Κυριακάτικα Κυρήγματα

Απόστολος της Κυριακής της Πεντηκοστής.
Πραξ. Β’ 1-11
 
Το Πυρ της Πεντηκοστής
συνεχίζει να φλέγει το κακό
και την αμαρτία
και ταυτοχρόνως φωτίζει
στην οδό της σωτηρίας.
 
 Η φράσης «Πνεύμα ο Θεός»  ομιλεί αφ’ αυτής. 
Κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, 
οπότε οι Απόστολοι ευρίσκονται
εγκλεισμένοι εντός οίκου, 
κατέρχεται ο Θεός υπό μορφή
πνοής ανέμου μετά του σχετικού ήχου
                                           της Θείας πνοής 
φερομένης εξ ουρανού και παρευθύς 
οι Απόστολοι επλήσθησαν 
                 πνεύματος αγίου της Πεντηκοστής.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα 
της «φλεγομένης» και μη «καιομένης» βάτου,
 την οποία αντίκρισε ο Μωυσής, 
                         ανεβαίνοντας στο όρος Σινά.
 Οι μαθητές του Ιησού Χριστού
                               έλαβαν για πρώτη φορά 
το Άγιο Πνεύμα, όταν συνάντησαν 
                          τον αναστημένο Διδάσκαλο: 
«και τούτο ειπών ενεφύσησε και λέγει αυτοίς, 
λάβετε Πνεύμα Άγιο, 
αν τινών αφήτε τας αμαρτίας, 
αφίενται αυτοίς...» (Ιωαν.20,22-23).
Στην πρώτη Εκκλησία η γλώσσα αυτή 
                        ήταν αλλιώτικη από την εβραϊκή 
που γνώριζαν οι μαθητές, γιατί έπρεπε
           το μήνυμα του Ευαγγελίου να ακουστεί 
 με έναν τρόπο πειστικό και θαυμαστό, 
 προκειμένου εκείνοι που γνώριζαν το Χριστό 
και πίστευαν ότι ήταν κάποιος 
                         που δεν είχε γίνει αποδεκτός 
από τους συμπατριώτες του να καταλάβουν 
ότι Εκείνος ήταν η Αλήθεια και η Ανάσταση, 
του Θεού ο Υιός.
Αμέσως όταν συνέβη το πρωτόγνωρο
                           και συγκλονιστικό γεγονός, 
είδαν να διαμοιράζονται στον κάθε 
            Απόστολο γλώσσες ως φλόγες πυρός 
και να κάθεται στην κεφαλή τους 
από μια πύρινη γλώσσα. «Και έσται 
εν ταις εσχάταις ημέραις, λέγει ο Θεός...»
 (Ιωήλ Β' 28)
   Αλλά, δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός 
ότι το Άγιο Πνεύμα, εμφανίζεται 
                             με την μορφή του πυρός. 
Οι Πατέρες της Εκκλησίας που, 
             με του Αγίου Πνεύματος, τον φωτισμό, 
ερμηνεύουν τα αποκαλυπτικά 
γεγονότα της σωτηρίας μας, 
                       επισημαίνουν ότι το πυρ αυτό,
τους δώρισε πλουσιότατο τον φωτισμό.
 Δεν είναι Γαλιλαίοι όλοι αυτοί που μας ομιλούν;
        Και πως, ενώ είναι αγράμματοι, μπορούν 
να διακηρύττουν στην γλώσσα 
           του καθενός μας τα μεγαλεία του Θεού;
Εδώ, σταματά ο κάθε λόγος 
                                  και τα ίδια τα γεγονότα 
του Ευαγγελισμού των Εθνών, 
    διατρανώνουν την μεγάλη πραγματικότητα,
 ότι το Πυρ της Πεντηκοστής συνεχίζει 
                    να φλέγει το κακό και την αμαρτία 
και ταυτοχρόνως φωτίζει στην οδό της σωτηρίας. 
«Αγίω πνεύματι πάσα ψυχή 
Ζωούται και καθάρσει υψούται, λαμπρύνεται...», 
και αυτή την ευλογία ζουν, οι Άγιοι
                  της Εκκλησίας μας, σε κάθε εποχή. 
Και αγνοεί κανείς ότι αυτός 
                         ο αγιοπνευματικός θησαυρός, 
δεν βρίσκεται, παρά μόνο εντός 
           της Ορθοδόξου Εκκλησίας καθημερινός;
Με δύο λόγια η αυθεντική Πεντηκοστή
 δεν δικαιώνει την σύγχυση και την οικοδομή 
του Πύργου της Βαβέλ, 
              αλλά την ενότητα, την χάρη του Θεού 
και την συναύξηση των ζωντανών μελών 
                               του Σώματος του Χριστού.
 

Απόστολος Κυριακής: Πράξ. κ’ 16-18, 28-36

Ο απ. Παύλος  προτρέπει τους πρεσβύτερους

 (ως πρεσβύτεροι εδώ εννοούνται οι επίσκοποι)

να προσέχουν πρώτα τον εαυτό τους,

                                να έχουν ήθος ορθό

ώστε να είναι αυτοί πρώτα καθαροί

                                    απέναντι στο Θεό,

για να μπορούν να ποιμάνουν το λαό.

  Τους προετοιμάζει λοιπόν πως θα έρθει ο καιρός

 που οι πιστοί στον Κύριο

                           θα πέσουν σε μεγάλο πειρασμό,

από ανθρώπους που βρίσκονται

         στην Εκκλησίας και υμνούν τον Τριαδικό Θεό.

Ακόμη τους προετοιμάζει ότι θα έρθει καιρός

                               που δε θα είναι μαζί τους και πως

πρέπει οι ίδιοι  να βρίσκονται

                                          σε εγρήγορση διαρκώς.

Αυτή η τελευταία προτροπή

              απευθύνεται στους ποιμένες κάθε εποχής.

Υπάρχει βεβαίως  και η προσευχή του πιστού

                   και η λεγόμενη «προσευχή του Ιησού».

 «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»

έχει ανυπολόγιστης αξία,

 γιατί μέσα σε λίγες λέξεις συνδέεται η ομολογία

του Θεανθρώπου με την ομολογία

της ανάγκης μας για το έλεός Του σε μας.

                  Αλ' ας δούμε και μια άλλη βασική πτυχή

του όλου θέματος. Δεν είναι η απόφαση

                               της Οικ. Συνόδου που ορθοτομεί,

θέμα αριθμητικής πλειοψηφίας των μελών.

Δηλ. εμφορούνται τα μέλη της Συνόδου

                      από την αυθεντική Εκκλησιαστική ζωή

με όλες τις ευλογημένες παραμέτρους του όρου

«Εκκλησιαστική ζωή»;

Βρίσκονται στα επίπεδα του φωτισμού

ή της θεώσεως; Στοιχούν στην ευλογημένη γραμμή

της Αποστολικής παραδόσεως

            και του αυθεντικού Πατερικού τρόπου ζωής;

Εάν ναι, εάν δηλ. είναι φορείς

της ζωντανής παραδόσεως,

                           τότε τα αποτελέσματα είναι θετικά.

Τα αποτελέσματα είναι Αγιοπνευματικά.

Εάν απουσιάζει ο παράγοντας της βιώσεως

                               του φωτισμού και της θεώσεως,

τα αποτελέσματα είναι απαράδεκτα και αρνητικά.

«Η υπέρτατη αυθεντία –

           και η ικανότης προς διάκριση της αληθείας

 εις την πίστη – είναι εμπιστευμένη στην Εκκλησία,

 που είναι πράγματι «θείος θεσμός» κατά την ορθή

και στενή έννοια της λέξεως. Ενώ ουδεμία

Σύνοδος ή Συνοδικός θεσμός είναι de jure divino,

παρά μόνο όταν αποτελεί αληθή εικόνα

                       ή φανέρωση της ίδιας της Εκκλησίας».

Είναι όμως ανάγκη στο σημείο αυτό

που βρισκόμαστε, να διευκρινιστεί και να τονιστεί

 μια μεγάλη και βασική αλήθεια,

                                             που φαίνεται ότι αρκετοί

την αγνοούν, με αποτέλεσμα να καταλήγουν

 σε λανθασμένα συμπεράσματα.

Σε συμπεράσματα

                               τα οποία κάποιες φορές οδηγούν

τους ημιμαθείς σε πλάνες και τελικώς

         εκτός του Σώματος της Εκκλησίας να βρεθούν.

Ο «ποιμήν ο καλός» οφείλει να είναι πάντα

          άγρυπνος για τη διαφύλαξη της πνευματικής

ακεραιότητας του ποιμνίου του,

                                όχι μόνο κατά τη σημερινή εορτή,

   αλλά και γενικότερα μέσα, της Εκκλησίας, τη ζωή.

Τους Πατέρες αυτούς καλούμαστε

             να έχουμε ως πρότυπα στη σημερινή εποχή

 στην προσωπική μας πνευματική πορεία,

αλλά και του κόσμου γενικότερα

             και στην πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Οι Πατέρες αυτοί,

είναι, κατά το λόγιο του Κυρίου,

           το «φώς του κόσμου» και το «άλας της γης».

 

 

Η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού.

 

agios spyridon

Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία στα οποία εξαίρεται ο ρόλος του Σταυρού για τη σωτηρία του κόσμου. Το γεγονός ότι οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς αποδεικνύει ότι οι διωκόμενοι χριστιανοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Το ιερό αυτό σύμβολο τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου.