Κυριακάτικα Κυρήγματα

Πρεσβυτέρου Π. Γκέζου

Κυριακή Γ’ Νηστείων

Όταν ο άνθρωπος το Σταυρό του Χριστού πραγματικά θα δει

για να διακρίνει το φως της Αναστάσεως δεν θα δυσκολευθεί .

 

Ο Σταυρός του Κυρίου είναι το σύμβολο της Χριστιανοσύνης.

 

Η προσπάθεια μας η φυσική και πνευματική,

                                                    αν είναι συστηματική και συνεχής,

αρχίζει να μας γίνεται αισθητή,

             το φόρτωμα να γίνεται πιο βαρύ, η κόπωση πιο φανερή.

Σ’ αυτό το σημείο της πορείας προς τη συνάντηση

     με τον αναστημένο Χριστό η Εκκλησία προβάλλει το Σταυρό.

Ο συνεπής Χριστιανισμός δεν είναι μόνο ιστορικό παρελθόν,

                                       αλλά μπορεί να είναι και ζωντανό παρόν.

Οι ήρωες της πίστης και οι άγιοι της Εκκλησίας μας

δεν είναι μόνον μορφές του μακρινού παρελθόντος· μπορούν

           να γίνουν και ζωντανές πραγματικότητες στην εποχή μας.

Ο βίος μας μοιάζει με μια απέραντη θάλασσα στα κύματα

της οποίας κλυδωνίζεται καθημερινά ο προσωπικός

                                                         κόσμος του καθενός από εμάς.

 Γι’ αυτό, απόλυτη εφαρμογή

                                   έχει ο σοφός λόγος της Αγίας Συγκλητικής,

 η οποία χαρακτηρίζει το Σταυρό τού Κυρίου «ιστίο»,

με το οποίο μπορούμε να διαπλεύσουμε το πέλαγος της ζωής.

Πραγματικά, δίχως τον Σταυρό, ο Χριστιανός 

     δεν θα είχε τη δύναμη να προχωρήσει, ν’ αγωνιστεί σκληρά

με τους πειρασμούς, το σατανά,

            τις αντίθεες δυνάμεις του κόσμου και να νικήσει τελικά.

 Όπως η σημαία, που δεν είναι παρά ένα κομμάτι απλό πανί,

                                                    μας κάνει να θυμούμαστε τα ιερά

και τα όσια της πολυβασανισμένης μας πατρίδας,

έτσι και με το Σταυρό, ο νους μας πηγαίνει στο Γολγοθά

                                                                              και στέκεται νοερά

 δίπλα στην Παναγία και στον αγαπημένο μαθητή

 και κλαίει από αγάπη για Εκείνον

                               και πίνει από την ανοιχτή θεία πληγή τη ζωή

 που βλάστησε για να λυτρωθούν οι αμαρτωλοί.

Η φιλοσοφία, οι τέχνες, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, η πολιτική,

το χρήμα, ήταν οι κατά καιρούς «Θεοί»

                                             που μάγεψαν τον ταλαίπωρο διαβάτη

της ιστορίας, ικανοποιώντας, όμως, μόνο προς στιγμήν

τους πόθους και τα όνειρά του για κάτι ανώτερο,

                                                                       για κάτι ποιοτικότερο.

Οι καταστάσεις αυτές, αντί τελικά ν’ ανοίξουν νέες προοπτικές

και να δημιουργήσουν διεξόδους,

                            επιβάρυναν την πνευματική αποχαύνωσή του

και τον αποξένωσαν ακόμα

                             πιο πολύ από το περιεχόμενο  της ουσίας του,

που ξεφεύγει τελικά απ’ αυτά τα περιορισμένα στεγανά,

στα οποία ο ίδιος έχει δεσμεύσει τον εαυτό του.

Όταν ο άνθρωπος το Σταυρό του Χριστού πραγματικά θα δει

για να διακρίνει το φως της Αναστάσεως δεν θα δυσκολευθεί .

Ο Χριστός, ο ενσαρκωμένος Θεός,

                                     μάς συνδέει και πάλι με την πηγή της ζωής.

 Έτσι και όποιος θέλει να Τον ακολουθήσει,

                                                     πρέπει τον εαυτό του να αρνηθεί.

 

 

 

 

Κυριακή Β’ Νηστειών

Ο όσιος Γρηγόρης ο Παλαμάς αναγνώριζε

τη σκοτεινιά της αμαρτίας μέσα του

και ζητούσε εναγώνια από Αυτόν τον φωτισμό Του.

 

 

Η σπουδαιότερη μορφή στην ιστορία

δεν είναι φυσικά άλλη από το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

 Μας επισκέφτηκε εξ ύψους

   για να μας αποκαλύψει την αλήθεια του Τριαδικού Θεού,

τη θεότητά Του, τον τρόπο της σωτηρίας μας,

                                     τη ψυχική και σωματική θεραπεία μας.

Όποιος αγαπά αληθινά πάντα βρίσκει τρόπους

να πετύχει τον υψηλό σκοπό του. Η Εκκλησία,

που είναι η συνέχεια του Ιησού πάνω στη γη, έχει την εξουσία

να συγχωρεί αμαρτίες και να θεραπεύει

                                                 «κάθε νόσο και κάθε ασθένεια».

Ο άνθρωπος επομένως έχει ανάγκη

                                                  όχι μόνο από ψωμί και χρήματα,

αλλά και από ευαισθησία, τα της ζωής νοήματα,

                                κοινωνικότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία.

 Στην ουσία ο Χριστός αποκαθιστά

                                                   τον παραλυτικό στην κοινωνία

της εποχής του από την οποία

είχε χωριστεί, δεδομένης της τότε αντίληψης

ότι ήταν παράλυτος λόγω των

                                         γονέων του  η της δικής του αμαρτίας.

Το μήνυμα του Χριστού στον κάθε ασθενή

                    είναι να ατενίζει το πρόβλημά του με αισιοδοξία.

Να αναμένει το θέλημα του Θεού με πίστη

                  και υπομονή, με ελπίδα για τη δική του θεραπεία.

Τον κάθε παράλυτο Ο Χριστός με

                                         το θαύμα Του θέλει να τον βοηθήσει,

όταν έχει μετανοήσει αλλά χρειάζεται και από την πλευρά

    του παράλυτου θέληση και αγώνα να μην ξαναμαρτίσει.

Πρέπει να δούμε την ευθύνη μας

                                              για την πορεία της κοινωνίας μας

για την αμέλειά μας ή την αδιαφορία

 ή την αδυναμία μας αλλά και την ευθύνη μας

                                                          για την πορεία της ζωή μας.

Αυτή η ευθύνη συνδέεται με την ελευθερία.

Καλούμαστε, λοιπόν κι εμείς σήμερα

να σηκώσουμε τα «δικά μας κρεβάτια» με αισιοδοξία

και να ζητάμε,  στη προσευχή μας, του Θεού την ευλογία.

Ο άγιος Γρηγόριος προσευχόταν ο Κύριος να φωτίσει

το υπάρχον σ’ αυτόν σκότος,

                                     δηλαδή των παθών και της αμαρτίας.

Κι ίσως πει κανείς: άγιος αυτός

Και αναγνώριζε πάνω του αμαρτωλότητα;

Αλλά τούτο ακριβώς συνιστά το σημάδι της αγιότητας.

Ο όσιος Γρηγόρης ο Παλαμάς

αναγνώριζε τη σκοτεινιά της αμαρτίας μέσα του

         και ζητούσε εναγώνια από Αυτόν τον φωτισμό Του.

Ο άγιος Παλαμάς απάντησε στις προκλήσεις αυτές

με τον φωτισμό του Θεού και με την ανάπτυξη

                   της προγενέστερης παράδοσης της Εκκλησίας.

 

Ιερέας Π. Γκέζος

4/03/2018

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ανέστη!

 

Τεσσαρακοστή

                                                                                                           

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό μεταξύ των Ορθόδοξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος