Κυριακάτικα Κυρήγματα

Ιερέας Π. Γκέζος

 

Κυριακή της Σαμαρείτιδος

 

Οι Σαμαρείτες, λοιπόν, πίστεψαν σε πρώτη φάση από

το λόγο της μετέπειτα αγίας.

Προχώρησαν όμως και στη δεύτερη φάση

                   της πίστεως, στην προσωπική της εμπειρία.

 

 

Ἄς μιμηθοῦμε κι ἐμεῖς αὐτὴ τὴ Σαμαρείτισσα

καὶ χωρὶς νὰ νιώθουμε παράλογη ἐντροπὴ γιὰ

τὰ ἁμαρτήματά μας, νὰ φοβώμαστε τὸν Θεό.

 

Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας την περίοδο αυτή,

του αναστημένου Χριστού,

                                        αφού μας έδειξε πώς μπορούμε

να Τον συναντήσουμε σαν θεραπευτή του σώματος,

τώρα προχωρεί ψηλότερα

                                         και μας δείχνει πως μπορούμε

να Τον συναντήσουμε σαν της ψυχής τον ζωοδότη

(Ασώματος).

Η θεία ενέργεια που εκπορεύεται

                   από τον αναστημένο Χριστό πάνω στη γη,

έχει τη δύναμη να ανορθώνει ένα παράλυτο σώμα,

αλλά  έχει ακόμη τη δύναμη να ανασταίνει

                                                          και νεκρωμένη ψυχή.

Πόσο ζωντανός είναι ο άνθρωπος,

του οποίου το στομάχι τέλεια λειτουργεί,

                                         αλλά η καρδιά του είναι νεκρή.

Είναι εμφανές, για όποιον έχει μάτια να δει,

ότι ο πνευματικός θάνατος είναι πολύ τραγικότερος

απ’ το σωματικό, όπως είναι βέβαιο

                  ότι ο κορεσμός της πείνας της πνευματικής

και της δίψας της πνευματικής του ανθρώπου,

                                               είναι σημαντικότερος πολύ

από τον κορεσμό της πείνας

                                      και της δίψας του της σωματικής.

Σαν αποτέλεσμα της φθοράς της εικόνας της θείας

 μέσα της η Σαμαρείτιδα έχει χάσει κάθε συναίσθημα

προσωπικής αξίας. Ζητώντας της κάτι ο Χριστός

                                           και δίνοντάς της την ευκαιρία

να ξαναβιώσει την αγάπη, την ανανεώνει,

καὶ της δείχνει πως σαν εικόνα του Θεού

                                                           έχει ανεκτίμητη αξία.

Ο Χριστός, την κατάντια της Σαμαρείτιδος,

αναγνωρίζει  και με τον καλύτερο

                                          δυνατό τρόπο την ενθαρρύνει.

Αυτός ήλθε να σώσει τον κόσμο ,

                                                        όχι να τον κατακρίνει.

Αυτό είναι και σαν θέση και σαν προσέγγιση

θεμελιακό στοιχείο

                           του ποιμαντικού έργου της Εκκλησίας

που είναι επίκαιρο και για τη σημερινή μας κοινωνία.

Αλλά η Σαμαρείτιδα έχει και ένα ακόμη λόγο

να αισθάνεται καταρρακωμένο το ηθικό της,

                                                                 γιατί είναι εθνική.

Ο Χριστός χρησιμοποιεί τον όρο ύδωρ αναφερόμενος

στο Άγιο Πνεύμα για να περιγράψει μ’ αυτό

    την ενέργειά Του την καθαρτική και ξεκουραστική.

Όποιος δεχθεί αυτό το ύδωρ

                            γίνεται ο ίδιος μια ανεξάντλητη πηγή.

«ποταμοὶ ρεύσουσιν ἐκ τῆς

                                             κοιλίας αὐτοῦ αἰωνίου ζωῆς»

Έτσι και στην περίπτωση

                             της Σαμαρείτιδας γίνεται, εν αγνοία

στη φάση αυτή, το όργανο του Θεού,

για να καλέσει μέσα από την προσωπική της εμπειρία

και τους άλλους Σαμαρείτες.

Και επισφράγισε την όλη εν Χριστώ δική της πορεία.

Οι Σαμαρείτες, λοιπόν, πίστεψαν σε πρώτη φάση από

το λόγο της μετέπειτα αγίας.

Προχώρησαν όμως και στη δεύτερη φάση

                   της πίστεως, στην προσωπική της εμπειρία.

Κι αν κανείς δεν φτάσει σ’ αυτό το δεύτερο βήμα:

                                 η πίστη εξ ακοής να γίνει αυτηκοΐα,

δεν ολοκληρώνει ποτέ τη δυναμική

                                                  της χριστιανικής πορείας.

Κι αυτό φαίνεται να είναι και το δράμα

                                     πολλών σύγχρονων Χριστιανών:

παραμένουν μόνον σ’ ό, τι άκουσαν και έμαθαν

και δεν θέλησαν αυτήν την πρώτη πίστη πού

παρέλαβαν να την κάνουν και δική τους εμπειρία

             και δικό τους βίωμα για τη δική τους σωτηρία.

 Είναι κρίμα πάντως να 'ναι στο χέρι μας η δύναμη  

      και η χαρά της προσωπικής πίστεως στον Χριστό,

κι εμείς να μένουμε στα «ξυλοκέρατα»

των πρώτων βημάτων της πίστεως

              των αρχαρίων, μακριά από τον Τριαδικό Θεό.

Ιερέας Π. Γκέζος

Κυριακή των Μυροφόρων.

Ο αναστημένος Χριστός

παρουσιάζεται σ’ όποιον Τον αναζητεί

 κι αυτός που Τον αναζητεί  δείχνει

πως έχει κάποια επιθυμία σφοδρή.

 

 

Περιγραφή: http://in-agiounikolaoutouneou.gr/assets/mymedia/1271049122_gm_cmf.jpgimg alt="Περιγραφή: Μυροφόρες - Κυριακή των Μυροφόρων" height="244" src="file:///C:/Users/" width="186" /></p> <p>  </p"

 

Όποιος δεν αγάπησε τον Χριστό από αυτή τη ζωή,

 δεν θα τον δει ποτέ .

 

Ο αναστημένος Χριστός

                                       παρουσιάζεται σ’ όποιον Τον αναζητεί

 κι αυτός που Τον αναζητεί  δείχνει

                                                πως έχει κάποια επιθυμία σφοδρή.

Κανεὶς απ’ όσους ακολούθησαν το Χριστό

                         δεν έδειξε γι’ Αυτόν ένα τόσο αίσθημα δυνατό,

όσο οι γυναίκες  που τον ακολουθούσαν

                                         και το νεκρό Του σώμα περιποιούσαν.

Επειδή οἱ Μυροφόρες διακατέχονται

                             απ’ αυτό τον παράφορο έρωτα για το Χριστό,

γι’ αυτό και πρώτες αυτές μαθαίνουν

το χαρμόσυνο άγγελμακαι πρώτες αυτές συναντούν

                                            τον αναστημένο Κύριο τον αγαπητό.

Στα άγια πρόσωπα της Παρθένου Μαρίας

και των Μυροφόρων γυναικών βλέπουμε

ότι ανυψώνεται η γυναίκα και παίρνει

την θέση που της ανήκει μέσα στην Χριστιανική Θρησκεία

και κατ επέκταση στην χριστιανική κοινωνία.

Αγάπησαν πολύ τον Κύριο και τις αντάμειψε

γενναία. Πόνεσαν πολύ και τους πλημμύρισε από χαρά.

Πότισαν τη γη με δάκρυα πολλά

και ανοίχτηκαν στην ψυχή τους

                                                  οι καταρράκτες της θείας χάριτος. 

Έδειξαν αυτοθυσία και βρήκαν

                                       στέφανα δόξας. Πέρασαν ώρες αγωνίας

και βρήκαν απέραντη χαρά και ευτυχία.

Δεν μπορούσε να υπάρξει ωραιότερος

                                 χαιρετισμός από την προσλαλιά «χαίρετε».

Στις Μυροφόρες απευθύνει το «χαίρετε».

                      Η γυναίκα έχει περισσότερη ανάγκη από χαρά,

για να γίνεται πηγή χαράς.

                               Η Παναγία Μητέρα του, πρώτη Μυροφόρα,

είχε μεγαλύτερο δικαίωμα να ακούσει το «χαίρετε»,

για να σβήσει την οδύνη της μάνας,

                                   καθώς ή ρομφαία του πόνου είχε ξεσχίσει

την καρδιά της την ώρα του σταυρού χωρίς να λυγήσει.

    Η καρδιά της γυναίκας, οπλισμένη

                                        με την πίστη στο Χριστό

              και την αγάπη στον άνθρωπο, μπορεί να κάνει τη γη

να ευωδιάσει από αρετή

         και ένα σωστό και ευτυχισμένο κόσμο να δημιουργήσει.

Γυναίκες, γίνετε Μυροφόρες της αγάπης του Χριστού.

Το στόλισμα των αρετών στην ψυχή της γυναίκας είναι τα

 ωραιότερα και πολυτιμότερα καλλιστεία.

Η ανατροφή των παιδιών σας

             «ἐν παιδεία και νουθεσία Κυρίου»

                                     είναι ή γλυκύτερη και ανεκτίμητη θυσία.

Ή χριστιανική συμπεριφορά είναι η υψηλότερη κοινωνικότητα.

 Ένα στοργικό βλέμμα στον πονεμένο,

                            μια σωστή συμβουλή στον παραστρατημένο.

 

 

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ανέστη!

 

Τεσσαρακοστή

                                                                                                           

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό μεταξύ των Ορθόδοξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος