Κυριακάτικα Κυρήγματα

 

 

     Απόστολος Κυριακής Β' Ματθαίου

Ρωμ. β' 10-16

 

Μια καλλιεργημένη συνείδηση

επιτελεί

τεράστιο πνευματικό έργο,

στου  κάθε ανθρώπου την ψυχή.

 

 

Ο απόστολος Παύλος θέλει

να ξεκαθαρίσει και την έσχατη

          των περιπτώσεων, κατά την οποία

 η τήρηση του νόμου,

      κατά την ημέρα της κρίσης,

          θα αποτελούσε κριτήριο σωτηρίας.

Με ποιο κριτήριο όμως θα κριθούν

 όλοι όσοι δεν γνώρισαν

             στη ζωή τους το νόμο του Θεού;

Σ’ αυτό μας απαντά ο απόστολος

          Παύλος: «δια του Ιησού Χριστού».

Αρκετοί από τους ειδωλολάτρες,

ενώ δεν έχουν λάβει από τον Θεό

                                νόμο γραπτό,

τηρούν στη ζωή τους

όσα προστάζει ο νόμος Αυτός,

            επειδή ακριβώς έχουν ως οδηγό

στη ζωή τους τον έμφυτο νόμο τον ηθικό,

               δηλαδή τη συνείδησή τους.

Η συνείδηση λοιπόν είναι το κριτήριο

με το οποίο θα κριθούν οι άνθρωποι

         που δεν έχουν λάβει νόμο γραπτό.

Για να έχει όμως η συνείδηση φωνή

θα πρέπει ο άνθρωπος να την καλλιεργεί

με τη μελέτη του λόγου του Θεού.

Αρκετοί άνθρωποι όμως

με την αδιαφορία και

     τη σκληρότητά τους, την καθιστούν

                   πορωμένη, τυφλή και αδρανή.

    Μια καλλιεργημένη συνείδηση επιτελεί

 τεράστιο πνευματικό έργο,

               στου  κάθε ανθρώπου την ψυχή.

  Αυτή δίνει εσωτερική μαρτυρία για καθετί.

Η φωνή της, στα βάθη της ψυχής μας,

                                    μυστικά αντηχεί.

Κάποτε διαμαρτύρεται τόσο έντονα

     που κυριολεκτικά μας αναστατώνει.

Διότι είναι το λυχνάρι που έβαλε ο Θεός

στις ψυχές όλων μας, ένα λυχνάρι που,

            αιώνια μακαριότητα, φανερώνει.

Οι περισσότεροι κυνηγούν τη σκιά.

                                     Πιάνεται η σκιά;

Και έτσι πεθαίνουν στο τέλος

                        με το μαράζι στην καρδιά.

Η τήρηση του νόμου του Θεού

                   και η εφαρμογή του αγαθού

εξασφαλίζουν στον άνθρωπον

την μόνιμη, την αιωνία δόξα,την σταθερή,

την οποία ο Κύριος θα προσφέρει

σε όλους κατά τη μεγάλη ημέρα

            της κρίσεως για την αιώνια ζωή.

Η εφαρμογή του αγαθού!

                         Η ευλογημένη αμοιβή!

Η δόξα ήταν και θα είναι

η ισχυρή ανθρώπινη επιδίωξη

                                    η πιο γοητευτική.

Η δόξα η ανθρώπινη δεν συνοδεύεται

                       πάντοτε και από την τιμή.

Σωστότερο θα ήταν αν έλεγε κανείς

ότι, το ένα, συχνά, πολεμάει το άλλο

                  στην κοινωνία την σημερινή.

Σπάνια είναι τα παραδείγματα

όπου βλέπει κανείς αδελφωμένες

    και μονιασμένες τη δόξα με την τιμή.

Είναι παρατηρημένο

ότι πολύ δύσκολα κανείς ανεβαίνει

τα σκαλοπάτια της δόξης του κόσμου

               με τρόπο τίμιο και ευλογημένο.

Δεν δίδουν τα χρυσά και τα μεγαλεία

αξίαν και τιμήν.

Τον άνθρωπον τον λαμπρύνει η αρετή.

Και αυτήν τιμά η υγιής κοινωνία

«εργαζομένους το αγαθόν».

                       Αυτήν αμείβει και ο Θεός.

«Δόξη και τιμή εστεφάνωσας αυτόν»,

αναφωνεί με ενθουσιασμόν ο Ψαλμωδός.

Νικά, δυστυχώς, η πονηρία,

                     η καπατσοσύνη, η ευελιξία.

Έτσι δεν αναβαίνουν πάντα οι ικανοί.

Κερδίζουν,

οι στρατηγικότεροι στην απάτη,οι πονηροί.

Το περιβάλλον του Θεού είναι γεμάτο

   από ευγένειαν ψυχής, από καλωσύνη.

Εκεί είναι σφιχτοδεμένα και αχώριστα

                        δόξα και τιμή και ειρήνη.

Αν η γη

        με τα ταπεινά ελατήρια τα διασπά,

 ο ουρανός τα σφιχτοδένει

                     με τα σκιρτήματα τα αγνά.

Μόνον ο Θεός γνωρίζει και αμείβει

τους αληθινούς ήρωας.

Και τους αμείβει μονίμως και απείρως

                      με την δόξαν του νικητού,

με την τιμήν του Αγίου,

                 με την ειρήνην του ουρανού.

Η αλήθεια αυτή προσφέρει

πολλή δύναμιν στον άνθρωπο,

διότι οπλίζει την ψυχήν του

                      με θάρρος και αισιοδοξία,

με αγωνιστική διάθεση

                       και αλύγιστον καρτερίαν. 

Αποστολικό Κυριακής των Αγίων Πάντων

(Εβρ. ΙΑ΄ 33 – ΙΒ΄ 2)

Η μίμηση των Αγίων είναι μίμηση του Χριστού

και συνταύτιση με τη ζωή Του,

αφού κάθε αναφορά μας σε κάποια αρετή των αγίων

είναι αναφορά στην αρετή Του.

 

Μετά την Ανάσταση, μαζί με άλλα,

ο Ιησούς Χριστός είπε στους Αποστόλους

και τα εξής:

 «Θα λάβετε δύναμη, όταν θα έλθει

σ’ εσάς το Άγιο Πνεύμα και θα είσαστε

μάρτυρές μου, ως την άκρη της γης».

Χριστιανός είναι ο άνθρωπος, που

κάθε μέρα δίνει

              «την μαρτυρία Ιησού Χριστού»,

για την οποία λέει ο ευαγγελιστής

Ιωάννης στην Αποκάλυψη.

Αλλά στο γεγονός της μαρτυρίας

συμβαίνει μεγάλο μυστήριο του Θεού,

που είναι μυστήριο αγάπης και δεσμού

μεταξύ όλων των Αγίων, και εκείνων που

μαρτύρησαν και εκείνων που μαρτυρούν.

Όλοι μαζί θα δοξαστούν

οι Άγιοι που δίνουν τη μαρτυρία

Ιησού Χριστού,

κι αυτό είναι το μέγα μυστήριο του Θεού,

το μυστήριο της αγάπης και του δεσμού

των πιστών μέσα στην Εκκλησία,

την Εκκλησία που είναι τώρα

                                   στον ουρανό λαμπρή

κι εκείνη που βρίσκεται ακόμα στη γη.

Μέσα σ’ ένα κόσμο άδικο και βρώμικο,

 η φωνή του Θεού λέει: «ο δίκαιος

ας συνεχίσει να κάνει

                                 το δίκαιο  δικαιοσύνη,

και ο άγιος την δική του

                                             αγιοσύνη».

Είναι ο ιερός κόσμος της Εκκλησίας,

με τη ζωή και την παράδοσή της,

                                        μέσα στην οποία

γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε

και γινόμαστε «κατά δύναμη Θεού»

μάρτυρες των παθημάτων

και της ανάστασης Ιησού Χριστού.

Και ο κόσμος αυτός

                                  δεν είναι διανοητικό

 κατασκεύασμα, φτιαχτός

και ιδεολογικός, αλλά πραγματικός  

και ζωντανός.

Στη συνέχεια ο απόστολος Παύλος

                                                       μας καλεί

να εμπνευστούμε  από τους Αγίους μας.

και έτσι μας τελειοποιεί.

Αυτός για τη χαρά που είχε μπροστά του,

υπέμεινε σταυρικό θάνατο

                          και περιφρόνησε τη ντροπή

και την ατίμωση του θανάτου αυτού.

Και γι’ αυτό και έχει καθίσει τώρα

ένδοξος στα δεξιά του θρόνου του Θεού.

Κάθε χριστιανός καλείται να πράξει

κάτι παρόμοιο,

                      αφού επιβάλλεται να πετάξει

από πάνω του κάθε τι

που θα τον εμπόδιζε στην πνευματική ζωή.

Η μίμηση των Αγίων είναι μίμηση

του Χριστού και συνταύτιση με τη ζωή Του,

αφού κάθε αναφορά μας σε κάποια αρετή

των αγίων είναι αναφορά στην αρετή Του.

 

Η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού.

 

agios spyridon

Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία στα οποία εξαίρεται ο ρόλος του Σταυρού για τη σωτηρία του κόσμου. Το γεγονός ότι οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς αποδεικνύει ότι οι διωκόμενοι χριστιανοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Το ιερό αυτό σύμβολο τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου.