Κυριακάτικα Κυρήγματα

 

www.profitilia-kormpivari.gr

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς

 

Ἀπὸ τον πατέρα Παναγιώτη Γκέζο

Τὴν Πεντηκοστὴ γιορτάζουμε τὸ γεγονὸς τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐκκλησιαστικότητα εἶναι ἀντανάκλαση τῆς τριαδικότητας τοῦ Θεοῦ, ποὺ σὰν Θεὸς ἀγάπης δὲν μποροῦσε, ἄν καὶ εἶναι ἕνας, νὰ εἶναι μοναδικός, γιατὶ ἔπρεπε ὁπωσδήποτε νὰ ἀγαπάει κάποιον ἄλλο. Ἔτσι ὁ Θεὸς ἦταν ἀπαραίτητο νὰ εἶναι μιὰ κοινότητα, μιὰ κοινωνία ποὺ τὰ πρόσωπα ποὺ τὴν ἀποτελοῦν νὰ τὰ μοιράζονται ὅλα, νὰ τὰ ἔχουν ὅλα κοινὰ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ταυτότητα Τους, τὴν ὑποστατικότητά Τους. Γιατὶ ἄν εἶχαν καὶ τὴν ταυτότητα ἤ τὴν ὑποστατικότητα κοινὴ, δὲν θὰ ἦταν κοινότητα, ἀλλὰ μοναδικότητα καὶ ἑπομένως ὁ Θεὸς δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι Θεὸς ἀγάπης.

Στὸν ἄνθρωπο ὁ Θεὸς ποὺ τὸν ἔπλασε κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωση δική Του, ἔδωσε τὴν ἐκκλησιαστικότητα ποὺ εἶναι γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὅ,τι εἶναι γιὰ τὸν Θεὸ ἡ τριαδικότητα. Ἀλλὰ μὲ τὴν ἀπομάκρυνσή του ἀπὸ τὸ Θεὸ ὁ ἄνθρωπος ἀλλοιώνει τὴ θεία εἰκόνα καὶ ὑποκαθιστᾶ τὴν ἐκκλησιαστικότητά του, δηλαδὴ τὸ βασικὸ στοιχεῖο τῆς φύσεώς του ποὺ ἀπαιτεῖ τῆν ἕνωσή του μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, μὲ τὸν ἀτομικισμὸ καὶ τὸ ναρκισσισμὸ ποὺ τὸν ὁδηγεῖ στὸ θάνατο.

Στὴν Ἐκκλησία οἱ ἄνθρωποι μοιράζονται μὲ τοὺς ἄλλους τὸν ἑαυτό τους, τὸ βίο τους, τὸ χρόνο τους, τὶς ἀνησυχίες τους, τὴ δημιουργικότητά τους, τὴ χαρά τους, τὴ λύπη τους, τὴν πίκρα τους, τὴν ἀπόγνωσή τους, τὴν ἐλπίδα τους, τὴν πίστη τους. Δὲν ὑπάρχει Ἐκκλησία ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι φροντίζουν ὁ καθένας τὸν ἑαυτό του, ἐκεῖ ποὺ ὁ καθένας κρατάει τὰ ἀγαθά του, τὴ χαρά του, τὴ δύναμή του, τὴν ἐλπίδα του, τὴν πίστη του, τὴν ἀρετή του γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ δὲν τὴ μοιράζεται μὲ τοὺς ἄλλους.

Ἄν στὴν ἐποχή μας πολλοὶ ἄνθρωποι πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία σὰν ὀργάνωση, εἶναι πρὸ παντὸς καὶ κυρίως ἐπειδὴ ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος, κυριαρχημένος ἀπὸ τὸ δαιμονικὸ ναρκισσισμό, τρέμει τὴν ἐκκλησιαστικότητα καὶ μπορεῖ νὰ μιλάει συχνὰ γιὰ δίκαιη κατανομὴ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἀλλὰ δὲν κάνει λόγο γιὰ ἀγάπη. Μὲ τὴ μάσκα τῆς ὑλιστικῆς ἰσότητας, κρύβει τὸν τρόμο ποὺ αἰσθάνεται στὸ ἐνδεχόμενο νὰ μοιραστεῖ τὸν ἑαυτό του μὲ κάποιον ἄλλο. Γι’ αὐτὸ προσπαθεῖ νὰ μεταβάλει σὲ ἐμπορικὴ συναλλαγὴ καὶ τὶς πιὸ προσωπικὲς σχέσεις ὅπως ὁ γάμος, τὸν ὁποῖο θέλει νὰ ἀπογυμνώσει ἀπὸ κάθε προσωπικὸ στοιχεῖο, ἀπὸ κάθε συναίσθημα καὶ νὰ τὸν κάνει συνδικαλισμὸ μὲ ὡράρια, μὲ δικαιώματα, ἔντονα ἀνταγωνιστικό, μιὰ σφοδρὴ μάχη ἀνάμεσα σὲ δύο στρατόπεδα, γιὰ νὰ προστατευθεῖ ἔτσι ἀπὸ τὸ ἐνδεχόμενο τῆς προσωπικῆς προσφορᾶς.

Ἀλλὰ δὲν μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ ἔχουν μεταξύ τους κοινότητα, κοινωνία, ἑνότητα, χωρὶς νὰ εἶναι ἑνωμένοι μὲ Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι ἡ Κοινότητα, ἡ Κοινωνία, ἡ Ἑνότητα. Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει πραγματικὴ κοινότητα χωρὶς νὰ εἶναι Ἐκκλησία καὶ χωρὶς νὰ ἔχει αὐτὴ ἡ κοινότητα κι αὐτὴ ἡ κοινωνία σὰν ψυχή της τὸ πεῦμα τοῦ Θεοῦ.

Ἐπειδὴ οἱ διάφορες ἀνθρώπινες ὁμάδες πολὺ συχνὰ δὲν εἶναι Ἐκκλησία καὶ ἐπομένος δὲν ἔχουν τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, δὲν ὑπάρχει ἐπικοινωνία ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους, καὶ ἡ ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης ἀναγκάζει τὸν ἄνθρωπο νὰ κρυπτογραφεῖ  τὰ μηνύματα ποὺ στέλνει στὸ συνάνθρωπο του, γιὰ νὰ εἶναι ἔτσι καλυμμένος καὶ νὰ μπορεῖ νὰ ὑπαναχωρεῖ ὅταν διαπιστώνει ὅτι ὅ ἄλλος ἀπορρίπτει αὐτὰ τὰ μηνύματα. Τέτοια εἶναι ἡ ἐπικοινωνία ἀκόμη καὶ μεταξὺ συζύγων καὶ μελλῶν μιᾶς οἰκογένειας. Εἶναι πασίγνωστη ἡ λαϊκίστικη συμβουλὴ «μὴ λὲς στὸν ἄνδρα σου ὅτι τὸν ἀγαπᾶς γιατὶ μπορεῖ νὰ τὸ ἐκμεταλλευθεῖ», καὶ στὰ ὑγιέστερα ζευγάρια ἕνα μεγάλο μέρος τῆς συζυγικῆς ἐπικοινωνίας γίνεται μὲ τέτοιες προφυλάξεις καὶ κρυπτογραφήσεις.

Τὸ γεγονὸς τῆς Πεντηκοστῆς μεταξύ ἄλλων φανερώνει ὅτι ἀπὸ τὰ πρῶτα χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἡ δυνατότητα τῆς ἐπικοινωνίας. Ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἔχει τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, μπορεῖ νὰ μιλάει καὶ νὰ καταλαβαίνει τὴ γλώσσα τοῦ συνανθρώπου του ξεπερνώντας ὁποιοδήποτε σχετικὸ ἐμπόδιο. Ἡ δυσκολία στὴν ἀνθρώπινη ἐπικοινωνία εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγωκεντρισμοῦ, ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ βλέπει ὅλους τοὺς συνανθρώπους του, ἀκόμη κι αὐτοὺς ποὺ εἶναι πολὺ κοντά του, σὰν ἐχθροὺς ἤ σὰν ἀνταγωνιστὲς, ποὺ ἔχουν αὐτὸ ποὺ θέλει νὰ ἔχει ἐκεῖνος ἤ ποὺ μποροῦν νὰ τοῦ πάρουν αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνος ἔχει. Αὐτὸ τὸ κλίμα τοῦ κρυφοῦ πολέμου κάνει ἀδύνατη τὴν ἀνάπτυξη ἐμπιστοσύνης.

Τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἀποκαθιστᾶ τὴν ἐμπιστοσύνη καὶ τὴν ἐπικοινωνία ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους, γιατὶ δὲν εἶναι πνεῦμα ἀνταγωνισμοῦ ἀλλὰ πνεῦμα προσφοράς. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ δὲν σκέπτεται τί θὰ πάρει ἀπὸ τὸν ἄλλο, ἀλλὰ τί θὰ τοῦ δώσει. Δὲν βλέπει τὸν συνάνθρωπό του  σὰν ἀνταγωνιστὴ ἀλλὰ σὰν συναγωνιστὴ, δὲν προσπαθεῖ νὰ ἐξασφαλίσει γιὰ τὸν ἑαυτὸ του τὴ καλύτερη θέση ἀλλὰ νὰ βοηθήσει τὸν συνάνθρωπό του νὰ τὴν πάρει. Αὐτὸ ἦταν τὸ κλίμα τῆς Πεντηκοστῆς καὶ γι’ αὐτὸ ἔδωσε τὴ δυνατότητα σὲ ὅλους να μιλοῦν καὶ νὰ καταλαβαίνουν ὅλων τὶς γλώσσες.

Ὁ Χριστὸς ἐτήρησε τὴν ὑπόσχεση ποὺ ἔδωσε καὶ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἔστειλε στοὺς μαθητές τὸ Πανάγιο Πνεῦμα. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐπεδήμησε στοὺς Ἀποστόλους, στὴν Ἐκκλησία καὶ δι’ αὐτὸν σ’ ὅλους ὅσοι ἀνοίγουν σ’ αὐτὸ τὴν πόρτα τῆς ψυχής τους. Ἄς ὑψώσουμε τὰ χέριὰ μας κι ἄς παρακαλέσουμε τὸ Θεὸ νὰ στέλνει πάντα στὸν καθένα μας καὶ σὲ ὅλους, το Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, τὴ μεγάλη παρηγοριά μας, τὴ μεγάλη προστασία μας, γιατὶ τὸ ‘χομε τόση ἀνάγκη, ὅσο τίποτε ἄλλο. Ἀμήν.

03.06.2012 πηγὴ : Αρχιμ. Α. Κουστένη

 

www.profitilia-kormpivari.gr

«ἵνα ὦσιν ἕν καθὼς ἡμεῖς»

Κυριακὴ τῶν ἁγίων 318 Πατέρων, (A’ Οἱκ. Σύν.)

 

Ἀπὸ τον πατέρα Παναγιώτη Γκέζο

 

Τὴν τελευταία Κυριακὴ πρὶν ἀπὸ τὴν Πεντηκοστή, ποὺ εἶναι ἀφιερωμένη στοὺς ἁγίους Πατέρες τῆς Α’ Οἱκουμενικῆς Συνόδου, κυριαρχεῖ στὴ λειτουργικὴ ἀτμόσφαιρα τῆς ἡμέρας τὸ θέμα τοῦ ἀποχωρισμοῦ. Ὁ Χριστὸς ἄρχισε νὰ προετοιμάζει πολὺ νωρίς τοὺς μαθητές Του γιὰ τὸν προσεχῆ ἀποχωρισμό τους. Τὸ ἀποκορύφωμα αὐτὴς τῆς συστηματικῆς προπαρασκευῆς τῶν μαθητῶν γιὰ τὸν ἀποχωρισμό τους ἀπὸ τὸ διδάσκαλο εἶναι ἡ ἀποχαιρετιστήριος ὁμιλία τοῦ Χριστοῦ πρὸς αὐτοὺς ποὺ εἶναι συγκινητικότατη καὶ ἕνα τέλειο ὑπόδειγμα ἀποχωρισμοῦ.

Ὁ ἀποχαιρετισμὸς εἶναι ἀπαραίτητος γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ γίνει ἕνας ἀποχωρισμὸς. Ὁ ἀποχωρισμὸς εἶναι μιὰ πραγματικότητα ποὺ εἶναι κυρίαρχη στὴν ἀνθρώπινη ζωή. Ὁ ἀποχωρισμὸς εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας. Στὴ ζωὴ τοῦ Θεοῦ δὲν ὑπάρχει ἀποχωρισμός, γιατὶ ὁ Θεὸς εἶναι ἀδιασπάστη ἑνότητα. Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν ἁμαρτία φέρνει στὴ ζωή του τὸ χωρισμό, ἀλλὰ ὁ Θεὸς μὲ τὴ λυτρωτική του ἐπέμβαση στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου δίνει τὴν δυνατότητα στὸν ἄνθρωπο νὰ χρησιμοποιήσει ἐποικοδομητικὰ τὶς κακὲς συνέπειες τὴς ἁμαρτωλότητός του. Ἔτσι χρησιμοποιεῖ τὸ θάνατο γιὰ νὰ κάνει θνητὸ τὸ κακὸ. Καὶ ἔτσι χρησιμοποιεῖ τὸν ἀποχωρισμὸ σὰν ἕνα τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος θὰ ἐπιτύχει τὸν ἐμπλουτισμὸ καὶ τὴν ἀνάπτυξη τῆς προσωπικότητάς του. Τὸ ἔμβρυο ἀποχωρίζεται ἀπὸ τὴ μητέρα καὶ ἔτσι γνωρίζει ἕναν κόσμο ἀσύγκριτα εὐρύτερο καὶ πλουσιότερο ἀπ’ αὐτὸν τῆς μητρικῆς γαστέρας.

Ἀργότερα τὸ παιδὶ ἀποχωρίζεται ἐν μέρει ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦ σπιτιοῦ γιὰ νὰ γνωρίσει τὸν ἀσύγκριτα εὐρύτερο καὶ πλουσιότερο κόσμο τοῦ σχολειοῦ. Στὴν εφηβεία τὸ παιδὶ  γεννιέται ψυχολογικὰ καὶ ἀποχωρίζεται ψυχολογικὰ καὶ συναισθηματικὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς, γιὰ νὰ μπεῖ τελικὰ στὸν κόσμο τῶν ἐνηλίκων.

Ἀκόμη ὁ ψυχολογικὸς ἀποχωρισμὸς τῆς ἐφηβείας δίνει τὴ δυνατότητα στοὺς γονεῖς καὶ στὸ παιδὶ νὰ ἀναπτύξουν μιὰ καινούργια καὶ πληρέστερη σχέση, ποὺ εἶναι ἡ σχέση ἐνηλίκου μὲ ἐνήλικα. Χωρὶς τὸν σχετικὸ ψυχολογικὸ ἀποχωρισμὸ τοῦ παιδιοῦ ἀπ’ τοὺς γονεῖς αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸ, ὅπως δὲν εἶναι δυνατὸ γιὰ τοὺς ἀποστόλους νὰ δεχθοῦν τὸν παράκλητο ἄν δὲν χωριζόντουσαν μὲ κάποιο τρόπο ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. «Συμφέρει ὑμῖν ἵνα ἐγὼ ἀπέλθω, ἐὰν γὰρ ἐγὼ μὴ ἀπέλθω, ὁ παράκλητος οὐκ ἐλεύσεται» ( Ἰωάν.16,7).

Ἔτσι συμβαίνει μὲ ὅλες μας τὶς σχέσεις. Ὅταν ἐπιτρέπουμε στὸν ἄλλο νὰ ἀποχωρισθεῖ ἀπὸ μᾶς κατὰ κάποιο τρόπο γιὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὸ κάλεσμα ποὺ ἀπευθύνει σ’ αὐτὸν ἡ ζωή, τότε ὁ ἀποχωρισμὸς εἶναι ἕνα βῆμα γιὰ περισσότερη ἀνάπτυξη καὶ οὐσιαστικότερη ἑνότητα. Ἀντίθετα, ὅταν ἀρνοῦμαστε στὸν ἄλλο τὴ δυνατότητα νὰ ἀπομακρυνθεῖ, κατὰ κάποιο τρόπο, ἀπὸ ἐμᾶς γιὰ νὰ ἀνταποκριθεὶ στὸ κάλεσμα τῆς ζωῆς πρὸς αὐτὸν, τότε ματαιώνοντας τὴν ἀνάπτυξή του, τον ὁδηγοῦμε στὸ θάνατο, στὸν οὐσιαστικότερο καὶ ἀμετάκλητο ἀποχωρισμὸ καὶ ἐκεῖνον καὶ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους καὶ τὴ σχέση μ’ αὐτόν.

Βέβαια, πολὺ συχνὰ ἡ τάση ποὺ ἔχουμε νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ νὰ γκρεμίσουμε τὶς γέφυρες ποὺ μᾶς συνδέουν μ’ αὐτοὺς, δὲν εἶναι ἀνταπόκριση στὸ κάλεσμα τῆς ζωῆς γιὰ ἀνάπτυξη, ἀλλὰ εἶναι ὑποταγὴ στὶς ἐπιταγὲς τοῦ δαίμονα τῆς ἀποκοπῆς  καὶ τῆς  ἀποσυνδέσεως, ποὺ εἶναι ὁ πιὸ ἐπικίνδυνος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου.

Ἔπρεπε νὰ ἔλθει καὶ πρέπει νὰ ἔρχεται ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ κοινωνία μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία με την Α’ Οἱκουμενική Συνοδό διακήρυξε μὲ ἔμφαση ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν εἶναι ἕνας ἠθικοδιδάσκαλος, ἀλλὰ ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρὸς ποὺ σαρκώνεται διαρκῶς, ποὺ ἔρχεται διαρκῶς ζητώντας τὴ σχέση τῆς τέλειας ἀγάπης μὲ τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτὸ καθιέρωσε νὰ ἑορτάζεται ἡ μνήμη τῶν πατέρων τῆς Α’ Οἱκουμενικῆς Συνόδου ἀμέσως μετὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως, γιὰ νὰ τονίζει ὅτι ὁ Χριστὸς ὄντας τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος, μὲ τὴν Ἀνάληψή Του μποροῦσε νὰ φέρει τὴν ἀνθρώπινη φύση στὴν κανονική της θέση, πλάι στὸ Θεὸ Πατέρα, ἔτσι ποὺ νὰ μπορεῖ  ὁ κάθε ἄνθρωπος νὰ οἰκειώνεται αὐτὴ τὴ θέωση τῆς φύσεώς του.

Μακάρι καὶ στὶς ψυχὲς τὶς δικές μας νὰ κατοικεῖ πάντοτε αὐτὴ ἡ χαρά, ἀλλὰ καὶ στὶς ψυχὲς ποὺ ΄ναι στὸ σκοτάδι νὰ ἔλθει νὰ τὶς βρεῖ, νὰ τὶς φωτίσει, καὶ νὰ γίνει στὸ τέλος ὁ καημὸς τοῦ Χριστοῦ πράξη. Νὰ γίνομε ὅλοι ἕνα μαζὶ μὲ τὸν Χριστό μας, τὸν ἀθάνατο Βασιλέα, μαζὶ μὲ τὴν ἁγία μας, Τριάδα.

 

 

 

27.05.2012,  πηγὴ : Αρχιμ. Α. Κουστένης καὶ Αρχιμ. Φ. Φάρος

 

mitropoliglifados

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΠΥΡΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΥΡΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΟΡΜΠΙ ΒΑΡΗΣ.

 

 image 15

Ανακοινώνεται στους αγαπητούς Ενορίτες και σε κάθε ενδιαφερόμενο, ότι την Κυριακή 5 Αυγούστου 2018 στις 10:30 π.μ μετά την Θεία Λειτουργία, στο Αρχονταρίκι του Ιερού Ναού Προφήτου Ηλιού Κόρμπι Βάρης, θα βρίσκεται ο Αντιδήμαρχος και Εντεταλμένος Σύμβουλος Πολιτικής Προστασίας και Πυρασφάλειας του Δήμου μας, Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης κ. Παναγιώτης Σωτηρόπουλος, ο οποίος με αφορμή την πρόσφατη τραγωδία από τις φονικές πυρκαγιές στην χώρα μας, θα μας μιλήσει και θα μας δώσει πρακτικές οδηγίες, γύρω από την Πυρασφάλεια και την Πυροπροστασία.
Οι συμμετέχοντες σε αυτό το σεμινάριο θα έχουν την ευκαιρία να ενημερωθούν και να αποκτήσουν τις απαραίτητες γνώσεις, ώστε να διακρίνουν: α) τα είδη πυρκαγιών, β) τον τρόπο συμπεριφορά τους, γ) το πως μεταδίδονται, δ) τα προληπτικά και κατασταλτικά μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται, ε) καθώς και τις ορθές πρακτικές κατάσβεσης.
Παρακαλούνται όλοι οι Εκκλησιαζόμενοι, να μην αφήσουν ανεκμετάλλευτη αυτή την ευκαιρία, να συμμετέχουν σε αυτό το σεμινάριο και να αξιοποιήσουν όσα απαραίτητα και ωφέλιμα ακουστούν μέσα από αυτό, από τον έμπειρο και εκλεκτό ομιλητή.                                                          

                                                      Εκ του Ιερού Ναού