Ο ΆΓΙΟΣ ΔΗΜΉΤΡΙΟΣ (270 - 306)

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

Ο Άγιος Δημήτριος (270 - 306)

 

agios dimitrios

Είναι Άγιος της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και πολιούχος της Θεσσαλονίκης.

Σύμφωνα με τη σχετική αγιολογική παράδοση, ο Δημήτριος έζησε και μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη επί Διοκλητιανού. Προβλήματα σχετικά με τις απαρχές της λατρείας του έχουν οδηγήσει από το 18ο αι στη διατύπωση διάφορων θεωριών για την προέλευσή της, επικρατέστερη των οποίων μεταξύ των μελετητών είναι ότι προέρχεται από το Σίρμιο της Παννονίας.[3] Σημαντικό κέντρο της λατρείας του είναι η Θεσσαλονίκη, όπου τιμάται από την πρωτοχριστιανική περίοδο και έχει ανεγερθεί βασιλική προς τιμήν του. Είναι ένας από τους λαοφιλέστερους αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που εορτάζει τη μνήμη του στις 26 Οκτωβρίου.

.

Η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού.

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

Η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού.

 

Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία στα οποία εξαίρεται ο ρόλος του Σταυρού για τη σωτηρία του κόσμου. Το γεγονός ότι οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς αποδεικνύει ότι οι διωκόμενοι χριστιανοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Το ιερό αυτό σύμβολο τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου.

Κυριακή της Ορθοδοξίας

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

        

Κυριακή της Ορθοδοξίας

image first 1

 

 

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας αποτελεί ιδιαίτερη χριστιανική θριαμβική εορτή, σε ανάμνηση της οριστικής αναστήλωσης των ιερών και σεπτών εικόνων στη Βασιλεύουσα από την Αυτοκράτειρα Θεοδώρα (το 842) όπου και έπαψε από το γεγονός αυτό ο μακροχρόνιος σάλος που είχε δημιουργηθεί εκ του ζητήματος των εικόνων. Στη Κωνσταντινούπολη, η αναστήλωση των εικόνων, εορτάσθηκε το έτος εκείνο με λαμπρό πανηγυρισμό και λιτανεία με μεγάλη πομπή όπου και αναθεματίστηκαν οι εικονομάχοι, συλλήβδην οι αιρετικοί και όλοι οι αναθεματηστέντες από τις Οικουμενικές Συνόδους. Στο τέλος μνημονεύθηκαν και όλοι οι "αθλητές" της ευσέβειας και της ορθόδοξης πίστης.

 

 

Η αληθινή μόρφωση των παιδιών

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

Η αληθινή μόρφωση των παιδιών

 
 

Η μόρφωση των παιδιών είναι μια από τις βασικότερες φροντίδες των γονέων. Και το ψωμί τους ακόμη μπορεί να κόψουν οι γονείς για να σπουδάσουν τα παιδιά. Η φυσική αγάπη τους επιβάλλει να κάνουν ότι καλύτερο μπορούν, ώστε όταν τα παιδιά θα μεγαλώσουν και θα βγουν να παλέψουν στη ζωή, να έχουν όσο το δυνατόν περισσότερα εφόδια. Και η μόρφωση είναι ένα από τα σπουδαιότερα εφόδια.
Αυτόν πού την κατέχει τον βοηθάει να αναδειχθεί ανώτερος άνθρωπος, να καλλιεργήσει εξευγενισμένο χαρακτήρα, να φέρεται με σωστούς τρόπους, να αναπτύσσει καλές κοινωνικές σχέσεις, να αποκτά βαθύτερη γνώση της ζωής, τού σκοπού και των προβλημάτων της. Συγχρόνως τού δίνει τη δυνατότητα να αποκατασταθεί επαγγελματικά πιο εύκολα, να κερδίσει μια καλύτερη θέση στην κοινωνία, να έχει περισσότερες απολαβές.
Γι' αυτό από πολύ νωρίς αρχίζουν οι γονείς να ενδιαφέρονται για την πληρέστερη μόρφωση και κατάρτιση των παιδιών τους.

Είναι καλή η φροντίδα αυτή, αν όμως δεν απολυτοποιηθεί. Η μόρφωση των παιδιών, η κατάκτηση της γνώσεως δεν είναι το πρώτο πού πρέπει να εξασφαλίσουμε στα παιδιά. Πολύ περισσότερο δεν είναι το μόνο. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, πού σπούδασε με ζηλευτή επίδοση πολλές επιστήμες και είχε θαυμαστό πλούτο γνώσεων, λέει ότι το σπουδαιότερο απ όλα για τον άνθρωπο είναι να ανήκει στο Θεό. Γράφει σ ένα από τα «Ηθικά έπη» του: «Αφού γκρεμίσεις τούς τυράννους της θεϊκής εικόνας, να βιάζεσαι να παραδώσεις τον εαυτό σου στο Θεό. Κι αυτό πρέπει να το θεωρείς μοναδική παιδεία, πρώτο και μέγιστο καλό για τούς ανθρώπους» (ΕΠΕ 9, 162).
Και ο Μέγας Βασίλειος, πού είχε σπουδάσει όλες τις επιστήμες της εποχής του και τις κατείχε καλύτερα απ όσο κατείχαν άλλοι μία μόνο από αυτές, στο λόγο του «Προς τούς νέους» λέει ότι, όπως η αξία ενός φυτού βρίσκεται κυρίως στο να παράγει ωραίο καρπό, τού δίνουν όμως και τα φύλλα κάποια ομορφιά καθώς σείονται πάνω στα κλαδιά, έτσι και για την ψυχή πρώτιστο μεν είναι να έχει καρπό, την αλήθεια δεν είναι όμως αταίριαστο να περιβάλλεται και με την κοσμική σοφία σαν με φύλλα, πού προστατεύουν τον καρπό και προσδίδουν ομορφιά στο φυτό (ΕΠΕ 7, 322).
Το πρώτιστο λοιπόν είναι να οδηγήσουμε τα παιδιά στο φώς της αλήθειας τού Θεού, να γίνουν άνθρωποι τού Θεού. Τότε η επιτυχής πορεία τους στη ζωή είναι εξασφαλισμένη. Διότι θα έχουν βοηθό και συμπαραστάτη τους τον Θεό. Αυτό πρέπει πρώτα να απασχολεί τούς γονείς.
Δυστυχώς δεν συμβαίνει έτσι. Η φροντίδα, η μέριμνα, η αγωνία για την εγκόσμια επιτυχία κυριαρχεί στις ψυχές των γονέων, οι οποίοι πολλές φορές φορτίζουν με μεγάλες αγωνίες και άγχος τα παιδιά. Αγωνίες για τα καλύτερα σχολεία, τούς καλύτερους δασκάλους, την εκμάθηση ξένων γλωσσών, την απόκτηση ποικίλων εμπειριών, τα πιο φημισμένα φροντιστήρια, την επιτυχία στην πανεπιστημιακή σχολή της προτιμήσεώς τους, τις μεταπτυχιακές σπουδές, όλα όσα μπορούν να εξασφαλίσουν την καλύτερη επαγγελματική σταδιοδρομία.
Για τη θρησκευτική παιδεία συνήθως δεν υπάρχει μέριμνα η πνευματική θωράκιση τού παιδιού παραμελείται φροντίδα να ακούσει κάποια μαθήματα κατηχήσεως στην Ορθόδοξη αλήθεια δεν λαμβάνεται να μυηθεί στο ύψος και το βάθος της θείας λατρείας, να αγαπήσει τον εκκλησιασμό, δεν τούς ενδιαφέρει. Συχνά την ώρα της θείας Λειτουργίας τα παιδιά τρέχουν στα φροντιστήρια...
Ο ιερός Χρυσόστομος με τον πάντοτε επίκαιρο λόγο του καταδικάζει τη νοοτροπία των γονέων πού καταβάλλουν ο καθένας κάθε φροντίδα για να διδαχθούν τα παιδιά τους τις τέχνες και τα γράμματα και να αποκτήσουν την ικανότητα των λόγων, για το πώς όμως θα ασκηθεί η ψυχή κανείς δεν δείχνει κάποιο ενδιαφέρον (βλ. ΕΠΕ 30, 638). Συμβουλεύει λοιπόν: «Θρέψον άθλητην τω Χριστώ και εν κόσμω όντα δίδαξον ευλαβή εκ πρώτης ηλικίας».
Ανάθρεψε αθλητή για τον Χριστό και δίδαξέ τον να είναι ευλαβής από την πρώτη του ηλικία, ακόμη κι αν βρίσκεται μέσα στην κοινωνία (δεν είναι ασκητής στην έρημο). Και συνεχίζει: Αν τα καλά διδάγματα εντυπωθούν στην ψυχή όσο είναι ακόμη απαλή, κανείς δεν θα μπορέσει να τα εξαλείψει, όταν θα γίνει η ψυχή στερεή σαν τη σφραγίδα, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το βουλοκέρι (ΕΠΕ 30, 640).
Κατηγορεί επίσης ο ιερός Πατήρ αυτούς πού σκοπό των σπουδών έχουν την εύκολη απόκτηση των χρημάτων (ΕΠΕ 11, 396) και εκείνους πού όλα τα επιχειρούν για να εξασφαλίσουν -περιουσία στο παιδί, σπίτια και κτήματα, με ποιόν τρόπο όμως θα μπορούσε να καλλιεργηθεί μέσα του «ψυχή καλή και προαίρεσις ευσεβής» δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον. Αυτό πού -θεωρεί ο θεοφώτιστος Πατήρ ότι ανατρέπει όλη την οικουμένη είναι «ότι των οικείων αμελούμεν παίδων, και των μεν κτημάτων αυτών επιμελούμεθα, της δε ψυχής αυτών καταφρονούμεν, -εσχάτης ανοίας πράγμα υπομένοντες».
Αδιαφορούμε για τα παιδιά μας και την μεν περιουσία τους την φροντίζουμε, την ψυχή τους όμως την περιφρονούμε, παθαίνοντας κάτι πού είναι η -χειρότερη ανοησία. Και καταλήγει ότι πρέπει να προσπαθούμε, όχι πώς θα κάνουμε τα παιδιά πλούσια σε ασήμι και χρυσάφι και στα παρόμοια, αλλά πώς θα τα κάνουμε απ όλους τούς άλλους πλουσιότερα στην ευλάβεια, στην ευσέβεια και στην απόκτηση της αρετής πώς να μη χρειάζονται πολλά, πώς να μην κυριεύονται από τα βιοτικά και τις επιθυμίες της νεότητας (ΕΠΕ 27, 476).
Πόσα παιδιά μορφώθηκαν, προόδευσαν κατά κόσμον, απέκτησαν θέσεις, αξιώματα και περιουσίες, αλλά ούτε τούς γονείς πού κουράσθηκαν γι αυτά τίμησαν και σεβάσθηκαν ούτε τον εαυτό τους ικανοποίησαν! Ανέβηκαν ψηλά, απέκτησαν πολλά, έγιναν μεγάλοι. Η ψυχή τους όμως έμεινε στεγνή από χαρά, ξένη προς την αληθινή ειρήνη, χωρίς έστω ίχνη πραγματικής αγάπης. Συχνά δε χρησιμοποίησαν τα κατά κόσμον προσόντα τους για να επιβληθούν στους άλλους και να επικρατήσουν, κάποτε με αθέμιτα μέσα και άσπλαχνους τρόπους. Η γνώση στους ακαλλιέργητους πνευματικά ανθρώπους δεν είναι πάντοτε χρήσιμο εργαλείο. Μπορεί να γίνει μέσο καταστροφής.
Ας το προσέχουν αυτό οι γονείς. Ας φροντίζουν να αποκτούν τα παιδιά τους πρώτα τη γνώση τού Θεού και να προχωρούν στη ζωή σύμφωνα με το θέλημά Του. Τότε ότι και να κάνουν θα είναι ευλογημένο και χρήσιμο για τα ίδια πρώτα και για όλη την κοινωνία στη συνέχεια.

Από  περιοδικό «Σωτήρ»

Κάθε μέρα ...

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

Κάθε μέρα ...
 
 

Ήμουν μέσα σου εννέα μήνες.

Εννέα μήνες τρεφόμουν και ανέπνεα από σένα.

Και από την πρώτη στιγμή που συνδέθηκα μαζί σου με τον ομφάλιο λώρο, γεννήθηκε το πάντα.

Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά.

Δεν είναι ρόλος, δεν είναι αξίωμα, ούτε κατάσταση. Είναι η αρχή και το τέλος του κόσμου, εν γένει, αλλά και του δικού μας.

Είναι εκείνη που σου μαθαίνει τις πρώτες σου λέξεις, σε βοηθάει σαν στυλοβάτης στα πρώτα σου βήματα και σου διεγείρει τα πρώτα σου συναισθήματα. Αγάπη…ανιδιοτελής αγάπη.

Η μόνη στη ζωή μας που είναι αέναη και καθαρή σαν κρύσταλλο.

Το για ”πάντα” παίρνει νόημα, βάφεται με κόκκινο χρώμα και κοσμεί το κεντρικό κομμάτι της καρδιάς.

Στα πρώτα σου χρόνια είναι μπροστά σου για να σου δείχνει το δρόμο και μετέπειτα ένα βήμα πίσω για να σε προσέχει μη χαθείς.

Πάντα όμως εκεί. Εκεί για να μοιραστείς όνειρα, σκέψεις, στόχους.

Εκεί για να ακούσει τους προβληματισμούς ή τα προβλήματα σου, για να πιεις ένα φλιτζάνι καφέ και να πεις τα όσα έγιναν στη μέρα σου.

Ανησυχεί για σένα πάντα.

Τι κι αν πήγες 25, 35, 45. Για εκείνη είσαι το μικρό της παιδί.

Τι κι αν έκανες δικά σου παιδιά, εκείνη έχει την αγωνία σου σαν την πρώτη μέρα που γύρισε από το μαιευτήριο μαζί με εσένα.

Δυνατή για να σου δίνει δύναμη ακόμη κι αν φοβάται. Να σε στηρίζει ακόμη και αν η ίδια καταρρέει.Να σε φροντίζει ακόμα και αν η ίδια χρειάζεται φροντίδα.

Ακούραστη ακόμη και αν τα χρόνια βάρυναν τους ώμους της.

 

 

Από  evaggelismostheotokou.gr

Κάθε πότε να Κοινωνούμε;

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

Κάθε πότε να Κοινωνούμε;
 
 

 

ποιήμα Η μητέρα γη

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

Η μητέρα γη

Η μητέρα γη είναι αυτή

οπού έχω γεννηθεί,

εκεί που τους γονείς μου έχω αγαπήσει,

και κάθε πέτρα αυτού του τόπου έχω γνωρίσει,

εκεί που οι γονείς μου το σπίτι μας είχαν κτίσει,

εκεί που για πρώτη φορά το Θεό έχω προσκυνήσει,

εκεί που οι πρόγονοί μου

τα κόκαλά τους έχουν αφήσει

στους τάφους, που τους έχουν τοποθετήσει,

εκεί που μεγάλωσα με ψίχουλα και αγάπη πολύ,

εκεί που τη γλώσσα έμαθα και τη γραφή,

εκεί που έχω γονείς και συγγενείς,

εκεί που γέλασα και έκλαψα πολύ,

εκεί που ζω με χαρά και με ελπίδα για τη ζωή,

εκεί που θέλω ν’ αφήσω την τελευταία μου πνοή. (π. Π. ΓΚέζος)

Ντοστογιέφκι

on . Posted in Τα νέα της ενορίας

 

Ιερέας Παναγιώτης Γκέζος

 

«Οι άνθρωποι υποφέρουν, αλλά ζουν, ζουν μια ζωή πραγματική,

όχι φανταστική, γιατί το να υποφέρεις είναι ζωή».

Ντοστογιέφσκι

Αυτό που η Ηθική μας παρουσιάζει σαν «ηθικό»

δεν είναι ποτέ αμιγώς «καλό»,

και ότι ο άνθρωπος ποτέ δεν μπορεί να εξαλείψει το κακό

με την Ηθική, αφού κανένας απολύτως

δεν μπορεί να είναι αμιγώς καλός.

Αυτό που μετράει στην ανθρώπινη ύπαρξη και συμπεριφορά

δεν είναι η ηθική, αλλά η ελευθερία,

και πως μόνον ό,τι είναι ελεύθερο είναι αληθινά καλό.

Η διάκριση των ανθρώπων σε «καλούς» και «κακούς»

είναι βασισμένη σε ένα ψέμα

και ότι ο μόνος τρόπος να νικηθεί το κακό

είναι να το πάρει κανείς επάνω του ελεύθερα.

Η Ηθική δεν μπορεί να οδηγήσει ποτέ

στη λύτρωση του ανθρώπου από το κακό.

Η έννοια της Ηθικής στηρίζεται

στη διάκριση μεταξύ καλού και κακού.

Χωρίς τη διάκριση καλού και κακού

η έννοια της ηθικής καταρρέει.

Η διάκριση αυτή παίρνει συνήθως δύο μορφές.

 Όπως η ηθική λέει:

Η μία είναι ο χαρακτηρισμός των πράξεων

ή των αισθημάτων, κινήτρων, διαθέσεων ...

ως καλών ή κακών.

Εάν κάποιος αγαπά, έμπρακτα πρόκειται για κάτι «καλό» -

σύμφωνα με την κρατούσα ηθική πάντοτε

- ενώ εάν μισεί πρόκειται για κάτι «κακό».

Η άλλη μορφή, που παίρνει η διάκριση καλού και κακού,

είναι ο χαρακτηρισμός των προσώπων ως καλών ή κακών.

Ο «χαρακτήρας» είναι το υποκείμενο και οι μορφές

επάνω στις οποίες είναι «χαραγμένες»

ορισμένες ηθικές ιδιότητες, καλές ή κακές.

Τόσο στο επίπεδο των γενικών αρχών της ηθικής

όσο και σε εκείνο των χαρακτήρων,

ο Ντοστογιέφσκι αρνείται επίμονα

τη διάκριση μεταξύ «καλού» και «κακού», δηλαδή

αρνείται την ίδια τη βάση της ηθικής.

«Επήγα τόσο μακριά

ώστε να φθάσω στο βέβαιο συμπέρασμα πως κυριολεκτικά

η αγάπη συνίσταται στο παράξενο δικαίωμα

να τυραννάς εκείνον που αγαπάς...». (Ντοστογιέφσκι)

«Στο μίσος μου για τους ανθρώπους της γης μας

υπάρχει πάντοτε μια νοσταλγική αγωνία:

γιατί να μην μπορώ να τους μισώ χωρίς να τους αγαπώ;..

Και στην αγάπη μου γι' αυτούς μέσα ήταν μια νοσταλγική θλίψη:

γιατί να μην μπορώ να τους αγαπώ χωρίς να τους μισώ;». (Ντοστογιέφσκι)

Τα λόγια αυτά έρχονται σαν οδοστρωτήρας

να γκρεμίσουν κάθε σαφή διάκριση μεταξύ καλού και κακού,

ακόμη και στο επίπεδο της πιο μεγάλης ηθικής αξίας,

που είναι και για τον ίδιο τον Ντοστογιέφσκι η αγάπη.

Ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, είναι ένα μείγμα πανουργίας

και απλότητας, αγνότητας

και φιληδονίας, καλοσύνης και κακότητας.

«Ήμουν ένας παλιάνθρωπος, κι όμως αγαπούσα τον Θεό...

Το καλό και το κακό

βρίσκονται σε μια τερατώδη συνύπαρξη μέσα στον άνθρωπο» Ντοστογιέφσκι .

Διεφθαρμένοι άνθρωποι είναι συχνά καλοσυνάτοι,

εγκληματίες είναι τρυφεροί και αισθηματικοί,

πουριτανοί και ηθικιστές είναι σκληροί

και άσπλαχνοι, όλοι είναι εξίσου ικανοί

για το κακό και για το καλό.

Η διαπίστωση αυτή, ότι δηλαδή

κάθε άνθρωπος είναι κακός συγχρόνως και καλός,

καταργεί την Ηθική

και εμφανίζει τον Ντοστογιέφσκι ως μηδενιστή.

Αλλά εδώ πρέπει να σταθούμε με προσοχή.

Είναι ο Ντοστογιέφσκι πράγματι μηδενιστής;

Ο Ντοστογιέφσκι καταρρίπτοντας την ηθική,

που διακρίνει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς,

κλονίζει την υπεροψία του ουμανισμού,

ο οποίος πιστεύει ότι με την ηθική μπορεί

να εξαλείψει το κακό από τον κόσμο για να σωθεί.

Με τον τρόπο αυτόν ο Ντοστογιέφσκι πατερικά θεολογεί:

η σωτηρία του ανθρώπου δεν μπορεί

να προέλθει από τον ίδιο τον άνθρωπο,

αλλά μόνον από τον Θεό.

Το μείγμα καλού και κακού,

που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη φύση,

δεν οδηγεί απαραίτητα στον μηδενισμό.

Αυτό που τον κάνει να βρει νόημα στην ύπαρξη του

είναι να συνάντηση τον Άλλο, τον δικό του αδελφό.

Ο Άλλοςείναι αυτός που δίνει την υπέρβαση του μηδενισμού.

Ο Ντοστογιέφσκι μας φέρνει στο χείλος του γκρεμού,

αλλά δεν μας αφήνει στο κενό.

Αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί

είναι η ύπαρξη του Άλλου.

Δεν είναι ούτε οι αρετές ούτε οι κακίες του Άλλου, δηλαδή η ηθική.

Για τον Ντοστογιέφσκι υπάρχει μία και μόνη επιλογή

αντί της αυτοκτονίας για τον άνθρωπο:

«οι άνθρωποι υποφέρουν, αλλά ζουν, ζουν μια ζωή πραγματική,

όχι φανταστική, γιατί το να υποφέρεις είναι ζωή».

ο Σταυρός και η οδύνη

είναι για τον Ντοστογιέφσκι η μόνη, αληθινή

και αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα

μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη,

είναι το μόνο αντίδοτο στη γελοιότητα

της ηθικής που αγνοεί

τη συνύπαρξη του καλού και του κακού στου ανθρώπου τη ζωή.

Πρέπει να ξεπεραστεί από την Ανάσταση ο Σταυρός.

Δεν έχει θέση στη Βασιλεία τού Θεού ο πόνος.

Η αγάπη αγκαλιάζει την οδύνη,

όχι για να της δώσει περιεχόμενο μεταφυσικό,

αλλά για να τη μετατρέψει σε χαρά και αγάπη στο Θεό.

Η οδύνη είναι η μόνη αλήθεια που με την αποδοχή της,

ιδιαίτερα στο πρόσωπο τού Άλλου, υπερβαίνομε το μηδενισμό

και καταλαβαίνομε ότι αξίζει να υπάρχομε στον κόσμο αυτό.

«Ώστε στ' αλήθεια λέει η θρησκεία

πως όλοι μας θα σηκωθούμε από τους νεκρούς

μετά τη Δεύτερη Του Παρουσία

και θα ξαναζήσουμε και θα ξαναδούμε πάλι ο ένας τον άλλο;»

Το δίχως άλλο θ' αναστηθούμε...

Και χαρούμενα, ο ένας στον άλλο όσα γίνανε,

εύθυμα θα διηγηθούμε.

 

Πηγή: Περιοδικό "Νέα Ευθύνη" τ. 3 Ιανουάριος 2011

Εισόδια της Θεοτόκου

 

 image 15

 

Ἀπολυτίκιον


Ἦχος δ’.
Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ, τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν, Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς.
Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος, ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ Παρθένος, τὸ Ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, σήμερον εἰσάγεται, ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, τὴν χάριν συνεισάγουσα, τὴν ἐν Πνεύματι θείῳ· ἣν ἀνυμνοῦσιν Ἄγγελοι Θεοῦ· Αὕτη ὑπάρχει σκηνὴ ἐπουράνιος.