Κυριακάτικα Κυρήγματα

Κυριακή ΑΠΟΚΡΕΩ

Φόρεσε ένδυμα αφθαρσίας, διαπρέπων εις έργα αγαθά

και όποια υπόθεση αναλάβεις

κατ’ οικονομία από τον Θεό, να την διαχειρισθείς σωστά.

 

«Καθάπερ γὰρ τὸ σῶμα ἕν ἐστι καὶ μέλη πολλά,

πάντα δὲ τὰ μέλη τοῦ ἐνὸς, ἕν ἐστι σῶμα,» (Α’ Κορ. 12, 12)..

 

   Το θέμα της Δευτέρας Παρουσίας

                              απασχολεί έντονα πολλούς ανθρώπους,

και γι’ αυτό τον λόγο ασχολούνται με ποικίλους τρόπους,

μάλιστα δε σε κάποιες περιπτώσεις εξετάζουν το ζήτημα

μακράν του πνεύματος της Εκκλησία και της ερμηνείας

την οποία δίδουν οι θεοφώτιστοι Άγιοι Πατέρες

                                                          στη δική τους διδασκαλία.

Η αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου για

                                 τους ανθρώπους είναι υπόθεση χαράς.

Από τα βάθη της ψυχής τους προσεύχονται

για την φωτοφόρο και ένδοξη μέρα του Κυρίου,

                 εκφράζοντες αυτό τον πόθο με το «μαράν ἀθᾶ»,

δηλ. «ἔρχου Κύριε». Ο Κύριος δεν άφησε καμία αμφιβολία

περί του οριστικού και αμετάκλητου της κρίσεώς Του.

                          Η αιωνιότητα με την ατέρμονη της πορεία

είναι η προοπτική που ανοίγεται μετά

                                 τον ερχομό Του, τη Δεύτερη Παρουσία. 

 Η μόνη διαφορά μεταξύ

της μερικής κρίσεως που υφίσταται ο άνθρωπος

όταν πεθάνει, θα είναι στον βαθμό της έντασης:

                      στη μερική κρίση κρίνεται με μόνη την ψυχή

στη γενική κρίση μαζί με το σώμα θα κριθεί.

Η Εκκλησία μας λοιπόν διδάσκει πως

                               ότι ονομάζουμε κόλαση και παράδεισος

δεν υφίσταται από πλευράς του Θεού.

                                                       Διότι «ο Θεός αγάπη εστί»,

και έτσι το μόνο που δύναται είναι να αγαπά.

Εμείς τη μία και ενιαία αγάπη του Θεού

δυστυχώς την ζούμε έτσι και αλλιώς:

                                         είτε δηλαδή θετικά είτε αρνητικά.

Διότι οι δικές μας προϋποθέσεις ζωής

μεταποιούν και αλλοιώνουν την αγάπη τη θεϊκή.

Σαν τον ήλιο που οι ίδιες ακτίνες του

                                             το μεν πτώμα το αποσυνθέτουν,

τον δε ζωντανό οργανισμό τον ζωοποιούν

                                                             και τον αναζωογονούν.

Έτσι για το αν βρεθούμε στην κόλαση

                       ή στον παράδεισο, όπως λέμε, αποκλειστικά

υπεύθυνοι είμαστε εμείς και όχι ο Θεός.

                                                                     Ο Θεός μας αγαπά.

Ο Θεός δεν «αμείβει» και δεν «τιμωρεί» κανέναν

                 αφού όλους μας καλεί και μας θέλει κοντά του.

Εμείς είμαστε που με τον τρόπο μας

                           Τον πλησιάζουμε η φεύγουμε μακρά Του.

Χριστιανική αγάπη σημαίνει να ζω και να υπηρετώ

τους άλλους ανθρώπους. Σ’ αυτό το επίπεδο κρίνεται

η σχέση που έχουμε με το Θεό.

Τι θα κρίνει βεβαίως την ένταξή μας

                 στη μία ή στην άλλη κατάσταση είναι γνωστό

η αγάπη που φροντίσαμε να κρατήσουμε

στη ζωή αυτή  απέναντι στον συνάνθρωπο

                                                           και απέναντι στον Θεό.

Ο άλλος, ο πλησίον, ο συνάνθρωπος,

                                                           όποιος κι αν είναι αυτός,

 δεν είναι απλώς ο άλλος. Πολύ περισσότερο

δεν είναι ο ξένος και ο εχθρός. Ας λάμψη το φώς

 τον καλών σου έργων έμπροσθεν των ανθρώπων

              και να  μη βλασφημείται εξαιτίας σου ὁ Χριστός.

Φόρεσε ένδυμα αφθαρσίας, διαπρέπων εις έργα αγαθά

και όποια υπόθεση αναλάβεις

κατ’ οικονομία από τον Θεό, να την διαχειρισθείς σωστά.

Πρεσβυτέρου Π. Γκέζου

11/2/2018

Πρεσβυτέρου Π. Γκέζου

Κυριακή του Ασώτου

 

Η αγάπη και η κατανόηση του πατέρα

είναι πρόσκληση διαρκείας για επιστροφή.

im alt="Περιγραφή: Αποτέλεσμα εικόνας για κυριακη του ασωτου" height="211" src="file:///C:/User" width="288" /></p> <p>  &"micron; άσωτος υιός «Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθών», βιώνει

     βαθιά αυτή την οδύνη και διαπιστώνει

                                 ότι βρίσκεται σε μια κατάσταση εξορίας,

μακριά από το σπίτι του πατέρα του, τη γη της απαγγελίας.

«Ὅ, πόσων ἀγαθῶν ὁ ἄθλιος ἐμαυτὸν ἐστέρησα.

                   Ὁποίας βασιλείας ἐξέπεσα ὁ ταλαίπωρος ἐγὼ»(1).

(δοξαστικὸ Ἐσπερινοῦ Κυριακῆς Ἀσώτου).

Όταν ο άνθρωπος κάνει αυτή τη διαπίστωση,

                                                         αναπότρεπτα θα αισθανθεί

την ανάγκη της επιστροφής και θα πει

                                           σαν τον άσωτο γιο της παραβολής,

«ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου».

«Ὅς ὁ ἄσωτος υἱὸς ἦλθον κἀγὼ οἰκτίρμον,

                          ὁ τὸν βίον ὅλον δαπανήσας ἐν τῆ ἀποδημία

ἐσκόρπισα τον πλοῦτον ὅν δέδωκάς μοι, Πάτερ,

 δέξαι με, πάτερ, μετανοοῦντα, ὁ θεὸς καὶ ἐλέησόν με» (2).

«Αἶνοι Κυριακῆς Ἀσώτου»                                                                      

 Είναι αυτή η βαθιά συναίσθηση του ανθρώπου

                                     για την αποξένωση του από την πηγή

της ζωής του, το Θεό, που ονομάζουμε μετάνοια.

«Οὐκ ἔχω μετάνοιαν, οὐκ ἔχω κατάνυξιν, οὐκ ἔχω

                                                                δάκρυον παρακλητικὸν

τὰ επανάγοντά με, τέκνα, εὶς ἰδίαν κληρονομίαν»,

  όπως λέει  ο συγγραφέας του κανόνα στον Ιησού Χριστό.

 

Υπάρχει και η άλλη σκληρή  πραγματικότητα.

                       Συχνά οι επιστροφές δεν γίνονται αποδέκτες.

Η πατρική οικία και αγκάλη είναι ερμητικά κλειστὲς

και η μορφή της ασωτίας κορυφώνεται

                          στην αποπομπή και την απόρριψη, τραγική.

Πολλὲς φορές οι κοινωνίες, ιδιαίτερα οι ενάρετες,

είναι κλειστές. Η αγκάλη του πατέρα της παραβολής,

                                                                       όμως είναι ανοιχτή.

Συνεχίζει να αγαπά, ελπίζει και προσμένει.

 

Αυτό είναι το ζητούμενο και το θαυμαστό της παραβολής.

Η αγάπη και η κατανόηση του πατέρα

                            είναι πρόσκληση διαρκείας για επιστροφή.

Η αγάπη και το έλεος του Θεού

                               είναι από τα μεγάλα δεδομένα της ζωής.

Αυτό που αναμένεται πλέον είναι

                                        η δικιά μας μετάνοια και επιστροφή.

 

1. «Ὅ, πόσων ἀγαθῶν ὁ ἄθλιος ἐμαυτὸν ἐστέρησα. Ὁποίας βασιλείας ἐξέπεσα ὁ ταλαίπωρος ἐγὼ» (δοξαστικὸ Ἐσπερινοῦ Κυριακῆς Ἀσώτου).

2. Πάτερ, δέξαι με, πάτερ, μετανοοῦντα, ὁ θεὸς καὶ ἐλέησόν με» (Αἶνοι Κυριακῆς Ἀσώτου).

 

04/02/2

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ανέστη!

 

Τεσσαρακοστή

                                                                                                           

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό μεταξύ των Ορθόδοξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος