Κυριακάτικα Κυρήγματα

Ιερέας Π. Γκέζος

Απόστολος Κυριακής μετά την σταύρωση

 

12. Επομένως καλούμαστε

ως άνθρωποι εν Χριστώ,

να υπερβούμε

τον δικό μας εγωισμό.

 

im alt="Περιγραφή: Ὁ πνευματικός μας πατέρας" height="238" src="f" width="345" /></p> "

 

Ο Απόστολος των εθνών με τα εξής λόγια

 «εγώ γαρ διά νόμου νόμω απέθανον,

                                                   ίνα Θεώ ζήσω» (Γαλ. β’ 19),

θέλει να τονίσει τον κίνδυνο

που διατρέχει ο άνθρωπος

                        που ναι μεν πιστεύει στο Θεό,

αλλά πιστεύει και ζει

εκτός του θείου θελήματος,

          με λανθασμένο τρόπο και εγωιστικό.

Πρέπει να καταλάβουμε

                                       το νόημα το αληθινό,

 που άφησε σε εμάς ο ίδιος ο Κύριος

             με την θυσία του πάνω στο Σταυρό,

που δεν είναι άλλο από την αγάπη,

την κοινωνία και τη θυσία.

                          Ο Θεός δεν προσωποληπτεί,

δεν διακρίνει τους ανθρώπους ανάλογα

                   με την καταγωγή τους, τη φυλή

ή τη γλώσσα,

              το φύλο ή την τάξη την κοινωνική.

Αυτό έδειξε και ο Κύριος

κατά την επίγεια Του παρουσία.

 Καλούμαστε λοιπόν κι εμείς

να βαδίσουμε στο δρόμο

           που χάραξε ο Χριστός πάνω στη γη.

Πρώτα πρέπει να αποκτήσουμε

κοινωνία αληθινή με το Θεό,

να καταλάβουμε και να βιώσουμε

τι προσφέρει σε μας ο Θεός

και παράλληλα  το πνεύμα αυτό

να το μεταφέρουμε

                                στη καθημερινή μας ζωή.

 Το μήνυμα λοιπόν του Απ. Παύλου,

τόσο προς τους Γαλάτες,

    όσο και στους Χριστιανούς κάθε εποχής

είναι η μετοχή στην κοινωνία

                                      της αγάπης του Θεού,

στην οποία μας καλεί

                      η σταυρική θυσία του Χριστού.

Συνεπώς η τήρηση

                             στην παράδοση του νόμου,

όχι μόνο δεν μας αγιάζει,

            αλλά μας καθιστά και αμαρτωλούς.

Πέθανα ως προς τον νόμο με σκοπό

           και αποτέλεσμα να ζήσω εν Χριστώ.

Όπως ο Χριστός πέθανε και αναστήθηκε

έτσι κι εγώ πέθανα ως προς το νόμο

               κι αναστήθηκα ως προς το Χριστό.

 Όπως ακριβώς

                          όταν επικρατήσει η αμαρτία,

αυτή είναι που κυριαρχεί

                                 και κατευθύνει την ψυχή

 να κάνει μόνο ότι εκείνη

                                    επιτάσσει στην κοινωνία.

 Υπάρχει δηλαδή στον άνθρωπο

                           ένας εσωτερικός δαιμονισμός,

 που είναι χειρότερος από τον εξωτερικό.

 Έτσι, αν η αμαρτία νεκρωθεί,

                               τότε ζει μέσα μας ο Χριστός

                  και γίνονται μόνο όσα θέλει Αυτός.

Όταν προσεύχονται αλλά και σε όλες

                                   τις τελετές της Εκκλησίας,

 οι πιστοί κάνουν το σημείο του Σταυρού.

Η σωτηρία μας πηγάζει

        από την αστείρευτη αγάπη του Χριστού

προς εμάς, η οποία

τον οδήγησε μέχρι το σταυρικό του θάνατο.

        Μέσα από αυτή τη σταυρική του θυσία,

αντλούμε κι εμείς τη δύναμη

                για ν' αντιμετωπίσουμε

                    τα διάφορα προβλήματα

    που συναντούμε, στη ζωής μας, τη πορεία. 

 Έτσι διαλέγουμε ή αποδεχόμαστε

το ευαγγέλιο του Χριστού και σωζόμαστε

               ή παραμένουμε δούλοι της αμαρτίας. 

 

 Γαλ. β΄ 16-20

Ιερέας Π. Γκέζος

Απόστολος Κυριακής Προ της ΥΨΩΣΕΩΣ

Γαλ. Στ’    11-18

Από τη στιγμή που δέχθηκαμε

το άγιο Βάπτισμα έχουμε καταστεί

«κτίσις καινή».

Περιγραφή: http://www.impantokratoros.gr/dat/042AF8AD/%5bel%5dimage1.png?636401088720047500

Απ. Παύλο σ' αυτήν  την προς Γαλάτας Επιστολή

υποδεικνύει ότι είναι λανθασμένη η αντίληψη αυτή,

το ότι δηλαδή πρέπει, εκτός από το βάπτισμα,

που στηρίζεται στη σταυρική θυσία του Χριστού,

                       να δέχονται και την ιουδαϊκή περιτομή.

Γι’ αυτό υπενθυμίζει στους Γαλάτες

ότι από τη στιγμή που δέχθηκαν το άγιο Βάπτισμα

                                      έχουν καταστεί  «κτίσις καινή».

Το μόνο πράγμα, για το οποίο πρέπει

                  να καυχόμαστε ως αληθινοί Χριστιανοί.

«Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη

εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού».

Με τα λόγια του αυτά εκφράζει

                                            τη σημασία και την τιμή

που πρέπει, στην ύψωση του  Σταυρού,

                                     να προσφέρουν οι Χριστιανοί.

 «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθημεν,

εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν» (1).

Λοιπόν μαζί του διά τού βαπτίσματος έχομε ταφή

και όπως ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών

με τη δόξα του Πατέρα,

                      έτσι και εμείς να ζήσομε μια νέα ζωή.

“Ο Χριστός μάς εξαγόρασε από την κατάρα

             του νόμου, γενόμενος υπέρ ημών κατάρα”

(Εφεσ. 3, 13), και εάν ο Θεός ο ίδιος

                                    δεν ντράπηκε να σταυρωθεί,

θα ντραπώ εγώ του Κυρίου τον Σταυρό;

      Και κόσμο ονομάζει όχι την γη ή τον ουρανό

ή την δημιουργία εν γένει,

αλλά το κοσμικό φρόνημα, τα βιοτικά πράγματα,

 την δόξα, τον πλούτο και όλα όσα ο κόσμος

                                 θεωρεί λαμπρά και σημαντικά.

 Όλα αυτά είναι νεκρά για μένα

                          γιατί δεν με προάγουν πνευματικά,

γιατί με απομακρύνουν από την αγάπη του Θεού,

και από τη στιγμή που δεν με αφορούν

                                          είμαι κι εγώ νεκρός γι αυτά.

Ωστόσο, εξαιτίας της αμαρτίας, ο νόμος δόθηκε

                           για να γίνει παιδαγωγός εις Χριστό,

και διέπεται από την ίδια επαγγελία του Θεού.

Επομένως τώρα,

                         δεν έχουμε ανάγκη από παιδαγωγό,

εφόσον δεν είμαστε πλέον δούλοι αλλά τέκνα Θεού

εξ υιοθεσίας, μιας που όσοι έχουμε βαπτισθεί

εις Χριστόν. (2)

                                         Για τον ισραηλιτικό λαό,

η περιτομή ήταν

                 το σύμβολο της αφιερώσεως στον Θεό.

Για μάς τους χριστιανούς ο Σταυρός του Χριστού

είναι το σύμβολο της υιοθεσίας, και επομένως

ο παλαιός νόμος τελειοποιείται διά του Σταυρού

και δεν έχει ανάγκη

                         από τους τύπους τους εξωτερικούς.

Από τη στιγμή που δεχθήκαμε το άγιο Βάπτισμα

                                          έχουμε καταστεί  «κτίσις καινή».

Είναι το μόνο πράγμα, για το οποίο πρέπει

                            να καυχόμαστε ως αληθινοί Χριστιανοί.

         Λοιπόν μαζί Του διά τού βαπτίσματος έχομε ταφή

και όπως ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών

με τη δόξα του Πατέρα, έτσι και εμείς

                                                           να ζήσομε μια νέα ζωή.

1.Ρωμ.6:3

2. Εφεσ. 3, 1-29

 

Εισόδια της Θεοτόκου

 

 image 15

 

Ἀπολυτίκιον


Ἦχος δ’.
Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ, τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν, Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς.
Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος, ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ Παρθένος, τὸ Ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, σήμερον εἰσάγεται, ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, τὴν χάριν συνεισάγουσα, τὴν ἐν Πνεύματι θείῳ· ἣν ἀνυμνοῦσιν Ἄγγελοι Θεοῦ· Αὕτη ὑπάρχει σκηνὴ ἐπουράνιος.