Κυριακάτικα Κυρήγματα

Ιερέας Π. Γκέζος

 

Απόστολος Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου (Α' Κορ θ' 2-12)

 

 

 

Το “παρακαλούμε” των αποστόλων

είναι πολύ πιο δυνατό

από οποιαδήποτε διαταγή.

 

Οι Κορίνθιοι μη μπορώντας

να αποβάλλουν συνήθειες

                             της προηγούμενης τους ζωής,

έφθασαν στο σημείο μερικοί

να μην αναγνωρίζουν τον Παύλο

              και την δική του, εν Χριστό αποστολή.

Κι εκείνος ως αληθινός συνεργάτης του Θεού,

για να στηρίξει τη θέση του

                               απολογείται και παρακαλεί.

Κι εκείνη την εποχή

οι άνθρωποι παρασύρονταν και θαύμαζαν

             ότι έλαμπε, ότι έβλεπαν  επιφανής,

 χωρίς να μπορούν,

την ουσία και την αλήθεια

                                   των πραγμάτων να δουν.

Οι αληθινοί απόστολοι και ποιμένες

            του λαού βρίσκονται σε δύσκολη θέση,

δεν θέλουν, τα μέσα του κόσμου

                                                να χρησιμοποιούν.

Τότε οπλίζονται με πολλή πίστη

και υπομονή.

               Το “παρακαλούμε” των αποστόλων

είναι πολύ πιο δυνατό

                                  από οποιαδήποτε διαταγή.

Οι απόστολοι δεν χρειάζονται μέσα

και τρόπους του κόσμου,

                                είναι συνεργάτες του Θεού.

Δεν θέλουν να επιβληθούν,

θέλουν την ελεύθερη συγκατάθεση

     των ανθρώπων, γι αυτό και παρακαλούν.

Για να σκέφτεται

                     και να μιλάει κανείς έτσι, πρέπει

να έχει βαθειά συνείδηση

                  της αποστολής του στην Εκκλησία,

πρέπει να πιστεύει πως πραγματικά

είναι συνεργός του Θεού

                      για, των ανθρώπων, τη σωτηρία.

Είναι τόσο επίκαιρα

                     τα λόγια του Αποστόλου σήμερα,

που οι άνθρωποι

                               – ακόμα και οι χριστιανοί –

είναι κυριευμένοι από το πνεύμα

                                                     της πλεονεξίας,

 της αντεκδίκησης, της δολιότητας

                                              και της αδιαφορίας.

Σήμερα γύρω μας υπάρχουν πολλοί

                που με τα έργα τους, τα λόγια τους,

τις ενέργειές τους σκανδαλίζουν μικρούς

       και μεγάλους, διαφθείρουν χαρακτήρας,

δημιουργούν γύρω τους

                        πνεύμα φθοράς και μαρασμού,

και σαν φωτιά καίγουν τα φύτρα του καλού

και της αρετής.

                   Παντού σφραγίδες καταστροφής!

Όμως υπάρχουν μερικοί

                    που ισχυρίζονται ότι είναι μικροί,

δεν ξέρουν πολλά γράμματα,

δεν κατέχουν υψηλές θέσεις,

                                      δεν διαθέτουν επιβολή,

δεν έχουν ικανότητες και πλούτο,

και δι’ αυτό νομίζουν ότι

              δεν ημπορούν να κάμουν κάτι αυτοί.

 Εγώ, σου λένε, τι ημπορώ να κάμω,

όταν η χώρα έχει φθάσει

                                  στην άκρη του γκρεμνού;

Πάει, χάλασε ο κόσμος,

συμπληρώνει κάποιος άλλος.

      Δεν σταματάει πια το ποτάμι του κακού.

Όχι, αδελφέ.

Οι σκέψεις αυτές δεν είναι ορθές.

Συμφωνώ ότι ημπορεί

                     να μην ξέρεις πολλά γράμματα.

Μα και ο Θεός δεν ζητάει περισσότερα

                  απ’ ότι να κάμεις καλά πράγματα.

Δεν ημπορείς να πεις

                          δυο λόγια στον απελπισμένο,

δυο συμβουλές  στον παραστρατημένο,

         να απλώσεις το χέρι σου στον πεσμένο,

να φωτίσεις τα παιδιά σου,

τα δικά σου παιδιά, να συμβουλεύσεις

και τα ξένα παιδιά;

        Είναι τόσο δύσκολα τα πράγματα αυτά;

              Πιστεύεις αληθινά στον Θεό;

Φτάνουν αυτά.

Θαύματα μπορεί να κάμεις. Κι εσύ. Κι εγώ.

Ημείς θα πεθάνομε κάποτε. Όμως

             η σφραγίδα του έργου μας θα μείνει.

Μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας.

Τότε που ο Θεός θα έλθει,

                                     το έργον μας, να κρίνει.

Οι χριστιανοί πρέπει να διαγράψουν

 από τη ζωή τους αυτό που λέγεται ατομικό

και δικαίωμα προσωπικό.

Ίσως μερικά πράγματα να είναι

                        επιτρεπτά για κάθε  χριστιανό,

αλλά δεν είναι χρήσιμα, γιατί,

να σκανδαλίσουν τους άλλους,

είναι πολλή κακό.

Είναι πολύ γνωστή η θέση του

                 αποστόλου Παύλου στην αποφυγή

σκανδαλισμού συνανθρώπου μας.

Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε

πολύ προσεκτικοί στη συμπεριφορά μας

                                  στην καθημερινή μας ζωή. 

π .Π. Γκέζος

 

Απόστολος  Ι΄ Ματθαίου (π. Π. Γκέζος)

(Α’ Κορ. δ’ 9 – 16)

 

« Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, μιμηταί μου γίνεσθε»

 

Ο αποστολικός λόγος φαίνεται

                                παράδοξος και τολμηρός,

μέσα του ζούσε ο Χριστός.

                         Δεν μιλάει λοιπόν εγωιστικά

όταν λέγει «μιμηταί μου γίνεσθε».

Δεν παρασιωπά

   τον Κύριον Ιησού ως αιώνιο παράδειγμα,

αλλά Τον παρουσιάζει

                       ως πρώτο αρχέτυπο, με χαρά.

Όταν η ψυχή των αδελφών μας

είναι βυθισμένη στο σκοτάδι

                       της άγνοιας και της αμαρτίας,

και ζουν μια ζωή χωρίς πίστη, χωρίς Θεό,

χωρίς ειρήνη,

 εμείς που γνωρίσαμε το θέλημα του Θεού,

που δεχθήκαμε τα δώρα του Χριστού,

αισθανόμαστε την ανάγκη να τρέξουμε

να τους βοηθήσουμε, τον Θεό, να βρουν

    και, στο δρόμο της σωτηρίας, να μπουν.

Κι έρχεται ένας παππούς

και μας λέει εμένα και σένα:

Γιατί δεν παντρεύεται το παιδί σου,

πλησιάζει τα σαράντα.

Γιατί ο άλλος ο μεγάλος, ο παντρεμένος

έφερε στη ζωή μόνο ένα παιδί?

Και του απαντάμε εμείς.

Παππού πώς να παντρευτεί το παιδί,

να φέρει στη ζωή παιδιά

και να τα μεγαλώσει σ’ αυτήν την εποχή?

Και μας απαντά: Το 1935 παντρεύτηκα

και με τη γυναίκα μου έως το 1955,

ξέρετε τι χρόνια ήσαν αυτά,

                             φέραμε στη ζωή 15 παιδιά

και γεμίσαμε την Ελλάδα με έλληνες,

την Αμερική, την Αυστραλία… με έλληνες.

Ενώ σήμερα την άδεια Ελλάδα

την γεμίζουν οι πρόσφυγες καθημερινά.

Πως τολμάμε και λέμε

ότι είμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι και

δοξάζουμε το Θεό ορθά?

Και ποιός θα τολμήσει

 το Θεό να μας τον στερήσει?

Και συνεχίζει ο παππούς:

Την σημαία εμείς την είχαμε

στο ένα χέρι στα βουνά

        και στο άλλο χέρι τ’ όπλο να πολεμά.

Σήμερα τη βλέπω μια χαρά

στα γραφεία στα σπίτια, στα σχολεία.

Όμως «το βούτυρο » της σημαίας

το τρώνε οι άλλοι, έλληνες ή ξένοι

ενώ εμείς τρόμε το γάλα,

από το οποίο αφαίρεσαν το βούτυρο και,

που το λένε «αξιολόγηση», μας ταΐζουν

για να μας αρμέξουν και του χρόνου ξανά.

Το σπουδαιότερο είναι ότι όλα αυτά

οι απόστολοι τα υπέμειναν

                                     με υπομονή και ανοχή.

 «Λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν» μας είπε.

Σκεφθήκατε ποτέ τι θα πει

              να σε βρίζουν, να σε καταδιώκουν,

να σε συκοφαντούν και εσύ

        να τα αντιμετωπίζεις όλα με υπομονή

και να μη λες λόγο κακό για κανένα

και να μην εκδικείσαι;  Και όμως τέτοιοι

πρέπει να γίνουμε και εμείς.

Είναι πιθανό

                  οι άλλοι να θέλουν το κακό μας.

Να διασύρουν την υπόληψή μας.

Να δημιουργούν προσκόμματα

                              στο έργο και στη ζωή μας

ακόμη μέσα στο ίδιο μας το σπίτι μπορεί

να είναι τέτοιοι και οι άνθρωποί μας.

Στην αντιμετώπιση όλων αυτών

                           των λυπηρών και οχληρών

οι πιστοί έχουμε πρότυπο

              τον μεγάλο Απόστολο των εθνών.

Αξίζει όμως να μιμηθούμε

               όχι μόνο τους αποστόλους, αλλά

και τους μάρτυρες και τους αγίους

          και όσους ζούνε σήμερα κοντά μας,

δίπλα μας ανάμεσά μας.  

Βεβαίως, το να δείχνει κανείς

                             αγάπη και φιλανθρωπία,

αυτό θα πει Χριστιανισμός,

και μάλιστα Ορθοδοξία και Ορθοπραξία.

 

 

Η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού.

 

agios spyridon

Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία στα οποία εξαίρεται ο ρόλος του Σταυρού για τη σωτηρία του κόσμου. Το γεγονός ότι οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς αποδεικνύει ότι οι διωκόμενοι χριστιανοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Το ιερό αυτό σύμβολο τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου.