Κυριακάτικα Κυρήγματα

ΚΥΡ. ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ(ΑΓΙΩΝ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ)

Απόστολος: Πράξ. κστ΄ 1,12-20 Ευαγγέλιο: Ιω. θ΄ 1-38 21 Μαΐου 2017

 

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα γιορτάζει σήμερα

η Ορθόδοξη Εκκλησία τη μνήμη

των θεοστέπτων βασιλέων και ισαποστόλων

Κωνσταντίνου και Ελένης.

Τιμά εκείνους που την στερέωσαν στη γη

και την βοήθησαν να ξεπεράσει τους διωγμούς

 και τις δυσκολίες των πρώτων αιώνων.

Στην περίπτωση του Κωνσταντίνου

και της μητέρας του η Εκκλησία έδρασε

αναγνωρίζοντας τις πολλές υπηρεσίες

 και την ανεκτίμητη προσφορά τους προς αυτή.

 Οι κυριότερες από τις υπηρεσίες τους ήταν οι εξής:

α) Κατέπαυσαν τους διωγμούς της Εκκλησίας.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος,

λοιπόν, κατέπαυσε τους διωγμούς,

έβγαλε την Εκκλησία από τις κατακόμβες

και επέτρεψε να κτιστούν ναοί

προς λατρεία του αληθινού Θεού.

β) Περιφρούρησαν την ορθή πίστη.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε

την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, το 325 μ.Χ.,

 στη Νίκαια της Βιθυνίας,

η οποία καταδίκασε τον Άρειο και συνέταξε

τα επτά πρώτα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως.

 Έτσι ο Κωνσταντίνος ανεδείχθη προστάτης

 και υπέρμαχος της ορθής πίστεως.

 γ) Ο Μέγας Κωνσταντίνος χρηματοδότησε

την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού, στέλλοντας

 προς τούτο στα Ιεροσόλυμα τη μητέρα του,

η οποία με τις οδηγίες του

έκτισε πολλούς ναούς και μονές.

Εδραίωσαν έτσι την ευσέβεια του λαού.

Στην Κύπρο αναφέρονται ως τέτοια κτίσματα

 οι Ιερές Μονές Σταυροβουνίου

και Τιμίου Σταυρού Ομόδους,

καθώς και ο ναός στην Τόχνη.

 δ) Με την μεταφορά

της πρωτεύουσας του Κράτους στην Ανατολή,

και το κτίσιμο της Κωνσταντινούπολης,

ο Μέγας Κωνσταντίνος συνέβαλε τα μέγιστα

στη σύσφιξη των δεσμών

του Χριστιανισμού με τον Ελληνισμό.

Η άνθηση της Ορθοδοξίας στην Ανατολή

 ήταν απόρροια εκείνης

της μεγάλης απόφασης του Κωνσταντίνου.

 Πολλοί στέκονται

σε μερικά ελαττώματα του Κωνσταντίνου.

Ισχυρίζονται ότι ήταν βίαιος,

εξόντωσε τους αντιπάλους του,

 ακόμα και τον ίδιο τον γιό του,

προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία.

Πέραν του ότι όλοι οι Άγιοι είχαν και πτώσεις,

διέπραξαν αμαρτίες και ατοπήματα,

για τον Μέγα Κωνσταντίνο

έχουμε μιαν ιδιαιτερότητα.

Μετενόησε ειλικρινά

 και εβαπτίσθη στο τέλος της ζωής του.

Ενώ ζούσε ως Χριστιανός

 και υπερασπιζόταν με πάθος τον Χριστιανισμό,

 μόνο στην επιθανάτια κλίνη

μπόρεσε να βαπτισθεί.

 Είναι γνωστό, όμως,

από τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας,

ότι με το βάπτισμα, του οποίου προηγείται

και ειλικρινής μετάνοια, συγχωρούνται

όλα τα προηγούμενα αμαρτήματα του ανθρώπου.

Και μόνο, λοιπόν, από αυτό το γεγονός

 ο Κωνσταντίνος επάξια αναγνωρίστηκε ως άγιος.

Για τις πολλές του υπηρεσίες η Εκκλησία

τον ονόμασε και Ισαπόστολο.

 Ο θείος φωτισμός τον οποίο δέχτηκε,

μαζί με το υλικό φως,

ο τυφλός της σημερινής ευαγγελικής περικοπής

είναι φανερό ότι ενήργησε

και στους θεοστέπτους βασιλείς

που τιμούμε σήμερα.

Τους οδήγησε έτσι στο να αναλώσουν

τον εαυτό τους στην υπηρεσία της Εκκλησίας

και του λαού του Θεού.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αποστολικό ανάγ. Κυρ. της Σαμαρείτιδος

(Πράξ. Αποστ. ΙΑ΄ 19-30)

 

Είθε η χάρις του Αναστάντος Χριστού

να μας μορφοποιήσει την όλη ύπαρξη

 σε αληθινούς Χριστιανούς.

 

 

Η διάδοση του λόγου του Ευαγγελίου

γίνεται μετά από το λιθοβολισμό

του πρωτομάρτυρα Στέφανου,

                          γεγονός σημαντικό

για την αποστολική Εκκλησία.

Στην αρχή της αποστολικής περικοπής

ο συγγραφέας μας περιγράφει

                                            τη διδασκαλία

 του Ευαγγελίου στην Αντιόχεια

και την οργάνωση της εκεί Εκκλησίας.

Σημαίνει ότι ο κάθε πιστός

πρέπει να είναι ένας μικρός Χριστός.

 Και άνευ αντιρρήσεως,

 το όνομα αυτό είναι το τιμιότερο,

αφού χάριν αυτού του ονόματος

και της ζωής που περικλείει,

                               χύθηκαν ποταμοί

και λίμνες και θάλασσες αιμάτων.

Και στο σημείο αυτό δεν μπορεί

 παρά να αναρωτηθεί κανείς.

Ναι, το όνομα είναι τίμιο και άγιο,

αλλά όλοι όσοι ονομάζονται

με αυτό το όνομα,

       είναι πραγματική Χριστιανοί;

Δυστυχώς η απάντηση

        για το σύνολο είναι αρνητική.

Και τούτο, διότι επί της ουσίας,

λίγοι έως ελάχιστοι

    είναι οι αυθεντικοί χριστιανοί.

Οι υπόλοιποι ανήκουν είτε

στο στρατόπεδο των χλιαρών,

για τους οποίους ο λόγος του Θεού

στο βιβλίο της Αποκαλύψεως

                                       είναι ρητός

 και κατηγορηματικός (Αποκ. Γ' 16),

είτε συμπεριλαμβάνονται

στο στρατόπεδο των εχθρών

 του Χριστού

   και των αποστόλων μαθητών.

Τούτο όμως δεν έχει καμία

                   απολύτως σημασία,

διότι όπως σε όλα τα πράγματα

 και τις καταστάσεις της ζωής,

πολύ περισσότερο εδώ,

                        δεν έχει σημασία

το μέγεθος της ποσότητας

     και η αριθμητική πλειοψηφία,

αλλά η ποιότητα των ανθρώπων

 που επιλέγουν συνειδητά

                ν' ανήκουν ως οργανικά

μέλη στο Σώμα του Χριστού

και να είναι όντως πιστοί

                       του Τριαδικού Θεού.

Αυτή η πραγματικότητα αποδεικνύει

                                            την δυναμική

του Ονόματος,

                      τόσο στην εσωτερική ζωή,

 όσο και στην συμπεριφορά,

της ποιμαίνοντας Εκκλησίας,

                                        την εξωτερική.

Ο γλυκασμός και η χάρις

                       της ομολόγητης ευχής,

να λειτουργεί κατ' αρχάς καθαρτικός

            και στην συνέχεια φωτιστικός,

 αναδεικνύοντας τους μεγάλους

αθλητές της νοεράς προσευχής,

στα ύψη της κατά χάριν θεόσεως.

Πράγμα βεβαίως που αποτελεί

και τον καθαυτό σκοπό

                                     και προορισμό

του ανθρώπου στα όρια

                                της επιγείου ζωής

και εντός της στρατευόμενης

                                             εκκλησίας.

Και άνευ αμφιβολίας

οι προσωπικότητες που επιλέγουν

                            ως κύριο έργο ζωής

την μελέτη του ονόματος

                του Κυρίου Ιησού Χριστού,

με όλους τους εν γένει

            πνευματικούς-δογματικούς,

και όχι μόνον τις αγώνες τους,

αποτελούν την πνευματική

                                     αριστοκρατία

της Εκκλησίας μας

                και τους πνεύμονες ζωής

               ολόκληρης της κοινωνίας.

Είναι χρέος της Εκκλησίας

                                           να ανοιχθεί

προς «τα έθνη»,

               προς τους εκτός των ορίων

του χριστιανικού κόσμου,

                                      ώστε να φανεί

 ότι, με τη φύση της Εκκλησίας,

συνδέεται η ιεραποστολή.

Είθε η χάρις του Αναστάντος Χριστού

να μας μορφοποιήσει την όλη ύπαρξη

 σε αληθινούς Χριστιανούς. Αμήν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού.

 

agios spyridon

Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία στα οποία εξαίρεται ο ρόλος του Σταυρού για τη σωτηρία του κόσμου. Το γεγονός ότι οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς αποδεικνύει ότι οι διωκόμενοι χριστιανοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Το ιερό αυτό σύμβολο τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου.