Κυριακάτικα Κυρήγματα

Ιερέας Π. Γκέζος

 

Κυριακή της Πεντηκοστής

 

Το γεγονός της Πεντηκοστής μεταξύ άλλων φανερώνει

ότι από χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος

                    την επικοινωνία μας μαζί Του την δυναμώνει.

 

Το Άγιο Πνεύμα ολοκληρώνει την προσωπικότητα του ανθρώπου.

 

Στον άνθρωπο ο Θεός, που τον έπλασε κατ’ εικόνα

       και ομοίωση δική Του, έδωσε την εκκλησιαστικότητα

που είναι για τον άνθρωπο

                                      ότι είναι για τον Θεό η τριαδικότητα.

Το γεγονός της Πεντηκοστής μεταξύ άλλων φανερώνει

ότι από χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος

                    την επικοινωνία μας μαζί Του την δυναμώνει.

    Η σύγχυση, που επικρατεί συχνά

                                                    στην ανθρώπινη επικοινωνία,

είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης αμαρτίας.

                     Ο άνθρωπος, που έχασε το πνεύμα του  Θεού,

έχασε και τη δυνατότητα να μιλάει

                και να καταλαβαίνει τη γλώσσα του κάθε λαού.

Η δυσκολία στην ανθρώπινη επικοινωνία

είναι αποτέλεσμα του ανθρώπινου εγωκεντρισμού,

που κάνει τον άνθρωπο να βλέπει

                όλους τους συνανθρώπους του, ακόμη κι αυτούς

που είναι πολύ κοντά του, σαν εχθρούς.

                          Ο άνθρωπος που έχει το πνεύμα του Θεού

δεν σκέπτεται τι θα πάρει από τον άλλο,

αλλά τι θα του δώσει. Δεν προσπαθεί να εξασφαλίσει

για τον εαυτό του την καλύτερη θέση, αλλά να βοηθήσει

τον συνάνθρωπο του να την πάρει, αν του αρέσει.

Στον κόσμο μάθαμε να βλέπουμε τα του κόσμου

        σε δύο επίπεδα:  κοινωνικά και προσωπικά χωριστά.

Άλλοι πάνε να γιατρέψουν τα προβλήματα τα κοινωνικά,

τα μεγάλα θέματα, τα μακροθέματα

με κοινωνικές παρεμβάσεις και άλλοι βλέπουν

                      τα προβλήματα, τα προσωπικά, τα ατομικά

των ανθρώπων και θέλουν να κάνουν

                                                          προσωπικές επεμβάσεις.

Αυτό είναι

        μια τραγωδία και μια προσπάθεια χωρίς θεραπεία.

Για να υπάρχει αυτή η ενότητα

                                           και η θεραπευτική της κοινωνίας

πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη του Αγίου Πνεύματος:

όποιος πιστεύει σε μένα απ’ αυτόν

                          θα ρέψουν ποταμοί ύδατος εκ της κοιλίας

(αυτού). Και  είπε παρακάτω  σ’ αυτό το κείμενο:

                          Οποίος πιστεύει σε μένα και με ακολουθεί,

αυτός θα έξει το φώς της ζωής.

Αν δεν είμαστε πνευματοφόροι,

                                               πάντοτε θα έρχονται χωρισμοί

και θα έρθει ο Νικόδημος να πει: Μπορεί ο νόμος

να κρίνει τον άνθρωπο; Μπορεί κάποιος νόμος,

    κάποια μέτρα της κοινωνίαςνα κρίνουν την Εκκλησία; 

Η Εκκλησία λοιπόν

                              συγκροτείται κοινωνικά και πνευματικά

από το Άγιο Πνεύμα

                  και εμείς φέρουμε πάνω μας μια ευθύνη βαριά

και δεν μπορούμε να βλέπουμε τα πράγματα του κόσμου

να περάνε μπροστά μας τηλεοπτικά.

Η Πεντηκοστή έχει μια ξεχωριστή σημασία

για τον κάθε χριστιανό. Αποτελεί

                                 την ιστορική φανέρωση της Εκκλησίας

στον κόσμο αυτό.

Από τη μοναδική ημέρα της Πεντηκοστής,

 η απλή ομάδα των μαθητών μαζί με τις πρώτες

            τρεις χιλιάδες ανθρώπων, που είχαν πίστη δυνατή

εμφανίζονται στην Ιστορία με το όνομα Εκκλησία.

Το Άγιο Πνεύμα δόθηκε αρχικά στους προφήτες,

αλλά μόνο για συγκεκριμένο σκοπό,

για να μπορούν να κατανοούν τη γνώση

                                                  που τους αποκάλυπτε ο Θεός.

           Όμως, πλήρως και ολοκληρωτικώς,

το Άγιο Πνεύμα

                         δεν χορηγήθηκε πριν από την Πεντηκοστή

διότι έπρεπε πρώτα η θυσία του Κυρίου

                                                 στον Γολγοθά να προσφερθεί.

Ας υψώσουμε τα χέρια μας κι ας παρακαλέσουμε το Θεό

να στέλνει πάντα στον καθένα μας και σε όλους εδώ

το Πνεύμα το Άγιο, τη μεγάλη παρηγοριά μας,

                                                        τη μεγάλη προστασία μας,

 γιατί το ‘χομε τόσο ανάγκη,

                                           όσο ποτέ άλλο στην κοινωνία μας.

 

Ιερέας Π. Γκέζος

Κυριακή των Αγίων 318 Πατέρων (Α΄ Οικ. Συν.)

 

Ὁ αποχωρισμός μὲ τὸν Θεὸ

εἶναι αποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας.

 

    Ο αποχωρισμός είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας

που κυριαρχεί στην ανθρώπινη ζωή,

                                            είναι μια πραγματικότητα.

 Στη ζωὴ του Θεού δεν υπάρχει αποχωρισμός,

                    γιατί ο Θεός είναι αδιάσπαστη ενότητα.

Ο άνθρωπος με την αμαρτία

                                    φέρνει στη ζωή του το χωρισμό,

αλλά ο Θεός

                 δίνει την δυνατότητα στον άνθρωπο αυτό

να διορθώσει τις κακές συνέπειες

          της αμαρτωλότητάς του κάνοντας το  σωστό.

Έτσι χρησιμοποιεί το θάνατο

                                            για να κάνει θνητό το κακό

και χρησιμοποιεί τον αποχωρισμό

σαν ένα τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος

         θα αναπτύξει το προσωπικό του εμπλουτισμό.

Το έμβρυο αποχωρίζεται από τη μητέρα

και έτσι γνωρίζει έναν κόσμο ασύγκριτα ευρύτερο

και πλουσιότερο απ’ αυτόν της μητρικής γαστέρας.

Αργότερα το παιδί αποχωρίζεται εν μέρει

                                            από τον κόσμο του σπιτιού

 για να γνωρίσει τον ασύγκριτα ευρύτερο

                         και πλουσιότερο κόσμο του σχολειού.

Στην εφηβεία το παιδί  γεννιέται ψυχολογικά

 και αποχωρίζεται ψυχολογικά και συναισθηματικά

από τους γονείς του, για να μπει,

                                 στον κόσμο των ενηλίκων τελικά.

    Χωρίς το σχετικό ψυχολογικό αποχωρισμό

 του παιδιού απ’ τους γονείς αυτό δεν είναι δυνατό,

όπως δεν είναι δυνατό για τους αποστόλους

να δεχθούν τον παράκλητο, αν δεν χωριζόντουσαν

                      με κάποιο τρόπο από τον Ιησού Χριστό.

    Έτσι συμβαίνει με όλες μας τις σχέσεις.

Όταν επιτρέπουμε στον άλλο να αποχωρισθεί

 από μας κατά κάποιο τρόπο, για να ανταποκριθεί

 στο κάλεσμα που απευθύνει σ’ αυτόν η ζωή,

 τότε ο αποχωρισμός είναι η δυνατότητα 

για περισσότερη ανάπτυξη

                                          και ουσιαστικότερη ενότητα.

Αντίθετα, όταν αρνούμαστε

                                              στον άλλο τη δυνατότητα

να απομακρυνθεί,

  κατά κάποιο τρόπο, από μας για να ανταποκριθεί

στο κάλεσμα της ζωής προς αυτόν,

 τότε, ματαιώνοντας την ανάπτυξη του,

 τον οδηγούμε στο θάνατο,

στον ουσιαστικότερο και αμετάκλητο αποχωρισμό

και εκείνον

                 και μας τους ιδίους και τη σχέση μ’ αυτόν.

Γι’ αυτό η Εκκλησία

                             με την Α’ Σύνοδο την Οικουμενική

διακήρυξε με έμφαση ότι ο Ιησούς Χριστός

 δεν είναι ένας ηθικοδιδάσκαλος,

                   αλλά ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός

που σαρκώνεται διαρκώς,

ζητώντας

        τη σχέση της τέλειας αγάπης με τον άνθρωπο.

Λέγει  ο Χριστός μας στο Θεό:

                              Τελείωσα το έργο ο δέδωκάς μοι.

Μας διδάσκει να υψώνουμε κι εμείς

το βλέμμα μας προς τον ουρανό,

       για να αφοσιωνόμαστε ολοκληρωτικά στο Θεό.

Να ατενίζουμε προς τα άνω όχι μόνον

                                             με τα σωματικά μας μάτια

αλλά κυρίως με τα μάτια της ψυχής μας  

                                             να υψώνονται στον ουρανό.

Ο Χριστός δεν ζητάει από τον ουράνιο Πατέρα του

οι μαθητές του,

             τοπικός από τον κόσμο, να απομακρυνθούν.

Δεν εύχεται,

      από την πολεμική του κόσμου, να απαλλαγούν,

αλλά,

από την αμαρτία και την πλάνη , να προφυλαχθούν

και σταθεροί στο ιερό έργο τους να αναδειχθούν,

με την ενότητα

  της ορθόδοξης πίστης και της αγάπης να σωθούν,

με αποτέλεσμα

             όλοι οι χριστιανοί ορθόδοξοι να λυτρωθούν.

    Μακάρι και στις ψυχές τις δικές μας

                                να κατοικεί πάντοτε αυτή ἡ χαρά,

 αλλά και στις ψυχές που ναι στο σκοτάδι

                  να έλθει να τις βρει, να τις φωτίσει νοερά,

και να γίνει στο τέλος ο καημός του Χριστού πράξη:

Να γίνομε όλοι ένα μαζί με τον Χριστό μας,

τον αθάνατο Βασιλέα, μαζί με την αγία Τριάδα μας.

 

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ανέστη!

 

Τεσσαρακοστή

                                                                                                           

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό μεταξύ των Ορθόδοξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος