καὶ ὄλο τὸ σύμπαν ἀξίζουν πολὺ λιγώτερ ἀπ’ὄσο ἀξίζει ἔνας Ἄγιος. Διότι , ὄπως ἐξηγοῦν οἱ ἱεροὶ Πατέρες, τόσο πολὺ ἀξίζουν οἱ Ἄγιοι, ὤστε γι’αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐδημιούργησε τὸν κόσμο. Γι’αὐτοὺς ἔγινε ἄνθρωπος, ὑπὲρ αὐτῶν Χριστὸς ἀπέθανε. Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέγει σχετικῶς : «Κρείσσων εἶς ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου ἤ μύριοι παράνομοι». Εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερος ὁ ἔνας ποὺ ἐπιτελεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ παρὰ μύριοι παράνομοι. Καὶ μᾶς ἐξηγεῖ ὁ ἱερὸς Πατὴρ ὄτι ἡ σύγκρισι αὐτὴ μ’ὄλο τὸν κόσμο γίνεται γιὰ νὰ καταλάβουμε πόση ἀξία ἔχει ἡ ἀρετὴ τῶν Ἀγίων. 

Διότι οἱ Ἄγιοι κατεφρόνησαν αὐτὴ τὴν ζωὴ καὶ ὄλα τὰ μάταια καὶ ἁμαρτωλά. Ἔζησαν  σὲ ἐποχὲς ἀποστασίας καὶ καταπνώσεως ὡς ἐπίγειοι ἄγγελοι καὶ οὐράνιοι ἄνθρωποι. Πέρασαν ἀπὸ τὴν γῆ ὡς ξένοι καὶ παρεπίδημοι ἔχοντας κάθε ἡμέρα τὴν σκέψι τους στὸν οὐρανό. Μὲ τὸν λόγο τους καὶ τὴν ζωή τους ἐπιβεβαίωναν κάθε στιγμὴ καὶ ὤρα τὴν ὔπαρξι τοῦ Θεοῦ , φανέρωναν τὴν ἀγάπη καὶ τὸ φῶς του. Μὲ τὸ σιωπηλὸ παράδειγμά τους διαλαλοῦσαν περίτρανα ὄτι ζῆ Κύριος ὁ Θεός, ὄτι Αὐτὸς εἶναι ὁ δυνατὸς, ὁ  κυρίαρχος τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ κόσμου.

Γι’αὐτὸ ἔνας καὶ μόνον Ἄγιος στὴν ἐποχή του ἔχει ἀξία ἀσυγκρίτως μεγαλύτερη ἀπὸ ὄλο τὸν κόσμο. Διότι εἶναι τὸ ὁμοίωμα καὶ ἡ φανέρωσι τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ἀποστατημένη κοινωνία. Ἀποτελεῖ  ράπισμα ὁδυνηρὸ στὸν διάβολο ἀλλὰ καὶ σ’ὄλους τοὺς ἀντιθέους ἀνθρώπους. Διότι μὲ τὴν ζωή του ἐλέγχει συνειδήσεις, ἀποκαλύπτει καὶ ξεσκεπάζει τὰ κρύφις τῶν ἀνθρώπων. Γίνεται ἡ ἔμψυχη ἐπιστολὴ τοῦ Χριστοῦ, ὁ ταχιδρόμος τῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ, τὸ κάτοπτρο τοῦ θείου φωτὸς στὰ σκοτάδια τῆς ἄρνησης καὶ τῆς φθορᾶς.     

Γι’αὐτὸ ὁ Θεὸς τοὺς Ἀγίους του τοῦς τίμησε ἀσυγκρίτως περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον ἄνθρωπο. Ὄλους αὐτοὺς ποὺ τόσο πολὺ περιφρονήθηκαν καὶ διώχθηκαν ἀπὸ τοῦς δυνατοὺς τῆς γῆς, ὁ Θεὸς τοὺς ἔδωσε χάρι καὶ δύναμι πολὺ μεγαλύτερη ἀπὸ τοὺς πάνοπλους βασιλεῖς τῆς γῆς. Διότι «οῦτοι ἐν ἄρμασι καὶ ούτοι ἐν ἴπποις», ένῶ οἱ Ἄγιοι «ἐν ὁνόματι Κυρίου Θεοῦ αὐτῶν ἐμεγαλύνθησαν». Μπροστά τους ἐξευτελίσθηκαν ὁλόκληρες αὐτοκρατορίες καὶ ἀποδείχθηκαν ἀνίσχυροι οἱ πάνοπλοι καὶ ἄσοφοι οἱ κατὰ κόσμον σοφοί.

Οἱ Ἄγιοι ἄλλαξαν τὴν ἱστορία τοῦ κόσμου, μεταμόρφωσαν τὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες, σταμάτησαν τὴν ὁργὴ τοῦ Θεοῦ, εἴλκυσαν τὴν χάρι του, προστάτευσαν ἔθνη ἀπὸ φοβεροὺς ἐχθροὺς καὶ καταστροφές. 

Ἄσ μιμούμαστε λοιπὸν κι ἐμεῖς, ἀδελφοί, τὴ μεγάλη πίστη τῶν ἁγίων ἀνθρώπων. Ἄς τοὺς ἔχουμε ὁ δηγοὺς στὴ ζωή μας. Ἄς θυσιάζουμε κι ἐμεῖς ὅλα τὰ πρόσκαιρα καὶ ἐφήμερα πράγματα, ὅλες τὶς ἀπολαύσεις τῆς γῆς, γιὰ νὰ κληρονομήσουμε τὴ Βασιλεία ταὼν Οὑρανῶν

ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

 

www.profitilia-kormpivari.gr

 

ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

    Θὰ σᾶς διαβάσω ἕναν ὕμνο, ἀλλὰ ἐπειδὴ μπορεῖ νὰ σᾶς φανεῖ βλάσφημο και σκανδαλώδη καὶ νὰ πείτε: «...καλὰ τί μᾶς λέει; Πάει καλὰ ὁ παπὰς μας;»γιὰ νὰ εῖμαι καλυμμένος θὰ σᾶς πῶ τὸ ὄνομα τοῦ συγγραφέα. Εἶναι ὁ Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, ποὺ ἀναφέρει τὰ ἀκόλουθα γιὰ τὸν γέροντά του τὸν Συμεὼν τὸν Εὐλαβή:

   Ἔτσι καὶ τώρα ἔγινε, στὰ χρόνια τὰ δικά μας

    ὁ Συμεὸν ὁ ἅγιος, ὁ Εὐλαβής, Στουδίτης

    αὐτὸς ποτὲ δὲν ντρέπονταν τὰ μέλη καθ’ ἀνθρώπου

    οὔτε γυμνοὺς κάποιους νὰ δεῖ οὔτε γυμνὸς νὰ εἶναι

    γιατὶ εἶχε ὅλο τὸ Χριστό, Χριστὸς ἤταν ὅλος

    κι ὅλα τὰ μέλη του αὐτὸς καὶ κάθε ἄλλου μέλη

    ὡσὰν Χριστὸ τὰ ἔβλεπε ὅλα μαζὶ καὶ χώρια

    κι ἀκίνητος καὶ ἀπαθὴς κι ἄβλαβος πάντα ἦταν,

    σὰ νὰ ‘τανε Χριστὸς αὐτὸς καὶ σὰ Χριστὸς θωρώντας

    ὅλους ποὺ ἔχουν βαπτιστεῖ καὶ τὸ Χριστὸ ντυθῆκαν». (Συνεὼν Νέου Θεολόγου, θείων Ὕμνων Ἔρωτες, Ὕμνους15, στ. 205-218).

Τὸ κείμενο αὐτὸ δένει τὴ λύση στὴν ὀξύτατη διαμάχη ποὺ κυριαρχεῖ τόσο στὶς ἡμέρες μας μεταξὺ ἐκείνων ποὺ ὑπεραμύονται τοῦ γυμνισμοῦ καὶ ἐκείνων ποὺ τὸν καταδικάζουν. (ἕνα παράδειγμα ἀπὸ ἕναν γάμο)

    Ἀλλὰ τὸ κείμενο αὐτὸ δείχνει πὼς καὶ τὰ δύο αὐτὰ  στρατόπεδα εἶναι δυὸ ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος. Γιατὶ, ἀσφαλῶς, οἱ ὑπερασπιστὲς τοῦ γυμνισμοῦ δὲν βλέπουν ὁ ἕνας τὰ γυμνὰ μέλη τοῦ ἄλλου σὰν μέλη τοὺ Χριστοῦ, σὰν ἀπόψεις τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, καὶ σὰν ἀποτέλεσμα τὰ ἀντικειμενικοποιοῦν, τὰ κάνουν ἀντικείμενα ποὺ, ἀναπότρεπτα, θὰ θελήσουν νὰ χρησιμοποιήσουν. Ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς, τοῦ ἀντιθέτου στρατοπέδου, μὲ ὅσα λέμε καὶ κάνουμε, δείχνουμε πὼς βρισκόμαστε στὴν ἴδια ἀκριβῶς κατάσταση μὲ ἐκείνους. Γιατὶ ἄν βλέπαμε τὰ μέλη τῶν ἄλλων ἀνθρώπων σὰν μέλη Χριστοῦ, ὅπως ὁ Συμεὼν ὁ Εὐλαβής, δὲν θὰ εἴχαμε κανένα πρόβλημα. Ἄν ἐκεῖνοι, ἐκθέτοντας τὸ σῶμα τὸ ὑποβαθμίζουν καὶ ἀπὸ «καλὸ λίαν» δημιούργημα ποὺ εἶναι τὸ μεταβάλλουν σὲ «κακὸ», ἐμεῖς ἴσως νὰ θέλουμε νὰ τὸ κρύψουμε ἐπειδὴ τὸ θεοροῦμε κακό.(ἕνα ποίημα καὶ ο ἐγκονὸς) Ὁ Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος βλέπει καὶ τὴ δική μας ἀντίδραση σὰν ἔκφραση τοῦ ἴδιου πάθους ποὺ κινεῖ ἐκείνος ποὺ ὑποβαθμίζουν καὶ ἀντικειμενικοποιοῦν τὸ σῶμα.

    «Ἄν τὸ θελήσεις καὶ ἐσύ, δικό του μέλος θὰ ‘ σαι

    κι ἔτσι τὰ μέλη καθενὸς θὰ γίνουν τότε ὅλα

    μέλη Χριστοῦ, καὶ ὁ Χριστὸς δικά μας πάλι μέλη,

    καὶ ὅλα μας τὰ ἄπρεπα πρεπούμενα θὰ κάνει

    μὲ ὀμορφιὰ στολίζοντας θεοτικὴ καὶ δόξα,

    κι ὅλοι θεοὶ θὰ γίνουμε μὲ τὸ Θεό μας ζώντας,

    τὴν ἀσχημιὰ τοῦ σώματος χωρὶς πιὰ νὰ θωροὺμε

    μὰ στὸ Χριστό μας μοιάζοντας μὲ ὅλο μας τὸ σῶμα,

    καὶ κάθε ἕνα μέλος μας θὰ  ΄ναι Χριστὸς ἀτόφιος».

Ποιὰ ἑπομένως θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἀντιμετώπιση τῆς καταστάσεως ποὺ ἔχει δημιουργηθεῖ; Θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολοῦν οἱ ἐξωτερικὲς ἀφορμὲς ποὺ φανερώνουν τὴν ἐσωτερική μας ἐμπάθεια, ἤ τὰ πάθη ποὺ μαίνονται μέσα στὴν καρδιά μας, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἄν εἶναι ἐμφανῆ ἤ ὄχι; Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀπαντάει «καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἵνα γένηται καὶ τὸ ἐκτὸς αὐτῶν καθαρόν». (Ματθ. 23,26). Μὰ δὲν πρέπει νὰ προστατεύουμε τὰ παιδιά μας τουλάχιστον; Θὰ ἀντιτείνουν μερικοί. Καὶ βέβαια πρέπει, ἀλλὰ θὰ τὰ προστατεύσουμε πραγματικά, ἄν τὰ βοηθήσουμε νὰ δοῦν ὅλα τὰ δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ ὄχι σὰν καταραμένα καὶ ἐπικίνδυνα, ἀλλὰ σὰν «καλὰ λίαν» καὶ νὰ ἀναζητήσουν τὴν αἰτία τοῦ κακοῦ μόνο μέσα στὴν καρδιά τους, στὴν ἐλεύθερη δική τοὺς προαίρεση. «Ἐκ γὰρ τῆς καρδίας ἐξέρχονται διαλογισμοὶ πονηροί, φόνοι, μοιχεὶαι, πορνεῖαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι. Ταῦτα ἐστι τὰ κοινοῦντα στὸν ἄνθρωπον» (Ματθ.15,19-20). Θὰ πρέπει νὰ προσέξουμε ὥστε ἡ προσπάθειά μας νὰ προστατεύσουμε τὰ παιδιά μας ἀπὸ ἐπικίνδυνα ἐξωτερικὰ ἐρεθίσματα νὰ μὴν τοὺς δημιουργήσει τὴν ἐντύπωση ὁτι τὰ δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ εἶναι κακὰ ἤ ἐπικίνδυνα ἤ ἀκόμη νὰ τὰ ἐκπαιδεύσει πῶς νὰ ἐξαντολοῦν τὶς δυνατότητές τους γιὰ νὰ κρύβουν  τὰ πάθη τους, ἀντί νὰ τὶς χρησιμοποιοῦν γιὰ νὰ τὰ μεταμορφώσουν ἐν Χριστὸ. Δηλαδή τὰ πάθη, οι επιθυμίες είναι ευλογία απο τον Θεό. Η επιθυμία για το άλλο φίλο είναι το μυστήριο του Γάμου. Η ενότητα: ανδρα, γυναίκα και Άγιο Πνεύμα

 

 

Αγρυπνία Το ευλογημένο τόλμημα και ...

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

 

www.profitilia-kormpivari.gr

        ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΤΟΛΜΗΜΑ ΚΑΙ Η ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  

Ἀπὸ τὸν πατέρα Παναγιώτη Γκέζο σὲ ἀγρυπνία

    Κάθε ἄνθρωπος ποὺ ἔχει δεχθεῖ μιὰ θεησκευτικὴ παράδοση ἔχει ἕνα δικὸ του τρὸπο νὰ τὴ συνδέει μὲ τὴ ζωή του.

 Γιὰ μερικοὺς ἀνθρώπουςἡ θρησκευτικὴ παράδοση εἶναι μιὰ εὐκαιρία γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν ὁρισμένες αἰσθητικές τους ἀνάγκες. Χαίρονται τὸ αἰσθητικὸ μεγαλεῖο ἕνὸς ναοῦ, ἀπολαμβάνουν τὴ μουσική, ἤ μαγεύονται ἀπὸ τὸ μυστήριο τοῦ ἱεροτελεστικοῦ κλίματος.

 Ἄλλοιἐκστασιάζονται ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦν κατανυκτικὴ ἀτμόσφαιρα τῆς θρηκευτικῆς λατρείας.

 Πολλοὶἱκανοποιοῦν τὴν ἀνάγκη γιὰ κάποιο αἴσθημα ἀσφαλίας ἀποδίδοντας μαγικὴ δύναμη στοὺς τύπους καὶ τὰ σύμβολα.

 Μερικοὶ ἀποδέχονται μιὰ θρησκευτικὴ παράδοση, γιατὶ τοὺς προσφέρει τὴ δυνατότητα νὰ ἀνήκουν σὲ κάποια ὁμάδα ἀνθρώπων καὶ πολὺ συχνὰ μιὰ εὐκαιρία ἀναγνωρίσεως καὶ προβολῆς.

    Ἄν καὶ εἶναι δύσκολο νὰ ξέρει κανεὶς τὶ ἀκριβῶς γίνεται μέσα στὴν ἀνθρώπινη καρδιά, εἶναι μᾶλλον βέβαιο ὅτι δὲν εἶναι πολλὺ ἐκεῖνοι ποὺ βιώνουν τὴ θρησκευτικὴ παράδοση σὰν τὴν ἀποκαλυμμένη αλήθεια τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ πραγματικὴ φύση τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου, μὲ τὴ βοήθεια τῆς ὁποίας ὁ ἄνθρωπος θὰ μπορέσει νὰ ἐνεργοποιήσει καὶ νὰ πραγματώσει αὐτὸ ποὺ δυναμικὰ φέρνει μέσα του.

    Ἔτσι πολὺ συχνὰ ἀρνούμεθα νὰ κάνουμε χρήση αὐτὴς τῆς ἀποκαλυμμένης ἀλήθειας γιὰ νὰ ζήσουμε ὅπως ἔχει ἀνάγκη ἡ φύση μας καὶ σὰν συνέπεια μαραζώνουμε καὶ πεθαίνουμε.

 Ὅταν δὲ ἀρχίζουμε νὰ βλέπουμε καὶ νὰ ὐφιστάμεθα τὰ συμπτώματατοῦ μαρασμοῦ, προσπαθοῦμε νὰ χρησιμοποιήσουμε τὴ θρησκευτικὴ παράδοση σὰν ἕνα μαγικὸ ἐλιξήριο (λίθος της γνώσεως) ποὺ θὰ ἀπομακρύνει τὰ συμπτώματα τῆς φθορᾶς ποὺ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι προκαλέσαμε,ἀρνούμενοι νὰ ζήσουμε μὲ τὸν τρόπο ποὺ στηρίζει τὴ ζωὴ καὶ ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀνάπτυξη, τὴν ὁλοκληρώση, τὴ σωτηρία. Πολὺ συχνὰ τότε ἀγανακτοῦμε καὶ διαμαρτυρόμαστε ποὺ ἡ θρησκευτικότητα μας μᾶς ἀπογοήτευσε καὶ τὴν ἀμφισβητοῦμε ἤ τὴν ἀπορρίπτουμε.

 Ὅταν γνωρίζουμετὴν ἀποκαλυμμένη ἀλήθεια γιὰ τὴν πραγματικὴ μας φύση, μαθαίνουμε ὅτι μποροῦμε νὰ ζοῦμε στὸ βαθμὸ ποὺ καλλιεργοῦμε τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν Θεό καὶ γιὰ τὸν συνάθρωπο.

    Ἡ περίοδος τῆς μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, εἶναι λειτουργικὴ περίοδος ποὺ ἀρχίζει μὲ τὴ προσπάθεια τῆς καλιέργειας τῆς ἀγάπης γιὰ τὸ συνάνθρωπο μέσα μας καὶ κορυφώνεται μὲ τὴ καλιέργεια τῆς ἀγάπης γιὰ τὸ Θεό.

 Ἡ περίοδος τῆς Πεντηκοστῆς καλιεργεῖ αὐτὴ τὴν ἀγάπη στὸ βαθμὸ που γίνεται τὸ παράφορο πάθος τοῦ Θείου ἔρωτα, καταδεικνύει τὴν εὐεργετικὴ ἐπίδραση ποὺ αὐτὸ τὸ θείο πάθος ἔχει στὴ ζωή μας καὶ δείχνει ἀκόμη πῶς μ’ αὐτὸν τὸ θείο ἔρωτα, ἠ φύση μας ζωογονείται, πῶς καρποφορεῖ καὶ πῶς δοξάζεται.

    Ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος δοκιμάζει ἀπογοήτευση σὲ βαθμὸ ἀπογνώσεως, γιατὶ διαπιστώνει τὴν ἀνεπάρκεια ἤ ἀνικανότητα ὅλων ἐκείνων τῶν πραγμάτων ἀπὸ τὰ ὁποῖα προσδόκησε τὴ σωτηρία του. Ἀρχίζει νὰ τὸν ἀπογοητεύει ἡ ἐπιστήμη, νὰ τὸν κουράζει ἡ τέχνη, νὰ τὸν ἀφήνει ἀνικανοποίητο ἡ παιδεία, νὰ τὸν ἀηδιάζει ἡ πολιτικὴ καὶ βρίσκει ἀδύναμη κι αὐτὴ τὴν ἴδια τὴ θρησκεία.

   Αὐτὴ ἡ ἀπογοήτευση εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος ἔχει ἀγνοήσει τὴν ἀποκαλυμμένη ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν κόσμο, γιὰ τὴ ζωὴ καὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, καὶ ἀντὶ νὰ στρέφει τὸν ἔρωτά του πρὸς τὸ Δημιουργό, τὸν ἔστρεψε πρὸς τὰ δημιουργήματα ποὺ τὰ θεοποίησε καὶ τὰ λάτρεψε καὶ ἀντὶ νὰ ἐρωτευτεῖ τὸν ἄνθρωπο σὰν πρόσωπο, τὸν ἐρωτεύθηκε σὰν πράγμα.

Τέλος, ὁ σημερινὸς ἄθρωποςβρέσκει καὶ αὐτὴ ἀκόμη τὴ θρησκεία ἀδύναμη, γιατὶ ἀντὶ νὰ τὴ βλέπει σὰν τὴν «ὁδὸ καὶ τὴν ἀλήθεια», τὴν ἔκανε εἰδωλολατρικὴ καὶ μαγικὴ καὶ ὄχι  μόνο δὲν περιμένει ἀπ’ αὐτὴ νὰ τοῦ ἀποκαλύψει τὴν ἀλήθεια,ἀλλὰ τὴ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ ἀποφύγει νὰ δεῖ τὴν ἀλήθεια.

 Ἔτσι σὰν ἕνα ναρκωτικό, σὰν μιὰ ἀπόδραση ἀπ’ τὴν ἀλήθεια χρησιμοποιεῖ καὶ τὴ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀντὶ νὰ τὴν ἀφήνει νὰ καλλιεργήσει μέσα του τὸ ἐρωτικὸ πάθος γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ καὶ γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου, τὴν κάνει ἕνα εὐσεβοφανὲς παραπέτασμα ποὺ σκεπάζει τὸν ἀντιανθρώπινο ναρκισσισμό του.

    Ἡ περίοδος τοῦ Τριωδίου καὶ τῆς Πεντηκοστῆς θέλει καὶ μπορεῖ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴ λυτρωτικὴ συνάντηση μέ τὸ Θεό, ποὺ εἶναι ἡ πιὸ βαθιὰ ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μας.

Ἀλλὰ γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ  σημαίνει νὰ δοῦμε πρώτιστα τὴν ἐσωτερική μαςφρίκη.

 Σ’ αὐτὸ τὸ τόλμημα ἄς μᾶς δίνει θάρρος ἡ σκέψη πὼςπίσω ἀπ’ αὐτὴ τὴ φρίκη θὰ ἀνακαλύψουμε τὴν εικόνα τοῦ Θεοῦ μέσα μας καὶ μέσα ἀπ’ τὴν εἰκόνα θὰ ἀρχίσουμε νὰ διακρίνουμε τὸ ἀνέσπερο θεῖο φῶς ποὺ θὰ πληρώσει τὸ τρομερὸ κενὸ ποὺ βασανίζει τὴν ψυχή μας τόσο ἀφόρητα, γιατὶ αὐτὸ τὸ κενὸ εἶναι ὁ χῶρος τῆς ψυχῆς μας ποὺ εἶναι ὁ χῶρος τοῦ Θεοῦ καὶ τίποτε καὶ κάνεις ἄλλος δὲν μπορεῖ νὰ πληρώσει.

 Ἐκείνος ποὺ θὰ τολμήσει αὐτὸ τὸ εὐλογημένο τόλμημα καὶ θὰ μπορέσει νὰ διακρίνει αὐτὸ τὸ ἀνέσπερο φῶς,θὰ αἰσθανθεῖ ἀνέκφραστη γλυκύτητα ποὺ ἔνιωσαν ὅλοι οἱ γνήσιοι ἐραστές τοῦ Θεοῦ.

   Γ.Πατρώνος  «Στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχει ἐπικρατήσει ἡ μυστικὴ εὐχὴ «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον με τὸν ἁμαρτωλόν». Αὐτὴν ἐπαναλαμβάνουν διακαῶς ὅχι μόνο οἱ ταπεινοὶ καὶ ἁμαρτωλοὶ, ἀλλὰ καὶ οἱ Ὅσιοι καὶ οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ ἀλλόθρησκοι ὅπως ὁ ἑκατόνταρχος τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ὁ ὁποίος ἥλκυσε τὴν ἀγάπη καὶ τὸ ἕλεος τοῦ Κυρίου διότι εἶχε πλήρη συναίσθηση τῆς ἀναξιότητάς του.

    Ἐδῶ βρίσκεται τὸ μυστικὸ τῆς σωτηρίας. Οἱ Ἅιοι τὴς Ἐκκλησίας ποτὲ δὲν εἶχαν τὴν βεβαιότητα τῆς ἁγιότητάς τους καὶ τῆς ἐνάρετης καταξίωσής τους. Πάντα ἔλεγαν καὶ πίστευαν ὅτι ἦσαν οἱ ἔσχατοι τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ μάλιστα εὐχαριστοῦσαν τὸν Θεὸ περισσότερο γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους, ποὺ ἥλκυαν τὸ ἔλεος, παρὰ γιὰ τὶς ἀρετες τους ποὺ κινδύνευαν νὰ ἀποξενωθοῦν ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς.

 

 

 

Εγκώμιον στη Κοίμηση της Θεοτόκου

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

 

 

Εγκώμιον στη Κοίμηση της Θεοτόκου

PDF

Εκτύπωση

E-mail

 

Τρίτη, 13 Ιούλιος 2010 08:17

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Τι είναι αυτό το μυστήριο το μέγα, που συντελείται γύρω από το πρόσωπό σου, ιερή Μητέρα και Παρθένε; «Ευλογημένη σύ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου». Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα σε μακαρίζουν, γιατί μονάχα Συ είσαι άξια για μακαρισμό!
Και να που όλες οι γενιές Σε μακαρίζουν. Εσένα είδαν οι θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, δηλαδή της Εκκλησίας, και σε μακάρισαν οι βασίλισσες, δηλαδή οι ψυχές των δικαίων, και θα σε υμνούν αιώνια. Γιατί Συ είσαι ο θρόνος ο βασιλικός, στον οποίον παραστέκονται Άγγελοι κοιτάζοντας τον Βασιλέα και Δημιουργό να κάθεται επάνω του. Συ έγινες Εδέμ νοητή, πιο ιερή και πιο θεϊκή από την παλιά. Γιατί σ' εκείνη την Εδέμ έμεινε ο Αδάμ ο γήϊνος, ενώ σ' Εσένα ο Κύριος του ουρανού. Εσένα προεικόνισε η κιβωτός, γιατί Συ γέννησες τον Χριστό, τη σωτηρία του κόσμου, που καταπόντισε την αμαρτία και κατασίγασε τα κύματά της.
Εσένα προεικόνισε η βάτος. Εσένα είχαν επιγράψει προφητικώς οι θεοχάρακτες πλάκες. Εσένα προζωγράφισε η κιβωτός του Νόμου κι Εσένα είχαν φανερά προτυπώσει η στάμνα η χρυσή και η λυχνία και η τράπεζα και η ράβδος του Ααρών που 'χε βλαστήσει. Από Σένα προήλθε η φλόγα της θεότητος, το μέτρο και ο Λόγος του Πατρός, το γλυκύτατο και ουράνιο μάννα, το όνομα το απερίγραπτο και πάνω απ' όλα τα ονόματα, το φως το αιώνιο και απρόσιτο, ο άρτος της ζωής ο ουράνιος, ο καρπός που δεν γεωργήθηκε, αλλά βλάστησε από Σένα με σώμα ανθρώπινο.
Εσένα δεν προμηνούσε το καμίνι που έβγαζε φωτιά και ταυτόχρονα δρόσιζε αλλά και έκαιγε κι ήταν αντίτυπο της θείας φωτιάς που μέσα Σου κατοίκησε; Παρά λίγο όμως θα ξεχνούσα τη σκάλα του Ιακώβ. Τι δηλαδή; Δεν είναι φανερό σε όλους ότι Εσένα προεικόνιζε κι ήταν προτύπωσή Σου; Όπως ο Ιακώβ είχε δει τις άκρες της σκάλας να ενώνουν τον ουρανό με τη γη και να ανεβοκατεβαίνουν σ' αυτήν άγγελοι, έτσι κι Εσύ ένωσες αυτά που ήσαν πριν χωρισμένα, αφού μπήκες στη μέση Θεού και ανθρώπων κι έγινες σκάλα, για να κατεβεί σ' εμάς ο Θεάς, που πήρε το αδύναμο προζύμι μας και το ένωσε με τον εαυτό Του κι έκανε τον ανθρώπινο νου να βλέπει τον Θεό.
Πού θα αποδώσουμε ακόμη τα κηρύγματα των Προφητών; Σ' Εσένα, αν θέλουμε να δείξουμε ότι είναι αληθινά! Γιατί, ποιό είναι το Δαυϊτικό μαλλί του προβάτου που πάνω του έπεσε σαν βροχή ο Υιός του Θεού, που είναι συνάναρχος με τον Πατέρα; Δεν είσαι Συ ολοφάνερα; Ποιά είναι επίσης η παρθένος που ο Ησαΐας προορατικώς προφήτευσε ότι θα συλλάβει και θα γεννήσει Υιόν, δηλ. τον Θεό που είναι μαζί μας; Και ποιό είναι το βουνό του Δανιήλ, από το οποίο κόπηκε πέτρα, αγκωνάρι, χωρίς να υποκύψει σε ανθρώπινο εργαλείο; Ας έρθει ο Ιεζεκιήλ ο θεϊκότατος κι ας δείξει την κλειστή πύλη που πέρασε από μέσα της μόνο ο Κύριος και παραμένει κλειστή.
Εσένα, λοιπόν, κηρύττουν οι Προφήτες. Εσένα διακονούν οι Άγγελοι και υπηρετούν οι Απόστολοι. Εσένα σήμερα, καθώς αναχωρούσες πρός τον Υιό Σου, περιτριγύριζαν ψυχές Δικαίων και Πατριαρχών και το άπειρο πλήθος των θεοφόρων Πατέρων, που συγκεντρώθηκαν από τα πέρατα της γης, σαν μέσα σε σύννεφο, ψάλλοντας ύμνους ιερούς σ' Εσένα, την πηγή του ζωαρχικού σώματος του Κυρίου, πλημμυρισμένοι από τα θεία συναισθήματα.
Ώ, πώς η πηγή της ζωής μεταφέρεται πρός την ζωή διά μέσου του θανάτου! Πώς να ονομάσουμε το μυστήριο τούτο που σχετίζεται μ' Εσένα; Θάνατο; Μα, αν και η πανίερη και μακαρία ψυχή Σου χωρίζεται από το αμίαντο σώμα Σου και αυτό το σώμα Σου παραδίδεται στήν ταφή, όμως δεν παραμένει στό θάνατο κι ούτε διαλύεται από τη φθορά. Όπως ο ήλιος, ο ολόλαμπρος και πάντα φωτεινός, όταν σκεπαστεί για λίγο από το σώμα της σελήνης, φαίνεται σαν να χάνεται και το σκοτάδι να παίρνει τη θέση της λάμψης του, μα αυτός δεν χάνει το φως του, αλλά έχει μέσα του την πηγή του φωτός. Έτσι κι Εσύ, αν και καλύπτεσαι σωματικά από τον θάνατο για κάποιο χρονικό διάστημα, εντούτοις αναβλύζεις πλούσια, καθαρά κι ατελείωτα τα νάματα του θείου φωτός και της αθάνατης ζωής, ποταμούς χάριτος και πηγές ιαμάτων.
Εσύ άνθισες σαν δένδρο γλυκύτατο κι είναι ο καρπός Σου ευλογία στό στόμα των πιστών! Γι' αυτό και δεν θα ονομάσω θάνατο την ιερή μετάστασή Σου, αλλά κοίμηση ή αποδημία ή ενδημία, για να εκφρασθώ καλύτερα, αφού, φεύγοντας από την κατοικία του σώματος, πηγαίνεις να κατοικήσεις στα καλύτερα, στα δεξιά του θρόνου του Υιού Σου.
Άγγελοι μαζί με Αρχαγγέλους Σε μεταφέρουν από τη γη στούς ουρανούς. Καθώς περνάς ευλογείται ο αέρας και ο αιθέρας καθαγιάζεται. Χαίροντας υποδέχεται ο ουρανός την ψυχή Σου. Σε προϋπαντούν οι ουράνιες δυνάμεις με ύμνους ιερούς και τελετή χαρμόσυνη: «τις αύτη η αναβαίνουσα λελευκανθισμένη, εγκύπτουσα ὡσεί όρθρος;». Είσαι ωραία, λένε οι ουράνιες δυνάμεις, σαν το φεγγάρι, κι όλα τα Χερουβείμ εκπλήσσονται και τα Σεραφείμ Σε δοξάζουν, Εσένα που δεν ανέβηκες μονάχα ως τον ουρανό, σαν τον προφήτη Ηλία, ούτε μονάχα μέχρι τον τρίτο ουρανό, σαν τον απόστολο Παύλο, αλλά έφτασες μέχρις αυτόν τον θρόνο του Υιού Σου και στέκεις κοντά Του με πολλή κι ανείπωτη παρρησία.
Έγινες λοιπόν ευλογία για όλον τον κόσμο, αγιασμός για το σύμπαν, άνεση για τους κουρασμένους, παρηγοριά για τους πενθούντες, θεραπεία για τους αρρώστους, λιμάνι για τους θαλασσοδαρμένους, συγχώρηση για τους αμαρτωλούς, παρηγοριά για τους λυπημένους, πρόθυμη βοήθεια για όλους που σε επικαλούνται, αρχή και μέση και τέλος όλων των αγαθών που ξεπερνούν τον νου μας. 
Πώς υποδέχθηκε ο ουρανός Αυτήν που έγινε πλατύτερη απ' αυτόν; Και πώς ο τάφος δέχθηκε Αυτήν που δέχθηκε μέσα Της τον Θεό; Ώ, μνήμα ιερό και θαυμαστό και σεβάσμιο και προσκυνητό, που και τώρα το περιποιούνται Άγγελοι, παρευρισκόμενοι με πολύν σεβασμό και φόβο, και άνθρωποι που έρχονται σ' αυτό με πίστη, τιμώντας το, προσκυνώντας το, φιλώντας το με μάτια και χείλια και με πόθο ψυχής, αντλώντας πλούτο αγαθών.
Εμπρός, λοιπόν, ας ταξιδέψουμε νοερά μακριά απ' τη ζωή αυτή μαζί με την Παρθένο που φεύγει απ' τη γη αυτή. Ελάτε όλοι με πόθο καρδιακό, ας κατεβούμε στον τάφο μαζί με την Παρθένο που κατέρχεται σ' αυτόν. Ας παρασταθούμε ολόγυρα στό ιερότατο κρεβάτι της. Ας ψάλλουμε ύμνους ιερούς, τέτοια περίπου λέγοντας μελωδικά άσματα:«Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου. Χαίρε αμνάς που γέννησες τον Αμνό του Θεού. Χαίρε Συ που είσαι πάνω από τις αγγελικές δυνάμεις. Χαίρε η δούλη και Μητέρα του Θεού. Αμήν

 

«Από την εορταστική πανήγυρη του Προφήτου Ηλιά, στις 19 και 20 Ιουλίου 2012»

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

«Από την εορταστική πανήγυρη του Προφήτου Ηλιά, στις 19 και 20 Ιουλίου 2012»

 

Με την λαμπρότητα του αρμόζει εορτάστηκε και φέτος, η εορτή του Προφήτου Ηλιού του Θεσβίτη στον Ναό μας.

Στις 19 Ιουλίου, Παραμονή της Εορτής τελέσθηκε στο Κόρμπι της Βάρης, ο πανηγυρικός Εσπερινός μετά Αρτοκλασίας, με τη συμμετοχή αρκετών Ιερέων.

 

              

 

 

Ανήμερα της Εορτής, ιερούργησε ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Παύλος.

 

 

Τον Θείο Λόγο κατά το Κοινωνικό, κήρυξε ο Προϊστάμενος του Ι.Ν. Εισοδίων Θεοτόκου Βάρης Αρχιμανδρίτης π. Μελέτιος Μπουντούρης, ο οποίος αναφέρθηκε στα χαρακτηριστικά του προφητικού χαρίσματος, στις ιστορικές, κοινωνικές και ηθικές συνθήκες που έζησε ο Προφήτης, καθώς και στα πολλά θαύματα και αποφασιστικές θεόπνευστες ενέργειες της επίγειας ζωής του.
Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Παύλος, ευχαρίστησε τον π. Μελέτιο για τα όσα μας ανέπτυξε και κάλεσε όλους τους πιστούς να μιμηθούν τον ζήλο καθώς και την ουράνια πολιτεία του. Στην συνέχεια ο Μητροπολίτης αναφέρθηκε και στο φλέγον θέμα της ανεγέρσεως και επεκτάσεως του Ναού της Ενορίας, το οποίο χρονίζει εδώ και πολλά χρόνια λόγω γραφειοκρατικών χρονοβόρων διαδικασιών.
Μετά το πέρας της μεθεόρτιου Ιεράς Παρακλήσεως έλαβε χώρα λιτάνευση της εικόνος του Αγίου και στην συνέχεια στον χώρο στάθμευσης του Ναού, έλαβε χώρα με μεγάλη επιτυχία η χορευτική εκδήλωση «ΟΡΕΣΤΙΑ 2012».  Ευχαριστούμε τους οργανωτές, τα χορευτικά συγκροτήματα, τους μουσικούς καθώς και  τον Δήμο Β.Β.Β. για την καθόλα επιτυχή διοργάνωση της εκδήλωσης.  Ελπίζουμε να καθιερωθεί πλέον σε ετήσια βάση.
Και του χρόνου.

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΕ ΑΓΡΥΠΝΙΑ

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

 

www.profitilia-kormpivari.gr

ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ

    «Γιατί καταστρἐφεις τὴ σωματικὴ ρώμη (δύναμι) μὲ τὰ ξύγγια; -λέει ὁ Χρυσόστομος. Τὸ πάχος εἶναι γιὰ τὸ σώμα ἐξασθένηση καὶ ὄχι δύναμι. Ἄν ὅμως ἀποφεύγεις αὐτὰ πολλὰ ἔχεις νὰ κερδεῖσεις. Ένῶ τὸ περιττὸ ὄχι μόνο δὲν τρέφει ἀλλὰ καταστρέφει. Γιατὶ τίποτε δὲν προξενεῖ εὐχαρίστηση τόσο, ὅσο τὸ φαγιτὸ ποὺ χωνεύτηκε καλὰ.

    Εἶναι ἀναμφισβήτητο γεγονὸς ὅτι πολλὲς ἐπιθυμίες μας μᾶς ὁδηγοῦν στὴν καταστροφὴ. Αἰσθανόμαστε ἔντονη τὴν ἐπιθυμία νὰ αὐξάνουμε διαρκῶς τὰ ὑλικὰ ἀγαθά μας, ἄν καὶ ἡ ἀπληστία καὶ τὴν ὑγεία μας ὑποσκάπτει καὶ τὶς σχέσεις μας ὑπονομεύει καὶ ἀντιοικονομικὴ εἶναι. Πολλοὶ ἐργοδότες προσπαθοῦν νὰ περιορίσουν στὸ ἐλάχιστο τὶς ἀπολαβὲς  ἐκείνων ποὺ ἐργάζονται στὴν ἐπιχείρησή τους, ἐνῶ γίνεται ὅλο καὶ ἐμφανέστερο ὅτι αὐτὴ ἡ τακτικὴ εἶναι ἀντιεπιχειρηματικὴ, γιατὶ ἡ δυσαρέσκεια ποὺ προκαλεῖ στοὺς ἐργαζόμενους μειώνει τὴν παραγωγικότητά τους καὶ ἔτσι μᾶλλον ζημιώνεται παρὰ ὀφελεῖται ἡ ἐπιχείρηση.

    Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος μιλάει πολὺ γιὰ κοινωνικὴ ἰσότητα καὶ κοιωνικὴ δικαιοσύνη, ἀλλὰ ἡ κοινωνικὴ ἰσότητα καὶ δικαιοσύνη, γιὰ τὴν ὁποία ὅπως λέει ἀγονίζεται, εἶναι  μιὰ ἰσότητα ποὺ ἀναφέρεται μόνο  στὴν κατανομὴ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Εἶναι μιὰ ἰσότητα ἀποκλειστικὰ οἰκονομικὴ. Μάλιστα, καὶ αὐτὴ τὴν οἰκονομικὴ ἐξίσωση τὴ φανταζόμαστε ὅλοι σὰν μιὰ διαδικασία ποὺ θὰ πάρει ἀπὸ κάποιον ἄλλο γιὰ νὰ δώσει σὲ μᾶς.Ὅλοι φαίνεται νὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ ἄλλος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὰ πιὸ πολλὰ καὶ ἀπὸ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ πάρει αὐτὴ ἡ διαδικασία γιὰ νὰ δώσει σὲ μᾶς ποὺ ἔχουμε τὰ πιὸ λίγα.

    Πάντως ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δὲν κάνει λόγο γιὰ τὶς ἄλλες μορφὲς ἀνισότητας, ὅπως ἡ ἀνισότητα ἀνάμεσα στὸν ὄμορφο καὶ τὸν ἄσχημο, τὸν ἔξυπνο καὶ τὸν κουτό, τὸν ὑγιὴ καὶ τὸν ἄρροστο. Εἶναι δυνατὸν νὰ δώσει ὁ ὄμορφος ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν ὀμορφιά του στὸν ἄσκημο; Νὰ δώσει ὁ ὑγιὴς ἕνα μέρος ἀπ’ τὴν ὑγεία του στὸν ἄρρωστο; ἕνα μέρος τῆς χαρᾶς του στὸ λυπημένο; Καὶ βέβαια εἶναι καὶ αὐτὸ ζητάει μὲ τόση ἔμφαση ὁ Παῦλος ὅταν λέει: «ὀφείλομεν δὲ ἡμεῖς οἱ δυνατοί τὰ ἀσθενήματα τῶν ἀδυνάτων βαστάζειν καὶ μὴ ἑαυτοῖς ἀρέσκειν».καὶ «χαίρειν μετὰ τῶν χαιρόντων καὶ κλαίειν μετὰ τῶν κλαιόντων». Ἀλλὰ αὐτὸ ἀπαιτεῖ ἕνα προσωπικὸ κόστος. Γιὰ νὰ γιατρευτεῖ ἡ αἰμορροοῦσα χρειάσθηκε νὰ φύγει ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἕνα μέρος ἀπὸ τὴ δύναμί του. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν φαίνεται μὲ ὅλο το μυστήριο τῆς κενώσεως; Δὲν χρειάστηκε νὰ πάθει ἐκεῖνος γιὰ νὰ γιατρευτοῦμε ἐμεῖς ἀπὸ τὸ πάθος;

    Μερικοὶ ἄνθρωποι, ποὺ εἶναι τσιγκούνιδες καὶ τρέμουν μὴ χάσουν αὐτὰ ποὺ ἔχουν, ὅταν συμβεῖ νὰ ἔχουν φυτὰ δὲν θέλουν νὰ τὰ κλαδεύουν. Σὰν συνέπεια τὰ φυτὰ οὔτε ἀναπτύσσονται οὔτε καρποφοροῦν. Τὸ κλάδεμα, ἐνῶ φαίνεται νὰ μειώνει αὐτὸ ποὺ κλαδεύεται, στὴν πραγματικότητα τὸ αὐξάνει. Ἐνῶ φαίνεται σὰν ζημιὰ καὶ ἀπώλεια, στὴν πραγματικότητα εἶναι κέρδος καὶ ὥφέλεια.

    Ὁ Θεὸς εἶναι Θεὸς ἀκριβῶς ἐπειδὴ κενώνεται. Ὁ Χριστὸς εὶναι πλούσιος ἀκριβῶς ἐπειδὴ φτωχαίνει. Τὸ δράμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀκριβῶς ὅτι προσπαθεῖ μὲ κάθε τρόπο ν’ ἀποφύγει αὐτὸ τὸ ζωογόνο κλάδεμα καὶ ἔτσι αὐτοματαιώνεται.

     Ἕνας ἀπὸ τοὺς συγκλονιστικότερους τρόπους μὲ τὸν ὁποῖο ἐκδηλώνεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο εὶναι ἡ ἐπέμβαση Του στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, μὲ τὴν ὁποία ὁ Θεὸς ἐπιχειρεῖ νὰ ἀποκαλύψει στὸν ἄνθρωπο τὸ μυστήριο τῆς πληρώσεως μὲ τὴν κένωση. Αὐτὴ ἦταν καὶ μιὰ ἀπὸ τὶς κύριες ποιμαντικὲς ἐπιδιώξεις τῆς Ἐκκληςίας καὶ τῶν Πατέρων πάντοτε.

     Σήμερα ποὺ ὁ ἄνθρωπος κινεῖται διαρκῶς ἀνάμεσα σ’ ἕνα πλῆθος σειρῆνες, ποὺ τὸν καλοῦν τόσο γλυκόλαλα καὶ τόσο ἐκμαυλιστικὰ στὸ ναρκισσιστικὸ θάνατο, ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μέσα ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ παράδοση καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ δεχθεῖ τὴ ναρκισσιστικὴ ἀπώλεια γιὰ νὰ ζήσει, ἀκούγεται τουλάχιστον παράταιρη.

    Οἱ πολυπληθεῖς καὶ ἀκαταμάχητες σειρῆνες διασύρουν καὶ διακωμωδοῦν αὐτὴ τὴ φωνὴ καὶ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ποὺ δέχεται εὔκολα καὶ ἀβασάνιστα ὅτι τὸν κανακεύει καὶ ὅτι τρέφει τὸ ναρκισσισμό του, τὶς ἀφήνει νὰ τὸν πείσουν, γιατὶ προτιμάει νὰ ζήσει σὰν φυτὸ καὶ νὰ πεθάνει, χωρὶς νὰ δοκιμάσει δυσκολία καὶ δυσφορία, παρὰ ν’ ἀγωνισθεῖ γιὰ ἀνάπτυξη καὶ ἀληθινὴ ζωή.

    Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος τρέμει τόσο μὴ χάσει κάτι, ὥστε δὲν διστάζει νὰ υἱοθετήσει ἐκείνη τὴ στάση ζωῆς ποὺ γίνεται ἀφορμὴ νὰ τὰ χάνει ὅλα. Δὲ θέλει νὰ ἀνακαλύψει καὶ δὲν ἀφήνει κανένα, οὔτε κι αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν Θεό, νὰ τὸν βοηθήσει νὰ ἀνακαλύψει τὸ κέρδος τὴς ἀπώλειας καὶ, σὰν συνέπεια, ὑφίσταται ἀναπότρεπτα τὴν ἀπώλεια τοῦ κέρδους.