Κυριακάτικα Κυρήγματα

 

 

Κυριακή Ε’ Λουκά 30.10.2011

                               Η απέραντη αγάπη

Η πολύ γνωστή αυτή η περικοπή του φτωχού Λαζάρου και του Πλουσίου μπορεί να φάνει απλός απόλυτα κατανοητή στο νου μας. Αλλά αυτό το απλό περικλείει μέσα έναν κίνδυνο. Να ερμηνεύουμε την περικοπή με έναν τρόπο νομικό, δηλαδή αυτοί που κάνουν καλά βραβεύονται και αυτοί που κάνουν κακά τιμωρούνται. Ο Θεός δεν λειτουργεί πάνω μας νομικά αλλά αγαπητικά. Και θα πείτε αυτό δεν είπε η παραβολή. Υπάρχουν κάποια κλειδιά. Μπορεί αυτό το κείμενο να το ερμηνεύσουμε χωρίς να καταλύσουμε σε μια νομική ερμηνεία.

Το κλειδί αυτής της περικοπής πάει πολύ παλιά. Πάει στις πρώτες σελίδες τις Αγίας Γραφής. Στις σελίδες της Γενέσεως. Το δεύτερο Κεφάλαιο της Γενέσεως. Με το γνωστό κείμενο που ξέρετε ο Θεός εν το Παράδεισο της τρυφής έδωσε στον άνθρωπο την ευκαιρία να γευθεί απο όλων των καρπών της Γής. Του έδωσε μια ελευθερία βλέπεται με έναν περιορισμό: μη γευθίν έναν καρπό. 

Αυτό το κλειδί λέει τα εξής: ότι χρησιμοποιείς το χρησιμοποιείς ως δώρο όχι απαιτητικό, όχι κυριαρχικά, όχι με διαμαρτυρίες και ταυτόχρονα το χρησιμοποιείς εν εγκράτεια, ταπείνωση και δοξολογία.

Το προ Χριστού  και το μετά Χριστόν δεν είναι απλά ένας τρόπος διαίρεσης του χρόνου, αλλά είναι ένας τρόπος να αναγνωρίζουμε ότι κάτι νέο μπήκε στην ανθρώπινη ζωή, μια νέα δυναμική που άλλαξε τη φύση της δημιουργίας. Συμμετέχουμε στην ιστορική ενσάρκωση του Ιησού Χριστού που έλαβε χώρα πριν απο 2000 χρόνια με τις καθημερινές ενσαρκώσεις του Πνεύματος Του στις προσωπικές μας ζωές και εφόσον η ενσάρκωση Του σημαίνει την είσοδο του Θεού στον κόσμο και η παρουσία του Πνεύματός Του σε μας σηματοδοτεί την είσοδο του Θεού στον κόσμο μας, στα προβλήματά του και τις συγκρούσεις του.

Είμεθα Χριστιανοί στο μέτρο που κάνουμε αυτό που έκανε Εκείνος στον κόσμο – που ήταν να νοιάζεται και να φροντίζει για τους άλλους.  

Ναι  λοιπόν. Αυτός είναι ό λόγος που ο Πλούσιος βρίσκετε στην Κόλαση. Όχι γιατί δεν έδινε στον Λάζαρο. Ο Ι. Χρυσόστομος λέει: « αν του ζητούσε κάτι παραπάνω ο Λάζαρος μπορεί να του δίνε» . Αλλά η αμαρτία του ήταν που δεν νοιαζόταν γι’ αυτόν. Δεν τον πλησίασε ν’ ακούσει τα προβλήματα του και να τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει αυτά.

Ο Χριστός με την διδασκαλία του γίνεται σαφές ότι προσδοκά απο εμάς να προσπαθήσουμε να γίνουμε στην εποχή μας ότι ήταν Αυτός στην δική Του.

Αγαπητοί αδελφοί και σεις που ακούεται αυτήν την περικοπή τόσα χρόνια εφαρμόζεται στην ζωή σας το θέλημα του Χριστού μας. Είστε σεις που πλησιάζετε στα νοσοκομεία τους αρρώστους που έχουν ανάγκη την βοήθεια σας. Εσείς που χτενίζετε την ενορία μας να συναντήσετε και να βοηθήσετε τους φτωχούς. Μπορεί να πω και δύο παραδείγματα: μία ενορίτισσα πλησίαζε και νοιαζόταν μια κυρία με προβλήματα οικονομικά και ιδιαίτερος πρόβλημα υγείας με την όρασή της. Αυτή η κυρία όχι μόνο την πλησίαζε να της δώσει κάτι, αλλά για μεγάλο χρονικό διάστημα την έπαιρνε με το αυτοκίνητο της να την πάει στους γιατρούς, στο Ι.Κ.Α και όπου αλλού είχε ανάγκη. Και το τελευταίο ευχάριστο που έμαθα πριν λίγες μέρες.  Η κυρία Γεωργία υιοθέτησε ένα μωρό δυο χρονών, το οποίο το παράτησε η μητέρα του και έφυγε στην Αλβανία. Η κυρία Γεωργία έχει τρία παιδιά, ένα δικό της και δυο του ανδρός της τα οποία τα μεγάλωσε μόνη της. Και το υιοθέτησε και το μόρο που αναφέραμε με χαρά, χωρίς να υπολογίζει  την οικονομική κρίση.  Αυτή είναι η απέραντη αγάπη, την οποία την έχετε κι’ εσείς αγαπητή μου αδελφοί, κάνοντάς έτσι πράξη το νόημα της σημερινής περικοπής του Ευαγγελίου.   

 Έτσι λοιπόν η Κόλαση είναι μια δική μας επιλογή και γίνεται ακόμη ποιό έντονη ώστε να μετριόμαστε με την απέραντη αγάπη προς αλλήλους.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αισθανώμεθα ένοχοι για την ανθρώπινη φύση μας. Αρχίζουμε να κατανοούμε ότι δεν μπορούμε να είμεθα Χριστιανοί χωρίς να είμεθα άνθρωποι και αυτό σημαίνει ότι θα αισθανώμεθα και αγάπη και εχθρότητα, θα είμεθα και ενάρετοι και αμαρτωλοί, και θαρραλέοι και δειλοί. Είμεθα στον κόσμο και απο τον κόσμο και συμμετέχουμε στην ανθρώπινη ύπαρξη. Αλλά μας έχει δοθεί και το Πνεύμα της δύναμης, της αγάπης και του αυτοελέγχου, όχι για να αντιμετωπίζουμε τον κόσμο με συγκατάβαση η να θέλουμε να τον χειραγωγήσουμε σαν να είναι ένα απείθαρχο παιδί, αλλά για να γίνουμε ενσαρκωτές του Θεού στις ανθρώπινες υποθέσεις, ώστε να μπορεί ο Θεός να πραγματώνει τα σχέδια Του για τον κόσμο και εφόσον το Πνεύμα Του θα είναι μέσα μας οι άνθρωποι θα γνωρίζουν ότι έχουν δει τον Χριστό.

Ο Πλούσιος και ο Λάζαρος το κυριαρχικό, το διαμαρτυρόμενο χωρίς εγκράτεια, χωρίς δοξολογία, χωρίς ευχαριστία. Αυτό δε χαράζει κάθε μέρα την ζωή μας; Αυτό δεν διαλύει κάθε μέρα την ζωή μας;

Η περικοπή όχι μόνο είναι επίκαιρη, είναι προς καθημερινή αντιμετώπιση. Είναι καιρός λοιπόν να μετανοήσουμε. Να εργαστούμε για την αιώνια σωτηρία μας πριν περάσουμε τα σύνορα αυτού κόσμου γιατί τότε θα είναι πλέον πολύ αργά.

 

Κυριακή ΣΤ Λουκά       23.10.2011

                                Ο ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ  ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΣ

Ο Ιησούς Χριστός  πάει παντού, πάει σε όλους, αγαπά όλους και θέλει να τους σώσει όλους. Και να! Ο Ιησούς μας  βρίσκεται στη χώρα των Γαδαρινών, αντίπερα της Γαλιλαίας.

Κεντρικό σημείο αφετηρίας για να μπούμε στις βαρύτερες προοπτικές της περικοπής είναι αυτό που είπε ο δαιμονισμένος όταν ο Χριστός τον ρώτησε ποιό είναι το όνομά σου.  Του είπε: «Λεγεών». Αναφέρετε σε κάτι πολύ ποιοτικό που αφορά την ποικιλία των δαιμονικών καταστάσεων που ζούμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Αυτό  κάνει η περικοπή. Μας βάζει σε μια σκληρή αναμέτρηση με δαιμονικά πράγματα που ζούμε καθημερινά.

Θα περιμέναμε απο όλους τους κατοίκους της περιοχής των Γεργεσηνών να χαρούν το γεγονός και να σπεύσουν να ευχαριστήσουν με ευγνωμοσύνη τον Ιησούν για τα θαυμαστά έργα του και για την ευεργεσία που παρείχε στον άρρωστό τους και την κοινωνία τους. Και αντί αυτού απαιτούν απο τον Ιησούν την άμεση απομάκρυνση του. Άρα η παρουσία του Χριστού γι’ αυτούς είναι ασύμφορη οικονομικά. Πολλοί άνθρωποι βλέπουν ένα γεγονός, προσπαθούν να βγάλουν μερικά συμπεράσματα γι’ αυτό, χωρίς όμως να αναζητούν τα αίτια και καταλήγουν σε ερμηνείες συμφέρουσες προς αυτούς. Όλα τα βλέπουν κάτω απο το οικονομικό πρίσμα και γι’ αυτό τους κατέλαβε «φόβος μέγας», αναζητώντας τις επιπτώσεις της παρουσίας και της ενεργείας του Ιησού όχι στον κατά φύση πνευματικό χώρο, αλλά σε αλλότριους σκοπούς που δεν αφορούσαν τον Κύριο.

Απο πολλούς και νεωτέρους, υποστηρίχθη η άποψης, πως τάχα ο Χριστός υπήρξε πολέμιος του πλούτου, εχθρός της ιδιοκτησίας. Ίσως δε η σημερινή του ενέργεια, του αφανισμού δηλαδή της ιδιοκτησίας των χοιρεμπόρων του Ευαγγελίου, να είναι ένα επιχείρημα στα χέρια των ανθρώπων αυτών. Δεν είναι όμως παρά ένα σαθρό (χωρίς βάση) επιχείρημα βασισμένο επάνω σε μία παρανόηση. Γιατί ο Ιησούς ποτέ δεν καταδίκασε την ιδιοκτησία. Σήμερα καταπόντισε «εις την λίμνην» όχι την ιδιοκτησία, αλλά τον παράνομο πλουτισμό.

Ό Νόμος απαγόρευε ρητώς το εμπόριο των χοίρων. Οι σημερινοί όμως χοιρέμποροι μπροστά στο εύκολο και πολύ κέρδος, έγραψαν στα πόδια των χοίρων το θεόσδοτο αυτό Νόμο. Η ασεβής λοιπόν αυτή η παρανομία είναι που τιμωρείται κατά τον παραδειγματικώτερο τρόπο σήμερα απο τον Ιησούν.

Όχι η ιδιοκτησία απλώς, αλλά η παράνομος, η κακή χρήση της ιδιοκτησίας καταδικάζεται απο τον Χριστιανισμό.

Ο Μάρξ διετύπωσε τη θεωρία, ότι η ιδιοκτησία είναι κλοπή.

Η πλουτοκρατία αντέτεινε, ότι η ιδιοκτησία είναι απόλυτον δικαίωμα.

Ο Χριστιανισμός διδάσκει μια υψηλή ιδέα, πως η ιδιοκτησία είναι ευθύνη. Πως ο ιδιοκτήτης, ο πλούσιος, δεν είναι παρά ένας διαχειριστής θησαυρού, που δι’ αυτού διαβιβάζεται και διανέμεται στο σύνολο. Κι’ αν ο διαχειριστής αυτός είναι έντιμος, δίκαιος, η μεγάλη αυτή Εταιρία που λέγεται Κοινωνία, θα προκόψει. Οι μετοχές της θα πάρουν αξία και οι μέτοχοι θ’ απολαμβάνουν εν ηρεμία και γαλήνη το ανάλογο μερίδιο. Αν ο διαχειριστής όμως είναι ατομιστής, τότε η Εταιρία χρεοκοπεί και οι μετοχές μεταβάλλονται σε πληθωρικά νομίσματα. Η Κοινωνία, μ’ άλλα λόγια, διαλύεται, καταποντίζεται, επαναστατεί, αιματοκυλιέται. Και ο μεγάλος υπεύθυνος είναι ο Διαχειριστής, που με την εγωιστική του πολιτική, με την ιδέα πως τα πάντα τού ανήκουν, με την άνισο και άδικη κατανομή των αγαθών, με την κακή μ’ ένα λόγο διαχείριση, οδήγησε την Κοινωνία στη χρεωκοπία και τη διάλυση.

Να γιατί ο Χριστιανισμός δίδαξε, και πολύ ορθά, πως η ιδιοκτησία δεν είναι ούτε κλοπή, όπως θέλει ο άθεος Μαρξισμός, ούτε ασύδοτο δικαίωμα, όπως υποστηρίζει ο αντίχριστος συμφεροντολογισμός,  αλλά είναι βαρεία ευθύνη.  Κι’ έτσι ανάμεσα απο τις Συμπληγάδες αυτές όπου τόσο τραγικά συγκρούεται στην εποχή μας και πολτοποιείται το ταλαίπωρο Κοινωνικό σώμα, επιχειρεί το Χριστιανικό πνεύμα να περάσει άτρωτη την ανθρωπότητα και να την σώσει απο τον γκρεμό της απώλειας, προς τον οποίον, σαν τους δαιμονόπληκτους χοίρους του σημερινού Ευαγγελίου, φέρεται.  

Και η λύση αυτής της τραγωδίας είναι το «σοφρονόντα».Αυτό που κάνει η Εκκλησία «σώας τας φρένας», ιατρεύει το νου, ιατρεύει τας φρένας,  μπορεί να εγκατασταθούν και τα δαιμόνια.

 Όσοι είναι κοντά στον Χριστό είναι σοφρόνοντες, είναι καθαροί τω νοώ, έχουν περάσει απο την κάθαρση του Νου.  

 

                                                                                           Απο τον π. Π. Γκέζο

Πηγές: π. Κ. Στρατηγόπουλος.

                Γ. Πατρώνος

                Κ. Κούρκουλας 

Περισσότερα Άρθρα...

Η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού.

 

agios spyridon

Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία στα οποία εξαίρεται ο ρόλος του Σταυρού για τη σωτηρία του κόσμου. Το γεγονός ότι οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς αποδεικνύει ότι οι διωκόμενοι χριστιανοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Το ιερό αυτό σύμβολο τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου.