Εβδομαδιαία Κυρήγματα

 

Oμιλίες του π. Κωνσταντίνου Μαλτέζου

«Περί Σταυρού, 22-9-2011» «Διάκριση, 10-11-2011» «Για την Αγάπη, 12-1-2012»
   
«Περί Αναστάσεως, 3-5-2012»    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                  ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ Ασκληπιείου Βούλας

2η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ Α  ΠΕΡΙΟΔΟΥ  ΕΤΟΥΣ  2017 ΤΟΥ  π.  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟY

 Την περίληψη των κηρυγμάτων του πατρός Κωνσταντίνου επιμελείται ο κ. Βασίλειος Βατσολάκης .

22-2-2017

                                 Χριστιανισμός – Χριστιανοί και περί λογισμών

 

               Πάλι και σήμερα καταφθάσατε στην ευλογημένη τούτη συνάντηση , Χριστοσωσμένοι καλοί μου αδελφοί , για να ακούσουμε λόγο Θεού λόγια Αγίων Πατέρων , που μας παρέδωσαν οι προηγούμενες γενιές , οι πνευματικοί μας πρόγονοι ως φώτα σωστικά στην πνευματική μας πορεία  ξεφεύγοντας από τις παγίδες του εχθρού . Όπως εκείνοι οι πνευματικοί Πατέρες μας κοπιάσανε έτσι και εμείς ας είμεθα σε εγρήγορση « εν εγρηγόρσει» διότι ο πονηρός καιροφυλακτεί να εισέλθει στην καρδιά μας , και όλη αυτή η προσπάθεια βεβαίως και έχει κόπο , κούραση , όπως μας λέγει το παρακάτω περιστατικό . Ένας σε μεγάλη ηλικία Χριστιανός παραπονιόταν συνεχώς πως , όταν πήγαινε να κοιμηθεί ένοιωθε πολύ κουρασμένος . – Γιατί παραπονιέσαι , τον ρώτησε ο φίλος του , τι κάνεις για να; κουράζεσαι τόσο πολύ ; Και ο αγωνιστής Χριστιανός απάντησε :  «Τόσα πολλά έχω να κάνω κάθε ημέρα . Πρέπει να εξημερώσω δύο γεράκια , να παρακολουθώ δύο λαγούς μην μου φύγουν , να δαμάσω δύο αετούς , να κλείσω σε κλουβί ένα φίδι , να αλυσοδέσω ένα λιοντάρι και να παρακολουθώ και να υπηρετώ έναν άρρωστο» . - Μα τι λες , αστειεύεσαι; του είπε ο φίλος . Κι εκείνος είπε :  « Δεν λέγω αστεία , καλέ μου φίλε αλλά την πραγματικότητα . Τα δύο γεράκια είναι τα μάτια μου , και δεν έχουν , δεν υπακούουν σε κανόνες , με το να τα εξημερώσω θα βλέπουν ότι πρέπει , όπως πρέπει , ότι πρέπει . Οι δύο λαγοί είναι τα πόδια μου που πρέπει να τα προφυλάσσω ώστε να βαδίζουν στον δρόμο του Ευαγγελίου στον δρόμο που χάραξε ο Χριστός και όχι στον δρόμο της αμαρτίας . Οι δύο αυτοί αετοί είναι τα χέρια μου , που πρέπει να τα μάθω να εργάζονται έργα αγάπης σε όσους έχουν ανάγκη , να τα υψώνω στον Ουρανό δοξολογώντας τον Κύριο και όχι να πράττουν έργα της αμαρτίας και να τα χρησιμοποιεί ο διάβολος . Το φίδι είναι η γλώσσα μου , που πρέπει να έχει χαλινάρι για να μιλά σωστά , φρόνιμα και ευλογημένα , λόγια  αγάπης και συνέσεως γι αυτό και ο Θεός μας λέγει δύο φορές να σκεπτόμαστε και μία να ομιλούμε . Γι αυτό και ο Θεός τοποθέτησε δύο θύρες για να μας προστατέψει , τα δόντια και τα χείλη μας . Το δε λιοντάρι είναι η καρδιά μου , που συνέχεια μαζί της παλεύω , και την συγκρατώ για να μην βγαίνει απ αυτή μίσος και κακοί λογισμοί . Τέλος ο άρρωστος είναι το σώμα μου ολόκληρο , που πρέπει να το έχω πάντα κάτω από άγρυπνη παρακολούθηση . Να! αυτά είναι που με κουράζουν κάθε ημέρα» . Πόσο δίκιο έχει ο γέρων αγωνιστής Χριστιανός , που παλεύει συνέχεια να είναι αυτοκράτωρ του εαυτού του , και όχι δούλος των επιθυμιών και των πειρασμών . Αδελφοί μου ! οφείλουμε και εμείς να γίνουμε , να γίνει ο καθένας μας Σώφρων , Αυτοκράτωρ , σε μια εποχή αμυαλοσύνης και βρωμιάς να είμεθα σώφρονες και εγκρατείς . Σε μια εποχή υποτέλειας και δουλικότητας να μείνουμε αυτοκράτορες ( με δασεία) . Να κρατάμε καλά τον εαυτό μας , να ελέγχουμε τις επιθυμίες μας και τις σκέψεις μας , τους λογισμούς μας , όπως είχαν υπό τον έλεγχό τους όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας , και όχι μόνο . Λέγουμε και όχι μόνο γιατί έχουμε ένα φωτεινό παράδειγμα και στην Παλαιά Διαθήκη τον Πάγκαλο Ιωσήφ .  « Σώφρων Ιωσήφ δίκαιος Κράτωρ ώφθη και σιτοδότης ,  ω καλών θημωνία!» ( Στίχος στο «υπόμνημα» της Μεγ Δευτέρας) . Ναι φανερώθηκε ο Ιωσήφ Σώφρων και δίκαιος  και κράτωρ , αυτοκράτωρ.Σώφρων ο Ιωσήφ , διότι σαν όμορφος και σεμνός νέος ένα παλληκάρι που έζησε 1.800 χρόνια προ Χριστού , έγινε στόχος αμαρτωλής επιθυμίας μιας γυναικός , της γυναίκας του άρχοντα Πετεφρή της Αιγύπτου , και ξεγλιστρά από την αγκαλιά της αμαρτίας και φεύγει . Με ωμό τρόπο τον προσκαλεί εκείνη κι εκείνος αντιστέκεται γενναία, και τα λόγια του είναι αγιοπνευματικά λόγια που ένας πιστός Χριστιανός θα μπορούσε να πει και δυστυχώς σήμερα 3.800 χρόνια από τότε Χριστιανοί Ορθόδοξοι μπροστά σ ανάλογες προκλήσεις δεν αντιστέκονται και πολύ περισσότερο, δεν λέγουν τα λόγια του Ιωσήφ του Παγκάλου «Πως ποιήσω το πονηρόν τούτο , και αμαρτήσομαι εναντίον του Θεού;» , δηλαδή « πως εγώ θα κάμω αυτή την τόσο πονηρή πράξη και θα ατιμάσω ένα τέτοιο κύριο; ( εννοεί τον Πετεφρή), και το σπουδαιότερο , πως εγώ θα αμαρτήσω εμπρός στα μάτια του Θεού του Πανάγαθου;»  Διότι και αν ακόμη διαφύγαμε την προσοχή όλων , είναι αδύνατον να αποφύγουμε το άγρυπνο βλέμμα του Θεού , ο οποίος όλα τα βλέπει .» Θαυμάστε αδελφοί μου τον αδάμαντα αυτόν άνθρωπο , που έχει τέτοια συμπεριφορά 1.800 χρόνια πρό Χριστού και 3.800 χρόνια από σήμερα όπως είπαμε και παραπάνω , σαν τέλειος Χριστιανός, να αντιστέκεται ένας δούλος σε μια γυναίκα , την γυναίκα του Πετεφρή , η οποία είχε κυριευθεί από ερωτικό πάθος και να καλεί χωρίς ντροπή τον Ιωσήφ σε παράνομο σύζευξη. Κάρφωσε τα μάτια της στον ωραίο Ιωσήφ , λέγει η Αγία Γραφή . Τα μάτια ! Πόση ευλογία του Θεού στον άνθρωπο ! Αλλά και πόσο επικίνδυνα για την καθαρότητα της ψυχής γίνονται  , όταν τα αφήνουμε ελεύθερα να παρατηρούν απρόσεκτα και περίεργα εδώ και εκεί ! Εδώ έχει εφαρμογή ο λόγος της Γραφής «Ανέβη θάνατος δια των θυρίδων(= των οφθαλμών) ( Ιερ Θ , 21) . Οι δε Θείοι Πατέρες διδάσκουν λακωνικά « Το εράν εκ του οράν»!  . Ομιλούμε την ευλογημένη αυτή περίοδο , ας το υπενθυμίσω , περί λογισμών , ψυχής και πόσο καλό έχουμε από τους καλούς λογισμούς , και πόσο κακό από τους κακούς λογισμούς πόσο μολύνεται η ψυχή . Ο διάβολος , το πονηρό θηρίο , επειδή έβλεπε την καθαρότητα του νέου αυτού και την πρόοδο του που γινόταν από ένδοξος ενδοξότερος , του προετοιμάζει τρικυμία , η οποία , όπως νόμιζε , θα του προξενούσε μεγάλο κακό . Ο ανθρωποκτόνος διάβολος χρησιμοποίησε ως όργανό του την γυναίκα του άρχοντα της περιοχής . Τότε όπως και σήμερα δυστυχώς οι Αιγύπτιες γυναίκες είχαν πολλή ελευθερία κινήσεως μέσα στο σπίτι και εκτός σπιτιού , εν αντιθέσει με άλλους λαούς και στην πατρίδα μας  μέχρι τελευταίες δεκαετίες . Γι αυτό η σύζυγος του Πετεφρή είχε συνεχείς ευκαιρίες να συναντάει τον Ιωσήφ , λέγει ο Ν Βασιλειάδης ερμηνευτής της Παλαιάς Διαθήκης . Ναι δυστυχώς και τότε οι γυναίκες της Αρχαίας Αιγύπτου είχαν χαλαρά ήθη , πρυτάνευαν στην ζωή των μηχανορραφίες , αθέμιτες ερωτικές σχέσεις και μεγάλη ακολασία . Και ο Ιωσήφ ; ναι ο νέος αυτός , δεν της ομιλεί απότομα , και της τονίζει την ευγνωμοσύνη στον κύριο του και σύζυγό της και δεν φέρεται πρόστυχα και με ατιμία . Τι τον συγκρατούσε ; Aσφαλώς ο αγνός και σωστικός φόβος του Θεού από τον Οποίο , Θεό , πήρε δύναμη , διότι με τις δικές του δυνάμεις ήταν αδύνατη η σωτήριος άμυνα . Βεβαίως όλη αυτή η συμπεριφορά θύμωσε την γυναίκα και συκοφάντησε τον Ιωσήφ , τον κατηγόρησε ψευδώς ότι αυτός είναι ανήθικος και μάλιστα κρατούσε στα χέρια της τα ρούχα του παιδιού που άφησε ο Ιωσήφ αμυνόμενος στην προσβολή της γυναίκας και φυλακίστηκε . Ας ακούσουμε και τούτο αδελφοί , παρά την σκευωρία της ακολάστου γυναικός ο Ιωσήφ παραμένει πράος , δεν γογγύζει , δεν απελπίζεται , αλλά περιμένει να μιλήσει ο Θεός και να φανερώσει Αυτός το δίκαιό του και έτσι ο Ιωσήφ με την συμπεριφορά αυτή είναι τύπος του Σωτήρος Χριστού διότι και ο Κύριος βρίσθηκε , συκοφαντήθηκε , καταδικάσθηκε  σαν ένοχος και « εν τοις ανόμοις ελογίσθη» Παρά ταύτα « ως αμνός εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος , ούτως οικ ανοίγει το στόμα αυτού» ( Ησαίου νγ, 7) , δηλ Αυτός , ο Κύριος , προφητεύει ο Ησαίας παρέδωσε τον εαυτό του στα βάσανα για τις αμαρτίες μας , και παρ όλα τα βάσανα Του δεν ανοίγει το στόμα Του να διαμαρτυρηθεί και σαν πρόβατο οδηγήθηκε στην σφαγή και σαν άφωνος αμνός οδηγείται ενώπιον του κουρευτή . Ναι έτσι άφωνος πορεύεται στην σφαγή !! Πράγματι σε όλη την συκοφαντική δυσφήμηση και την μανία των Γραμματέων , των Φαρισαίων και των σταυρωτών Του ο Κύριος μας « εσιώπα» ! ( Ματθ κστ, 63) . Αληθεια εμείς ;  πως συμπεριφερόμαστε σαν αδικούμαστε ; μάλλον ταρασσόμαστε και ζητάμε το δίκαιο ! Ο ευλογημένος υπό του Θεού άνθρωπος αυτός , ο Ιωσήφ , μας εκπλήσσει με την συμπεριφορά του ακόμη και στην φυλακή που βρίσκεται άδικα με ρυπαρούς και ακάθαρτους ανθρώπους , δεν παραπονιέται , δεν αποκαλύπτει τα πρόσωπα που τον πώλησαν σαν δούλο στην Αίγυπτο , δεν μιλάει για την απάνθρωπη συμπεριφορά των αδελφών του , απεναντίας , μάλλον τους συγκαλύπτει , δεν είπε λέξη για το δράμα , που έγινε στο σπίτι του Πετεφρή , όπου η ακόλαστη γυναίκα , τον συκοφάντησε και τον διαπόμπευσε , ούτε πως τον αδίκησε ο κύριός του , αποδεικνύεται και πάλι τύπος του Χριστού . Ο Θεός όμως , ο Θεός ημών βλέπει και στους ταπεινούς δίνει ευλογίες και υψώνει και υπερυψώνει , όπως ο Ιωσήφ , έτσι θέλησε ο Θεός , και ο Φαραώ τον ανύψωσε στην θέση του Αντιβασιλέα και Άρχοντα της Αιγύπτου , όπως ο Θεός υπερύψωσε τον Ιησού σύνθρονο τον εκάθησε εν επουρανίοις και Κριτή του κόσμου . Εκεί που έχει μεγαλύτερη αξία η συμπεριφορά του Ιωσήφ , καλοί μου , είναι η στάση του έναντι των αδελφών του σαν έφθασαν στην Αίγυπτο , από την πείνα , για να αγοράσουν σιτάρι . Ομιλούμε αρκετό καιρό τώρα για τους λογισμούς που γίνονται μέσα στην ψυχή του ανθρώπου , στην καρδιά της ψυχής και αν είναι καθαρός ταπεινός ο άνθρωπος , είπαμε έχει καλούς λογισμούς , αυτός όμως που λέρωσε την ψυχή του με αμαρτία έχει και κάνει κακούς λογισμούς και η ψυχή του έχει φόβο . Βλέπουμε λοιπόν τους αδελφούς , που πούλησαν τον Ιωσήφ , να διακατέχονται από φόβο και ταραχή συναισθανόμενοι το βάρος των αμαρτημάτων τους ενώ ο Ιωσήφ δείχνει μια απέραντη αγάπη ανόθευτη και καθαρή . Πράγματι , ζήτησε και απομακρύνθηκαν οι Αιγύπτιοι και  φανέρωσε τον εαυτό του , στα αδέλφια του , αφού πρώτα ξέσπασε , φώναξε , και έκλαψε με πολύ δυνατούς λυγμούς λέγοντας :  «Εγώ ειμί Ιωσήφ ο αδελφός υμών , όν  απέδοσθε εις  Αίγυπτον . Νύν ουν μη λυπείσθε , μηδέ σκληρόν υμίν φανήτω , ότι απέδοσθέ με ώδε. εις γαρ ζωήν απέστειλέ με ο Θεός έμπροσθεν υμών . Τούτο γαρ δεύτερον έτος λιμός επί της γης , και έτι λοιπά πέντε έτη .... νυν ούν ουχ υμείς με απεστάλκατε ώδε , αλλ ο Θεός , και εποίησέ  με ως πατέρα Φαραώ...» ( Γεν κεφ με, 4-8) , δηλ όταν τα αδέλφια του άκουσαν ότι ο άρχοντας που βλέπουν είναι ο Ιωσήφ , ο αδελφός που πούλησαν έμειναν άφωνοι και στεκόντουσαν με αμηχανία μπροστά του , γιατί αναστατώθηκαν και τρομοκρατήθηκαν . όμως ο Ιωσήφ για να τους παρηγορήσει και να τους καθησυχάσει τους είπε :  « Παρακαλώ , ελάτε κοντά μου , πλησιάστε , για να ομιλήσουμε σαν αδέλφια» . Βλέπουμε εδώ καλοί μου την άριστη συμπεριφορά του Ιωσήφ , ο οποίος γνωρίζει πως τα αδέλφια του και τον φοβούνται για το μεγάλο λάθος  που κάνανε και τον εντρέπονται  σαν άρχοντα της Αιγύπτου , αντιβασιλέα , που με μια του κίνηση ίσως και να θανατώνονταν , αυτός τους ομιλεί γλυκά και ελαχιστοποιεί την απόσταση συγκαταβαίνοντας προς τους αδυνάτους όπως ο Χριστός στους μαθητές Του και σε όλους μας . Εδώ βλέπουμε πρώτη φορά , και μάλιστα εκείνη την εποχή , ο αδικημένος να βοηθά τους αδικήσαντας αυτόν , το θύμα να αγαπά τους θύτες του, να αγαπά και να ησυχάζει τους εχθρούς του , όπως  είπε , να κάνουμε , ο Ιησούς Χριστός . Πράγματι εκείνοι πήραν θάρρος και πλησίασαν . Τότε για να μαλακώσει την θλίψη τους και να καθησυχάσει τους φόβους των τους είπε :  « Εγώ είμαι ο Ιωσήφ , ο αδελφός σας τον οποίο με πουλήσατε σαν δούλο στην Αίγυπτο» . Στο σημείο αυτό θα έπρεπε να πούμε πως , το ρήμα < αποδίδομαι> έχει την έννοια του < πωλώ> αλλά καλύτερα πιστεύω να θέλει , ησυχάζοντάς τους , να πει με δώσατε στους Αιγυπτίους γιατί έτσι οικονόμησε ο Κύριος και η πράξις των βγήκε σε καλό . Βλέπουμε δηλ έκανε καλούς λογισμούς ως αγαθός που ήταν , και οι αγαθοί άνθρωποι ωφελούνται και από τα αρνητικά των άλλων συνανθρώπων , όπως οι δήμιοι , φονεύανε τους Χριστιανούς , αλλά το μαρτύριο των πιστών εγένετο στεφάνι δόξας γι αυτούς , τους Χριστιανούς δηλ. Η καλοσύνη δε φαίνεται και στο ότι το  «Απέστειλέ με ο Θεός» το επαναλαμβάνει τέσσερις φορές . Με την τετραπλή αυτή επανάληψη ο Ιωσήφ παρηγορεί τους αδελφούς του και τους λέγει να μην καταλογίζουν στους εαυτούς των την αιτία της πωλήσεώς του και της καθόδου στην Αίγυπτο , αλλά να πιστεύουν , ότι ο Θεός το έκαμε αυτό , ώστε να φθάσει στην δόξα , για να λάμψει η δόξα του Δημιουργού και την σωτηρία της ανθρωπότητος , όπως έγινε και με τον Υιό του Θεού ! τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.  Όλα τα παραπάνω αδελφοί μου , ας γίνουν μάθημα σε μας τους ευρισκομένους τόσα χρόνια μετά Χριστόν από ένα άνθρωπο και μάλιστα νέο τόσα χρόνια προ Χριστού  , που εμείς , σαν μας βλάψει κάποιος αν δεν του επιτεθούμε δικάζοντάς τον του κρατάμε κακία , ή δεν θέλουμε να τον βλέπουμε . Αντιθέτως δε θα έπρεπε όπως ο Ιωσήφ να παρηγορούμε τους πταίσαντας ημάς γιατί αν εμείς υπομένουμε καρτερικά θα αποβεί σε όφελός μας πνευματικό και όχι μόνο δικό μας αλλά και των συν ημίν. Εξ άλλου πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι συμφορές και τα περιστατικά που  συμβαίνουν στους ανθρώπους γίνονται κι αυτά συμπτώματα ευεργετικά , που τα εξοικονομεί ο Θεός και πολλές φορές αυτός που τα παθαίνει απαλλάσσεται από βαρύτερες συμφορές ή και του γίνονται αφορμή και σκαλοπάτια για την ευδαιμονία του και την δόξα του και πνευματική άνοδο . Γι αυτό ο ευσεβής άνθρωπος δεν πρέπει να βαρυγκωμά και να αδημονεί και να χάνει το ηθικό του όταν έρχονται εναντίον του κακοπραγίες και θλίψεις , γιατί αυτά θα φέρουν λουλούδια χαράς και αγαλλιάσεως , όπως και στον Ιωσήφ για να τους απαλλάξει από την ενοχή ! Αλλά για να φερθεί έτσι , για να ομιλήσει έτσι , έκανε προηγουμένως καλούς λογισμούς , και πρόσεξε ώστε κάθε του λέξη να είναι τέτοια ώστε να μην στεναχωρήσει τα αδέλφια . Ω πώς να μην θαυμάζει κανείς ! Κάποτε πήγε στον Κολοκοτρώνη να του ζητήσει μια προσωπική χάρη ο φονιάς του αδελφού του , νομίζοντας πως ο στρατηγός δεν θα τον αναγνωρίσει . Φορούσε μάλιστα και τα ρούχα του σκοτωμένου αδελφού του . Ο Κολοκοτρώνης ανεγνώρισε αμέσως τα φορέματα , αναστέναξε με πόνο , αλλά έδωσε αμέσως διαταγή να του κάνουν αυτό που ζητούσε . Έτυχε μάλιστα αυτή την ώρα να ευρίσκεται εις το τραπέζι και τον κράτησε να φάει . Η μάνα όμως του Κολοκοτρώνη δεν βάσταξε και του είπε μια στιγμή : - Παιδί μου , και στο τραπέζι μας θα τον βάλεις τον φονιά του παιδιού μου ;  - Σιώπα , μάνα , είπε ο στρατηγός . Αυτό είναι το καλύτερο μνημόσυνο που κάνουμε του σκοτωμένου ! Βλέπουμε αδελφοί το μεγαλείο του ανθρώπου αυτού , του στρατηγού της επανάστασης του 1821 πόσο αγαθούς λογισμούς είχε, πόσο ωραία και πνευματικά , σαν καλός Χριστιανός και Έλληνας , ώστε και τον εχθρό του τον ευεργέτησε και δεν του είπε ούτε μια προσβλητική λέξη , αυτό κάνουν οι καλοί λογισμοί . Οι παλαιοί Γέροντες για τους λογισμούς έλεγαν στους νεώτερους :- Ποτέ δεν πρέπει να παραχωρούμε εις τους λογισμούς θέσεις μέσα στο οχυρό της ψυχής μας , δια να παραμείνουν εις αυτό , έστω και επ ολίγον .   Άλλοτε πάλι είπαν :  - Εις οιονδήποτε λογισμό, που αναβαίνει εις την διάνοια σου , να λέγεις : «στάσου ! είσαι ιδικός μας ή προέρχεσαι από το στρατόπεδο του εχθρού ;» Και ο λογισμόςεξεταζόμενος μετά προσοχής, οπωσδήποτε θα φανερώσει την προέλευσή του .  Σ αυτό που είπε ο Γέρων Μοναχός στους νεώτερους του το βλέπουμε να γίνεται στις ευλογημένες μέλισσες . Οι μέλισσες μέσα στην κυψέλη τους , αναγνωρίζουν , την δικιά τους Βασίλισσα και τις δικές τους εργάτριες και κηφήνες και όποια άλλη μέλισσα έστω κατά λάθος εισέρχεται μέσα στην κυψέλη , αμέσως την θανατώνουν , καθώς και κάθε τι άλλο εισέλθει το θανατώνουν και στην συνέχεια το καλύπτουν με κερί για ν αποφύγουν κάποια αρρώστια . Επομένως οι μέλισσες δεν επιτρέπουν κανένα εισβολέα στον χώρο τους , που μας διδάσκουν και εμείς με αυστηρότητα να μην δεχόμεθα κανένα ξένο λογισμό που μας προσβάλλει , τον νου και την καρδιά και κινδυνεύουμε να ασθενήσουμε ψυχικά , να ταραχτούμε και να χάσουμε την ειρήνη μας . Θεωρούμε πως τους κακούς λογισμούς είναι δύσκολο να τους εντοπίσουμε και χρειάζεται προσοχή και προσευχή γιατί εισέρχονται στην ψυχή με δόλο , δηλ ο διάβολος , όπως ξέρουμε διεκδικεί την ψυχή μας , όπως και  ο Κύριος την καλεί για νύμφη Του . Ο  Κύριος την ψυχή μας την θέλει , την αγαπά και την καλεί ελεύθερα , αν θέλει , να ακολουθήσει ένα ανηφορικό δρόμο , της παρούσης ζωής , για να γίνουν οι γάμοι τους στον Ουρανό στην κατοικία του Ουράνιου Πατέρα . Ο διάβολος , ως αντάρτης , δολίως εισβάλλει στα εσώτερα της ψυχής και όταν ο άνθρωπος έχει και προβλήματα , προσπαθεί να ανοίξει διάλογο μαζί της , σπέρνοντας μέσα της  τον βρώμικο λογισμό του , σαν σε μια ερωτική πράξη , με ύπουλο τρόπο και γλυκόλογα έως ότου η ψυχή εγκυμονούσα τον διαβολικό σπόρο να γεννήσει τις διαβολικές σκέψεις που τις αναγνωρίζει , λανθασμένα , σαν δικές της και μάλιστα τις αγαπά , και τις υπερασπίζεται όπως μια μητέρα; τα παιδιά της. Εδώ λοιπόν ευρίσκεται η δυσκολία ν αναγνωρίσει η ψυχή αν είναι διαβολική ή Θεϊκή η σκέψη αν είναι δικός της κατάδικός της ο λογισμός ή είναι νόθος , αν προέρχεται από τον εργάτη του κακού τον διάβολο .  Είπαμε και παραπάνω , σαν ο λογισμός φέρνει ταραχή είναι δαιμονικός και σαν φέρνει χαρά είναι ο καλός λογισμός ο σωτήριος . Ένας Γέρων είπε περί των λογισμών τα εξής : - Το να εισέλθουν οι λογισμοί εις τον νουν μας δεν είναι αξιοκατάκριτο . Αξιο κατά κριτος  είναι η κακή χρήση των λογισμών . Είναι δυνατόν από τους λογισμούς να ναυαγήσει πνευματικώς μία ψυχή , όπως επίσης είναι δυνατόν και να στεφανωθεί ως νικήτρια . Με αυτά που είπε ο Γέρων διδάσκει , ότι μπορούμε να ανατρέψουμε τον κακόν λογισμό δι αντιρρήσεως προς αυτόν ή ακόμη , να μεταβάλουμε τους κακούς λογισμούς σε καλούς , δικαιολογώντας τον συνάνθρωπό μας λέγοντας «δεν γνώριζε τι έκανε»  , «δεν το ήθελε» , ή « ήταν σαν εμένα αδύνατος» ή τα λόγια του Ιησού : « Πάτερ , άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» ( Λουκ κγ, 34)  επάνω στον Σταυρό , αντιθέτως προς τα βασανιστήρια , που του έκαμαν , έλεγε :- Πάτερ , συγχώρησε τους διότι είναι τυφλωμένοι από τα πάθη και δεν ξέρουν , τι κάνουν .  Ναι καλοί μου αδελφοί οι δαίμονες αυτό συνήθως κάνουν , ρίχνουν βρωμιές στην ψυχή μας και στέκονται και παρακολουθούν , όπως ένας αλήτης σαν ρίξει ένα ψόφιο ζώο μέσα στο ανοικτό παράθυρο μιας νοικοκυράς , περιμένει την αντίδρασή της για να ευχαριστηθεί βλέποντάς την να φωνασκεί . Εκείνη έπρεπε ήρεμα να σηκώσει το βρωμερό να το πετάξει και να καθαρίσει το μέρος . Έτσι και εσύ , έτσι και εγώ Χριστοφόροι αδελφοί μου , σαν πετάξει  ακάθαρτος λογισμούς ο πονηρός , σπεύσε πέταξέ τον γρήγορα έξω καθάρισε με προσοχή και προσευχή την καρδούλα σου , τις σκέψεις , και τον νου καλώντας βέβαια σε βοήθεια την Χάρι του Αγίου Πνεύματος . Την επομένη συν Θεώ . 

 

1-3-2017

                         Χριστιανισμός – Χριστιανοί και περί θεραπείας της ψυχής  

 

            Συνεχίζουμε αδελφοί μου και σήμερα να ομιλούμε περί ψυχής μια και είναι τόσο σημαντικό θέμα και δέν σπαταλούμε χρόνο γιατί έχει σχέση με την σωτηρία της ψυχής . Πολλά θέλει ο άνθρωπος στην ζωή αυτή , να καλυτερεύσει την θέση του , να βγάλει πολλά χρήματα ας πούμε , θέλει να έχει δικό του σπίτι , θέλει να σπουδάσει ο άλλος , θέλω να γίνω καλά από την αρρώστια μου λέγει ο ασθενής , πολλά τα θέλω του ανθρώπου κ.λ.π. Όλα αυτά τα θέλω δεν είναι λάθος να τα επιζητεί ο άνθρωπος , όμως το πλέον καλό «θέλω» είναι το «θέλω»  του Χριστιανού , θέλω να σώσω την ψυχή μου ! Αυτό το «θέλω» πρέπει να είναι ο σκοπός , ο πρώτος σκοπός της ζωής μου . Αλλά για να θέλω να σώσω την ψυχή μου , πρέπει να πιστεύω πως υπάρχει ψυχή , γιατί ο άπιστος και υλιστής λέγει : Ποια ψυχή ; Υπάρχει ψυχή ; Πού είναι η ψυχή ;  Δεν βλέπω καμιά ψυχή , λέγει ο ψυχρός υλιστής που ζυγίζει και υπολογίζει και τα πιο ιερά συναισθήματα με τα γραμμάρια της εγκεφαλικής ουσίας .  Κάποιον ψυχοπαθή που είχε τελεία αμνησία , τον επισκέφθηκε η γυναίκα του .  --   Είμαι η γυναίκα σου του είπε . – Ποια γυναίκα μου ; Εγώ δεν έχω καμιά γυναίκα , απάντησε οργισμένος ο σχιζοφρενής ... Ναι αδελφοί , κάπως έτσι γίνεται και με τον άφρονα άθεο άνθρωπο της εποχής μας που βλέπει μέσα του την ψυχή του , που του φωνάζει :  « είμαι η ψυχή σου !» και εκείνος οργισμένος λέει : - Ποια ψυχή ; Εγώ δεν έχω ψυχή . Δεν υπάρχει ψυχή ....Κι αρνείται έτσι την ιερή σύζευξη της ψυχής με το σώμα . Άρνηση δε της ψυχής σημαίνει άρνηση του εαυτού μας και κατ επέκταση , του Θεού . Και να σκεφθεί κανείς πως δεν είναι και ολίγοι που λέγουν δεν υπάρχει ψυχή και μάλιστα είναι βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί , τουλάχιστον δεν ακούνε τον σοφότερο των ανθρώπων της εποχής του , τον Σωκράτη , ο οποίος , στην γιορτή για τα 18 χρόνια του Πλάτωνα , που ήταν και αθλητής σπουδαίος , του είπε :  « Μέσα στο κάθε σώμα φωλιάζει ένας άλλος λεπτός οργανισμός η ψυχή . Αυτήν γύμνασέ την και καλλιέργησε όσο πιο, πολύ . Το σώμα είναι ένας φίλος . Αλλά φίλος κατεργάρης . Μην το παραμελείς . Δός του ότι του ανήκει . Τίποτε όμως περισσότερο . Το πολύ γίνεται κακών αιτία , σωματικών και ψυχικών»  Βλέπουμε καθαρά αδελφοί μου , την θέση του σοφού αυτού ανθρώπου , τετρακόσια χρόνια προ Χριστού , να τοποθετείται τόσο ορθά και έξυπνα . Προσέξαμε να λέγει στον Πλάτωνα «Αυτήν ( την ψυχή) γύμνασέ την και καλλιέργησέ την όσο πιο πολύ»  . Πράγματι όταν καλλιεργεί την ψυχή του ο άνθρωπος σύμφωνα  με τον τρόπο που μας προτείνει η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, ως ιατρείο «ψυχών τε και σωμάτων» , τότε η ψυχή υγιαίνει , διαφορετικά ασθενεί  και χρειάζεται θεραπεία . Ένας πλούσιος από το Παρίσι , που είχε ψυχολογικά προβλήματα , αφού γύρισε πολλούς γιατρούς , πήγε και σε ένα φημισμένο γιατρό του Λονδίνου . – Δεν βρίσκω καμία οργανική πάθηση . Σας συνιστώ να ξεσκάσετε λιγάκι . Στο Παρίσι μάλιστα έχετε τον έξοχο εκείνο κωμικό , τον Ν...., που σκορπάει κάθε βράδυ το γέλιο και το κέφι .  Ο άρρωστος τον κοίταξε μελαγχολικά και του είπε :  - Γιατρέ μου , εγώ είμαι ο κωμικός αυτός ! Ναι αδελφοί μου όπως αρρωσταίνει το σώμα , αρρωσταίνει και η ψυχή και τα δύο θέλουν την κατάλληλη θεραπεία .  Ως προς το σώμα , σήμερα ειδικά , έχουμε πληθώρα ιατρών για κάθε πάθηση , για την ψυχή ;  Τι γίνεται σαν αρρωστήσει η ψυχή ; Ναι και για την ψυχή υπάρχει και πολλοί το ξέρουν και σπεύδουν όχι τόσο να ιατρεύσουν αυτή όσο να προλάβουν να μην ασθενήσει . Οι περισσότεροι σήμερα και κυρίως νέοι παρ όλο που είναι μπερδεμένοι , έχουν την γνώμη , νομίζουν πως τα ξέρουν όλα και γεμάτοι αυτοπεποίθηση και φιλαυτία , βασανίζονται  . Για να βρουν τον δρόμο τους , πρέπει ν ανοίξουν την καρδιά τους σε κάποιο πνευματικό και να ζητήσουν ταπεινά την βοήθεια του . Μερικοί όμως αντί να πάνε στον πνευματικό , πάνε στον ψυχίατρο . Αν ο ψυχίατρος είναι πιστός , θα τους συνδέσει με κάποιον πνευματικό , αν όχι θα τους δώσει μόνο χάπια . Μόνο όμως τα χάπια δεν λύνουν το πρόβλημα , χρειάζονται και πνευματική βοήθεια , για να μπορέσουν να το αντιμετωπίσουν σωστά και να καλυτερέψει η κατάστασή τους , και να μην ταλαιπωρούνται, σύμφωνα με τον Άγιο Παίσιο τον Αγιορείτη . Μια φορά είπε ο Άγιος , όταν ήμουν στο καλύβι του Τιμίου Σταυρού , χτύπησε κάποιος το καμπανάκι , κοίταξα από το παράθυρο , και τι να δώ ! Έναν άνδρα που τον ακολουθούσε μια ολόκληρη φάλαγγα δαιμόνων , ένα μαύρο σμήνος ! Πρώτοι φορά είδα να εξουσιάζουν έναν άνθρωπο τόσοι δαίμονες . αυτός ήταν μέντιουμ , είχε ανακατέψει ευχές της Εκκλησίας με επικλήσεις δαιμόνων , Χριστιανικά βιβλία με μαγικά , και μετά τον εξουσίαζαν οι δαίμονες . Φοβερό ! Πολύ στενοχωρήθηκα . Μερικοί ψυχίατροι και τους δαιμονισμένους τους θεωρούν ψυχοπαθείς , γιατί δεν ξέρουν και δεν γνωρίζουν και δεν πιστεύουν ότι υπάρχουν δαίμονες , κάτι που επιδιώκουν τα δαιμόνια . Μερικοί Ιερείς πάλι κάποιους ψυχοπαθείς τους βγάζουν δαιμονισμένους . Ενώ ένας ψυχοπαθής , για να βοηθηθεί , πρέπει να πάει αλλού , ένας δαιμονισμένος αλλού . Και βλέπεις , πολλοί , λέγει ο Γέροντας , ενώ έχουν προβλήματα που τα προκάλεσαν οι αμαρτίες τους , δεν πηγαίνουν στον πνευματικό που μπορεί να τους βοηθήσει θετικά , αλλά καταλήγουν να εξομολογούνται στους ψυχολόγους !  Λένε το ιστορικό τους , τους συμβουλεύονται για τα προβλήματά τους  , και τους μπερδεύουν πολλές φορές χειρότερα , ενώ εάν πάνε να εξομολογηθούν στον πνευματικό , θα περάσουν την δυσκολία τους ευκολότερα , άνετα , γιατί με το μυστήριο της εξομολογήσεως ενεργεί η Χάρις του Θεού και λυτρώνονται . –Γέροντα , ρώτησε μια Μοναχή τον Άγιο Παίσιο , μερικοί λένε : «Δεν βρίσκουμε καλούς πνευματικούς , γι αυτό δεν πάμε να εξομολογηθούμε»  . Αυτά είναι δικαιολογίες . Κάθε πνευματικός έχει Θεία εξουσία , εφ όσον φοράει πετραχήλι . Τελεί το μυστήριο , έχει την Θεία Χάρη και όταν διαβάσει την συγχωρητική ευχή , ο Θεός σβήνει τις αμαρτίες τις οποίες εξομολογηθήκαμε με ειλικρινή μετάνοια . Από εμάς εξαρτάται πόσο θα βοηθηθούμε από το μυστήριο της εξομολογήσεως . Στο σημείο αυτό και σύμφωνα με τα παραπάνω , πρέπει να πούμε πως υπάρχει σήμερα μεγάλη σύγχυση γύρω από το θέμα της σχέσεως μεταξύ πνευματικού και του ψυχολόγου . Υπάρχουν μερικοί που λένε ότι δεν φθάνει ο πνευματικός , αλλά χρειάζεται και ο ψυχολόγος . Και υπάρχουν άλλοι που λένε ότι δεν χρειάζεται να πάει κανείς στον ψυχολόγο αρκεί ο πνευματικός . Όπως είπαμε και παραπάνω όταν ο πνευματικός γνωρίζει καλά την παράδοση της Εκκλησίας γύρω από την θεραπεία της ψυχής , δεν χρειάζεται να πάει κάποιος στον ψυχίατρο . Αλλά όλοι οι πνευματικοί δεν ξέρουν την παράδοση της Εκκλησίας και γι αυτό δεν ξέρουν να θεραπεύσουν και πως θα απαλλαγούμε από τα πάθη , λέγει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος . Βεβαίως , έχει την Θεία Χάρη και με αυτό μας βοηθάει , αλλά χρειάζεται και η δική του πνευματική καθοδήγηση . Οπως επίσης , υπάρχουν περιπτώσεις που ο άνθρωπος είναι πλέον άρρωστος , λόγω παθολογικής καταστάσεως . Πολλές φορές από κληρονομικά αίτια ή από υπερκόπωση , λόγω εντατικής προσπάθειας στην μελέτη στους νέους , βλάπτονται τα νεύρα του ανθρώπου . Ακόμη όταν σε έναν πρόωρο θάνατο προσφιλούς προσώπου και που δεν γίνεται καλή διαχείριση του πόνου , τότε ο άνθρωπος όταν μάλιστα δεν έχει σχέση σωστή με την Εκκλησία και τον πνευματικό του , σ αυτές τις περιπτώσεις ίσως χρειάζεται υποστηρικτικά ο γιατρός . Η Εκκλησία , λέγει ο Μητροπολίτης , δέχεται την ιατρική επιστήμη . Κάποιος ας πούμε,  έχει  νεύρωση στομάχου . Ξέρουμε ότι η νεύρωση στομάχου , όπως και άλλες σωματικές ανωμαλίες , προέρχονται από στενοχώριες και προβλήματα που δεν αντιμετωπίζονται σωστά . Ένας καλός πνευματικός θεραπεύει αυτά τα λεγάμενα ψυχολογικά προβλήματα , αλλά χρειάζεται και ο γιατρός για να θεραπεύσει το στομάχι το οποίο αρρώστησε . Ξέρουμε επίσης καλά ότι στην ιατρική επιστήμη υπάρχει και ο νευρολόγος . Γι αυτό λέμε ότι ούτε τελείως τα αποκλείουμε αυτά τα πράγματα , ούτε τα δεχόμεθα ακριβώς όπως είναι . Πρέπει να υπάρχει διάκριση εκ μέρους των πνευματικών Πατέρων . Εμείς αυτό λέμε , όταν ο άνθρωπος κάνει μια καθαρή εξομολόγηση προλαμβάνει πολλά αρρωστημένα πράγματα , και μπορεί να θεραπευθεί και εσωτερικά . Οι άνθρωποι , έλεγε ένας αγιορείτης πηγαίνουν στον ψυχίατρο και γεμίζουν τα ψυχιατρεία , γιατί έφυγαν από την Εκκλησία και τους πνευματικούς Πατέρες . Όταν ένας άνθρωπος είναι άρρωστος ψυχολογικά και συνδέεται με έναν καλό πνευματικό Πατέρα , στον οποίο κάνει υπακοή και στον οποίο έχει εμπιστοσύνη, τότε σε σύντομο χρονικό διάστημα μπορεί να θεραπευθεί χωρίς να πάρει φάρμακα . Πολλές φορές τα λεγόμενα ψυχολογικά προβλήματα ξεκινούν από στραβούς λογισμούς . Ας πούμε και τούτο αδελφοί . Η Εκκλησία δέχεται την ιατρική επιστήμη , ίσως δεν μπορεί να δεχθεί και την ψυχολογία ως επιστήμη , γιατί πιστεύω , λέγει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος , ότι η ψυχολογία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί από την Εκκλησία επιστήμη , γιατί ως επιστήμη δεχόμαστε κάθε τι που ασχολείται με το επιστητό . όπως η Αστρονομία είναι επιστήμη όχι όμως η αστρολογία . Η ψυχολογία πάει να υποκαταστήσει και να αντικαταστήσει τον Ιερέα και γενικά τον Θεό , γι αυτό χρησιμοποιείται από αθεϊστικά συστήματα στο να αρνηθούν τον Θεό . Σήμερα η ψυχολογία αυτονομείται από την Εκκλησία , και όπως γνωρίζουμε , κάθε αυτονόμηση είναι αίρεση , ας αφήσουμε πως και οι ίδιοι οι ψυχολόγοι διαφωνούν μεταξύ τους μια και υπάρχουν τόσες σχολές όσοι και οι ψυχολόγοι . Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους ψυχιάτρους οι οποίοι , έχουν βεβαίως τα φάρμακα που επιδρούν στο νευρικό σύστημα και θεωρούν πως κάτι κάνουν , όμως πολλοί απ αυτούς είναι άθεοι και το καυχώνται , που αν εξετάσουν τους Αγίους μας θα τους βγάλουν όλους Άρρωστους , γιατί π.χ οι Άγιοι βλέπουν Αγγέλους , βλέπουν οράματα , αποκαλύψεις , έχουν προορατικό χάρισμα κ.λ.π. ή βλέπουν τον Χριστό μας ή τους Αγίους . Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε επιγραμματικά . 1) Η ψυχολογία είναι δημιούργημα των δυτικών που είχαν άγνοια της Ορθοδόξου Παραδόσεως . Βοηθά κάπως τους άθεους για να ζήσουν στην αθεΐα τους υποφερτά . όμως δεν τους σώζει αποτελεσματικά . 2) Πολλοί πνευματικοί Πατέρες δεν γνωρίζουν να  θεραπεύουν τον άνθρωπο , επειδή αγνοούν την Ορθόδοξη Παράδοση , γι αυτό δημιουργούν την ανάγκη επισκέψεων των ανθρώπων στους ψυχιάτρους . 3) Υπάρχει διάκριση μεταξύ ψυχολόγων ή ψυχιάτρων και νευρολόγων . Μπορούμε να δεχθούμε την νευρολογία ως επιστήμη , όμως έχουμε πολλές επιφυλάξεις για την ψυχιατρική , και την ψυχολογία . 4) όπως υπογραμμίσαμε , υπάρχει χαώδης διαφορά μεταξύ συγχρόνου ψυχολογίας , που εκφράζεται από διάφορες σχολές με πολλές διαφορές μεταξύ τους , και Ορθοδόξου Παραδόσεως , δηλαδή Ορθοδόξου ψυχοθεραπείας . Οι διαφορές αυτές βρίσκονται στα θέματα : τι είναι ασθένεια , τι είναι υγεία , τι είναι ψυχή , τι είναι θεραπεία , και πως θεραπεύεται η ψυχή του ανθρώπου , γιατί για μας η Ορθοδοξία είναι μία θεραπευτική αγωγή και ότι η Θεολογία είναι μία ιατρική θεραπευτική επιστήμη . Μπορεί ο Χριστιανός , που είναι γνώστης της Πατερικής διδασκαλίας , να δεχθεί ότι υπάρχουν με την σύγχρονη ψυχιατρική κάποιες ομοιότητες αλλά υπάρχει ουσιαστική διαφορά , όπως π.χ. ένας όχι πιστός  ψυχίατρος δεν μπορεί να βοηθήσει ένα δαιμονισμένο γιατί τον θεωρεί απλώς ψυχοπαθή και τον γεμίζει φάρμακα . Μια φορά ήρθε στο καλύβι ένας από την Νότια Ελλάδας , που είχε πάει στους Ινδούς , και είχε δαιμονιστεί , λέγει ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης . Έλεγε κάτι βρισιές και έβγαζε από το στόμα του αφρούς . Τα μάτια του ήταν ορθάνοιχτα , άγρια . Του έλεγα :  « Μην λες αυτές τις βλασφημίες , γιατί έτσι καλείς τα δαιμόνια» . δεν άκουγε . «Και από την άλλη ζητούσε να τον βοηθήσω»   «Βοήθησέ με , έλεγε , μόνον εσύ μπορείς να με βοηθήσεις» . « Εμ πως μπορώ να σε βοηθήσω ;» του λέω . « Θέλεις να προσευχηθώ , για να λυτρωθείς με την Χάρη του Χριστού , κι εσύ καλείς τα δαιμόνια . Πήγαινε να εξομολογηθείς , να σου διαβάσουν εξορκισμούς και έλα μετά να συζητήσουμε» . « Δεν πηγαίνω» μου λέει . « έλα μέσα να σου βάλω λαδάκι από το κανδήλι»  , του είπα . « Δεν θέλω , θέλω να με βοηθήσεις» . Πήγε μετά πιο, πέρα και κουβέντιαζε με κάποιον . Κάποια στιγμή που έλεγα σε μια συντροφιά ότι ο Θεός επιτρέπει τις δοκιμασίες για την σωτηρία μας , φώναξε από πέρα :  « Ρε συ , γιατί λες πως εργάζεται ο Θεός , για να σωθούν οι άνθρωποι;  Έχουμε έναν Πατέρα στον Ουρανό και έναν στην γη και πιο πάνω είναι ένας άρχοντας» , εννοούσε τον διάβολο. « Πάψε τις δαιμονολογίες» του λέω , και έλεγα την ευχή . « Τώρα με μπέρδεψες» μου λέει  « Φύγε» του είπα και τον τίναξα πέρα . Έγινε κουβάρι . « Εσύ με ποιόν είσαι ;» , με ρωτάει . « Με τον Χριστό» του λέω « Ψέματα λες , μου λέει , δεν είσαι με τον Χριστό , αφού εγώ είμαι ο Χριστός κι εσύ με χτυπάς» . Του τα παρουσιάζει ανάποδα ο διάβολος , λέει ο Άγιος Παίσιος. Βλέπουμε καλοί μου , το εωσφορικό πνεύμα , το οποίο μόνο με υπακοή στον πνευματικό δαμάζεται . Αν έκανε υπακοή θα βοηθιόταν . Ναι σχεδόν όλοι οι ψυχολόγοι και ψυχίατροι , αυτά τα θεωρούν ψυχοπάθεια και σκεπάζουν το πρόβλημα με φάρμακα . Πόσο μεγάλη ζημιά κάμνει η αμαρτία στον άνθρωπο αδελφοί , φαίνεται χαρακτηριστικά και εις την περίπτωση , όπου ο Κύριος θεράπευσε τον κωφό και τυφλό δαιμονιζόμενο . «Τότε του έφεραν ένα δαιμονιζόμενο , που ήταν συγχρόνως τυφλός και κουφός . Και τον θεράπευσε , ο Ιησούς , ώστε ο τυφλός και κουφός και ομιλούσε  και έβλεπε»  . ( Ματθ ιβ, 22) .  « Η του δαίμονος τούτου ( μανικόν δαιμόνιον) λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος , πονηρία εκατέραν την είσοδον του ανθρώπου τούτου απέφραξε , δι ής έμελλε πιστεύειν θεωρίαν τε και ακοήν, αλλ όμως ο Χριστός ανέωξε»  . Η θέση του δυστυχούς αυτού ανθρώπου ήταν θλιβερά , γιατί το πονηρό πνεύμα του κατέστρεψε σπουδαιότατα όργανα και αισθητήρια , τον έκαμε τυφλό και κωφάλαλο , έτσι ώστε να μην μπορεί να επικοινωνεί με τους άλλους ανθρώπους , αλλά ούτε και με τον Θεό , εφ όσον η όραση και η ακοή είχαν φραχθεί . Και όμως είναι θλιβερότερη η κατάσταση εκείνων , που έχουν σώας μεν όλες τις αισθήσεις του σώματος , αλλά αφήκαν τον Σατανά να τους κάμει ψυχικώς τυφλούς και κουφούς , για να μην βλέπουν τα έργα του Θεού και να μην ακούν την φωνή Του . Μόλις έφεραν τον δυστυχή αυτόν άνθρωπο , αμέσως ο Κύριος τον θεράπευσε . Και φάνηκε αμέσως της θαυμαστής ενέργειας το αποτέλεσμα . Μόλις το δαιμόνιο αναγκάσθηκε να αφήσει ελεύθερα τα αισθητήρια νεύρα , αμέσως αυτά ανέκτησαν την ενέργειά τους . Το αυτό θαύμα συμβαίνει και στην ψυχή των σωζόμενων από τον Κύριο .  Όταν η Θεία Χάρις βγάλει το πνεύμα της κακίας και της αμαρτίας , η ψυχή ανακτά τις δυνάμεις της , που ήταν αχρηστεμένες ή διεστραμμένες . Σκέπτεται πλέον ορθά , επιθυμεί τα σεμνά και δίκαια και θεάρεστα , θέλει δε τα σύμφωνα προς το Θείο Θέλημα . Και τότε τα μάτια τόσο του σώματος όσο και της ψυχής ανοίγουν πλέον και βλέπουν την αλήθεια και την Θεία αγαθότητα , τα δε χείλη κινούνται σε ομολογία του ονόματος του Χριστού και σε δοξολογία Αυτού . Γι αυτό καλοί μου αδελφοί στο τροπάριο – μεγαλυνάριο εις την Υπεραγία  Θεοτόκο ψάλλουμε :  « Από των πολλών μου αμαρτιών , ασθενεί το σώμα ασθενεί μου και η ψυχή , προς Σε καταφεύγω την Κεχαριτωμένην , ελπίς απηλπισμένων , Συ μοι βοήθησον» . Πράγματι , σαν ασθενεί το σώμα και η ψυχή κουράζεται και σαν ασθενεί η ψυχή τότε και το σώμα νοιώθει ασθενικό . Στην περίπτωση των Γραμματέων και Φαρισαίων που ήταν μπροστά στο θαύμα του Ιησού ήταν χειρότερα τα πράγματα . Εκείνοι δεν είχαν κάποια σωματική ασθένεια , αλλά ασθενούσαν κατά πολύ περισσότερο στην ψυχή , που ήταν γεμάτη η ψυχή τους φθόνο και μίσος για τον Ιησού λέγοντες : « Ούτος ουκ εκβάλλει τα δαιμόνια , ειμή εν τω Βεελζεβούλ άρχοντι των δαιμονίων»( Ματθ ιβ, 24)  δηλ οι Φαρισαίοι φθόνησαν την δόξα του Χριστού και είπαν για να εξουδετερώσουν την εντύπωση , που προκάλεσε το θαύμα Του : Αυτός δεν βγάζει τα δαιμόνια παρά με την βοήθεια και την δύναμη του Βεελζεβούλ, ο οποίος είναι άρχων των δαιμόνων . ( Βεελζεβούλ ήταν όνομα φοινικής θεότητας , το οποίο σήμαινε θεός μυιών ή θεός της κόπρου , της ακαθαρσίας και της αμαρτίας .  Το, όνομα του μισητού αυτού θεού των ειδωλολατρών μεταχειρίζονταν οι Ιουδαίοι για να ονομάσουν τον άρχοντα των δαιμόνων . Και αυτοί οι φοβεροί παρουσιάζουν σύμμαχο του Χριστού !!!) . Λέγουν δηλαδή οι Φαρισαίοι , ότι υπάρχει σύμβαση και συνενοχή του Χριστού με τον Σατανά . Πράγματι ποτέ δεν υπήρξε τέτοια συκοφαντία τόσο ψεύτικη , αναίσχυντη , όσο αυτή , που ενέπνευσε ο πονηρός στα όργανά του τους Ιουδαίους , για να συκοφαντήσουν τον διώκτη των δαιμόνων τον ΙησούΒεβαίως  δεν τόλμησαν να τα πούνε φωνακτά . « Ειδώς δε ο Ιησούς τας ενθυμήσεις αυτών , είπεν αυτοίς»  . Ο Ιησούς όμως γνώρισε τις απόκρυφες σκέψεις των και τους είπε . Εάν εγώ με την συνέργεια του Βεελζεβούλ βγάζω δαιμόνια , τότε φανερώνεται ότι έφθασε επάνω σας η Βασιλεία του Θεού . Βλέπουμε λοιπόν αδελφοί , μια και ομιλούμε <περί ψυχής> ότι η ψυχή του ανθρώπου ή θα είναι οικία του Χριστού ή του Σατανά . Οι Φαρισαίοι , δεν το γνώριζαν , αλλά ήταν εκπρόσωποι , όργανα του ιδίου του Σατανά και ας πίστευαν πως υπηρετούν τον Γιαχβέ , και πως περίμεναν τον Μεσσία και βλαστημούσαν τον Χριστό ως φάγον και οινοπότη , ως πλάνο και Σαμαρείτη γιατί Τον έβλεπαν με την ταπεινή μορφή ανθρώπου . Και δεν αρκέστηκαν σ αυτά αλλά και τόλμησαν να αποδίδουν τα θαύματα του Ιησού σε ενέργεια του πονηρού πνεύματος , του Βεελζεβούλ!! Κι αυτό γιατί : « Ο αγαθός άνθρωπος εκ του αγαθού θησαυρού της καρδίας  εκβάλλει τα αγαθά , και ο πονηρός άνθρωπος εκ του πονηρού θησαυρού εκβάλλει πονηρά» . Πράγματι , ο αγαθός άνθρωπος , έχει μέσα του αγαθό θησαυρό , διαθέσεις αγαθές , ευγενείς , θεάρεστες , επιθυμίες και πόθους αγνούς και θεοφιλείς , αποφάσεις αγαθές και καρποφόρες .  Η δε ζωή των αγαθών , στην εσωτερική ζωή τους , θα βρείτε πολύ ειρήνη και χαρά , γιατί το αγαθό υλικό , που έχουν μέσα τους , η Χάρις του Αγίου Πνεύματος , παράγει καρπό αγάπης , ειρήνης ,  μακροθυμίας , πραότητας , δεν πονηρεύονται , δεν είναι καχύποπτοι . Αντιθέτως , ο πονηρός άνθρωπος , εκ του πονηρού θησαυρού εκβάλλει πονηρά , εκθέτει σκέψεις πονηρές κακούς λογισμούς , λόγια αισχρά και βρώμικα , έργα παράνομα , και έχει κακοήθεια , μίσος, εκδίκηση και όπως είπε ο Κύριος : « έσωθεν γαρ  εκ της καρδίας των ανθρώπων οι διαλογισμοί , οι κακοί εκπορεύονται , μοιχείαι , πορνείαι , φόνοι , κλοπάί , πλεονεξίαι , πονηρίαι , δόλος , ασέλγεια , οφθαλμός πονηρός , βλασφημία , υπερηφάνεια αφροσύνη»  (Μαρκ 7, 21-22) . Και αλλοίμονο !  ένας τέτοιος άνθρωπος , με τέτοιο αμαρτωλό θησαυρό ,θησαυρίζει θησαυρό οργής , όταν η οργή του Θεού αποκαλυφθεί , κατά την δικαία Του Κρίση .  « Εκ γαρ των λόγων σου δικαιωθήση , και εκ των λόγων σου καταδικασθήση» (Ματθ ιβ , 37)  . Την επομένη συν Θεώ .

 

8-3-2017

                           Χριστιανισμός – Χριστιανοί και περί παθών της ψυχής

 

           Όταν κάποιος ξεκινάει για ένα ταξίδι θα πρέπει να ξέρει που πηγαίνει . Αυτό συμβαίνει και με την Μεγάλη  Σαρακοστή ευλογημένοι αδελφοί μου , που ευρισκόμεθα στην αρχή αυτής . Πάνω απ όλα η Μεγάλη Σαρακοστή είναι πνευματικό ταξίδι που προορισμός του είναι το Πάσχα , « η εορτή των εορτών» . Είναι η προετοιμασία για να νοιώσουμε το νόημα του Πάσχα που είναι η πραγματική αποκάλυψη , που είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια γιορτή , κι αυτό το ξέρουν όσοι έστω και μια φορά , έζησαν αυτή την νύχτα  « την σωτήριο την φωταυγή και λαμπροφόρο» , που γεύτηκαν εκείνη την μοναδική χαρά , την λαμπρή . Αλλά τι είναι αυτή η χαρά ;  Ναι είναι η χαρά που ψάλουμε στην Θεία Λειτουργία :  « νυν πάντα πεπλήρωνται φωτός , Ουρανού τε και Γη και τα καταχθόνια»  . Ένα τέτοιο φώς , φώς αναστάσιμο ζητούμε να έχουμε και σε κάθε Θεία Λειτουργία , και κυρίως τις Κυριακές , που είναι κάθε φορά Aναστάσιμη η Θεία Λειτουργία . Πριν την ανάγνωση του Ιερού Ευαγγελίου ζητά ο Ιερέας εξ ονόματός μας από τον Κύριο το φως της Θεογνωσίας . « Έλλαμψον εν ταις καρδίας ημών , Φιλάνθρωπε Δέσποτα , το της Θεογνωσίας ακήρατον φώς....» , δηλ Λάμψε μέσα στις καρδιές μας , φιλάνθρωπε Κύριε , το άφθαρτο και γνήσιο φως της Θεογνωσίας Σου και άνοιξε τα μάτια της διανοίας μας δια να κατανοούμε τα Ευαγγελικά Σου κηρύγματα . Βάλε μέσα μας και τον φόβο των μακαρίων Σου εντολών , ίνα , αφού καταπατήσουμε όλες τις σαρκικές επιθυμίες ,  ακολουθήσουμεπνευματικό τρόπο ζωής και με το να έχουμε ως παντοτινό φρόνημα , αλλά και με το να πράττουμε όλα όσα αποβλέπουν στην δική  Σου αρέσκεια και δόξα . Ζητούμε αυτά από Σένα Κύριε , διότι Συ είσαι ο φωτισμός των ψυχών και των σωμάτων μας , Χριστέ ο Θεός , και σε Σένα αναπέμπομεν την δόξαν . Επειδή ομιλούμε , καιρό τώρα αδελφοί « περί ψυχής» στην ευχή αυτή της Εκκλησίας μας  , μέσα στην Θεία Λειτουργία και προ του Αγίου Ευαγγελίου βλέπουμε την αξία που έχει να έχουμε μέσα μας το της θεογνωσίας το φώς το αληθινό . Ο καιρός που προηγήθηκε της σαρκώσεως του Κυρίου μας ήταν ο καιρός της κυριαρχίας του σκότους . Με την σάρκωση του Χριστού ήρθε στον κόσμο το φως το αληθινό :  « Η θεία Γραφή ονομάζει συνήθως νύκτα τον καιρό πριν από την ένσαρκο επιδημία του Χριστού , κατά τον οποίο .....το σκότος της αγνοίας κυριαρχούσε επάνω στην γη . Ενώ ημέρα ονομάζει τον χρόνο της επιδημίας ( ερχομού) του Σωτήρος , κατά τον οποίο φωτισθήκαμε και δεχθήκαμε στον νου μας το φώς της αληθινής θεογνωσίας και βλέπουμε πλέον με τους οφθαλμούς της ψυχής μας τον Ήλιο της δικαιοσύνης» , μας λέγει ο Κύριλλος ο Αλεξανδρείας . Και όπως γράφει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς , που εορτάζουμε την επόμενη Κυριακή , « η γνώση ονομάζεται φώς , επειδή χορηγείται από το Φώς εκείνο , όπως λέγει ο Μέγας Παύλος : Ο Θεός ο ειπών εκ σκότους φως λάμψαι , ος έλαμψεν εν ταις καρδίας ημών προς φωτισμόν της γνώσεως της δόξης του Θεού» . Αλλάόπως ακούσαμε για να εισέλθουμε στην χαρά του Κυρίου μας , την Θεία Λειτουργία , πρέπει να καταπατήσουμε τις σαρκικές επιθυμίες .  Ο άνθρωπος , ο οποίος είναι φίλος , μάλλον δούλος των ηδονών , αρνείται την πρόσκληση του Κυρίου να συμμετάσχει στο Δείπνο της αγάπης Του . Διότι « όταν ο ανθρώπινος νους ρέπει προς την φιληδονία , και τα πάθη είναι ανίσχυρος και αδύνατος στο έργο του Θεού»  . Οι Πατέρες αποκαλούν τα πάθη « επιθυμίες απάτης»  και ότι είναι γνήσιοι καρποί της διαστροφής της ψυχής . Τα πάθη είναι όπως και άλλοτε είπαμε , αρρώστιες της ψυχής . Και όπως για να θεραπευτεί μια σωματική αρρώστια πρέπει να διαπιστωθεί η φύση της και να βρεθούν οι αιτίες που την προκαλούν , το ίδιο πρέπει να γίνει και με τα πάθη . Περί παθών ο λόγος σήμερα αδελφοί . Τα πάθη δεν ανήκουν στην ανθρώπινη φύση . Ο Άγιος Κλήμης Αλεξανδρείας λέει ,  ότι  ανήκουν « ειςτην παρά φύση κίνηση της ψυχής»  , και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει , ότι η αρετή είναι   « κατά φύσιν , η δε κακία παρά φύσιν» . Τα πάθη τα γεννά η ξένη προς το μέτρο της φύσεως ικανοποίηση των επιθυμιών του σώματος . Κάνοντας π.χ. ο άνθρωπος κατάχρηση της τροφής , για να προσφέρει περισσότερη ηδονή στην γεύση , πέφτει στο πάθος της γαστριμαργίας , της πολυποσίας , της μέθης , και υποκινεί την σαρκική ακολασία. Από την παρά φύση αγάπη προς το σώμα γεννιούνται τα πονηρά πάθη και το πλήθος των αμαρτημάτων . Είναι χαρακτηριστικό ότι , όπως η ψυχή καθεαυτή επιποθεί την μέλλουσα και Θεία ηδονή , έτσι και το σώμα μετά την πτώση ζητάει την παρούσα και πρόσκαιρη ηδονή . Και αυτή η ηδονή , ως αισθητή , ενεργείται με τις αισθήσεις του ανθρώπου και προκαλείται από τα αισθητά πράγματα που περιβάλλουν τον κόσμο , λέγει ο Γεώργιος Α Καλπούζος . Επειδή ο άνθρωπος είναι σώμα και ψυχή , έτσι και τα πάθη είναι , ψυχικά και σωματικά , σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό . Ψυχικά πάθη είναι η λήθη , η ραθυμία , και η άγνοια . Από τα τρία αυτά σκοτίζεται το μάτι της ψυχής , δηλαδή ο νους , και κυριεύεται από όλα τα πάθη της ψυχής , που είναι ουκ ολίγα . Σήμερα θεωρήσαμε φρόνιμο να ομιλήσουμε εν συντομία μια μικρή ανάλυση να κάνουμε , στην Ευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου : « Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου , πνεύμα αργίας , περιεργείας , φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δώς . Πνεύμα δε σωφροσύνης , ταπεινοφροσύνης , υπομονής και αγάπης χάρισαί μοι τω σω δούλω . Ναι Κύριε Βασιλεύ , δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου . ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν» . Την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστήη Αγία μας Εκκλησία χρησιμοποιεί  πολλές κατανυκτικές προσευχές , οι οποίες βοηθούν και στο νόημα της Ιεράς αυτής περιόδου να κατανοήσουμε και στο βάθος της πνευματικής μας; ζωής να φθάσουμε . Μεταξύ των προσευχών αυτών είναι και η γνωστή μικρή στην έκταση , αλλά βαθειά σε νοήματα Ευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου , που μας βοηθά κι εμάς στο θέμα που αναπτύσσουμε τον τελευταίο καιρό περί <ψυχής> και των <παθών της ψυχής> , με την βοήθεια του Μακαριστού π. Θεόδωρου Μπεράτη , ιεροκήρυκος . Η προσευχή αυτή είναι όπως είπαμε του Οσίου Πατρός Εφραίμ που γεννήθηκε το 306 μ .Χ . στην Συρία , και είχε διδάσκαλό του τον Επίσκοπο Ιάκωβο , Ιδρυτή της Θεολογικής Σχολής της Νισίβεως , πρόμαχος μετά του Αγίου Αθανασίου , της Ορθοδοξίας . Ο Εφραίμ ήτο καλός γνώστης και άριστος διδάσκαλος του Ορθοδόξου δόγματος , ανασυγκρότησε και αναγέννησε τον Μοναχικό βίο στην Συρία , υπογραμμίζοντας στους Μοναχούς και λαϊκούς , ότι ολοκληρωμένη πνευματική ζωή δεν είναι μόνο να αποφεύγει ο Χριστιανός την αμαρτία, αλλά να επιδιώκει την εν Χριστώ θετική αρετή . Ο Όσιος αρχίζει την προσευχή με την προσφώνηση « Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου» . Ονομάζει τον Θεό, όπου η λέξη <Κύριος> είναι ένα από τα πολλά Ιερά ονόματα του Θεού . Με το όνομα < Κύριος> απευθύνεται και ο Δαβίδ « Κύριε εκέκραξα προς Σε ...»  κ.λ.π. καθώς και οι μαθητές του Ιησού : « Κύριε , προς τίνα απελευσόμεθα ; ρήματα  ζωής αιωνίου έχεις» . «Κύριος» είναι ο κυρίαρχος , ο ιδιοκτήτης , ο οικοδεσπότης , ο Θεός Δημιουργός και κυβερνήτης πάσης της κτίσεως . Το αξιοσημείωτο είναι , ότι αυτόν τον Κύριο και Δεσπότη και Βασιλέα ο Όσιος Εφραίμ τον αισθάνεται ιδικό του  , προσωπικό Κύριο και Δεσπότη και Βασιλέα , και απευθύνει τα αιτήματα της καρδιάς του και της ζωής του Και σαν πρώτο αίτημα παρακαλούμε τον Κύριο να μην επιτρέψει να μας καταλάβει διάθεση φυγοπονίας , να μην μείνουμε δηλαδή άπρακτοι , ανενέργητοι , χωρίς εργασία , οκνηροί και στα καθημερινά προς το ζην και στα πνευματικά . Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο να «εργάζεσθαι ( τον Παράδεισο) αυτόν και φυλάσσειν» ( Γεν β , 15) . Η εργασία είναι συνυφασμένη με την ζωή του ανθρώπου και αποτελεί υποχρέωση να εξυπηρετεί τον εαυτό του και τον πλησίον , και σε περίπτωση που παραβαίνει το καθήκον – εντολή αυτή του Θεού θα τιμωρηθεί ως δούλος , ο οποίος έκρυψε το τάλαντο « ...τον αχρείον δούλον εκβάλετε εις το σκότος το εξώτερον» ( Ματθ ΚΕ, 30) ,  διότι η αργία είναι τμήμα της κακίας , και ρίζα της πονηρίας . Η αργία γεμίζει την ψυχή με ελαττώματα και την κάνει σαν παραμελημένο χωράφι , χέρσο , στο οποίο φυτρώνουν αγκάθια . Και δεν είναι ολίγοι που γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι κρίνοντες και κατακρίνοντας τους άλλους , ή από καφενείο σε καφενείο για να περάσουν , όπως λένε , την ώρα τους , την τόσο πολύτιμο . Ο οκνηρός και άεργος γεμίζει την ζωή του με κάθε είδους κακές και αμαρτωλές επιθυμίες ( Παρ ιγ , 4) , παρασύρεται σε ψεύδη και κλοπές , σε αδικίες και ασωτίες , σε αμαρτήματα θανάσιμα . Ο ευσεβής Χριστιανός και από το κρεβάτι του πόνου θα βρει τρόπους να αξιοποιήσει τα χαρίσματά του και να αποδειχθεί ωφέλιμος . Ακόμη και συνταξιούχοι δεν αδρανούν και δεν μένουν αργοί βρίσκουν τρόπους δραστηριότητος και χαίρονται την προσφορά τους και περνά ο καιρός δημιουργικά , θεάρεστα . Το ίδιο συμβαίνει και στα πνευματικά , ο πνευματικός άνθρωπος δεν παραμελεί τα καθήκοντά του , την προσευχή , τον εκκλησιασμό , την μελέτη του Θείου Λόγου και άλλων πνευματικών βιβλίων , γι αυτό λέμε  « Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου , πνεύμα αργίας ...μη μοι δως...». Σαν δεύτερο αίτημα της Ευχής του Οσίου είναι το « Κύριε ...πνεύμα περιεργίας ...μη μοι δως» , δηλαδή τον παρακαλούμε να μας φυλάξει από το κακό της περιέργειας . Βεβαίως όταν λέμε περιέργεια , δεν εννοούμε το αγνό ενδιαφέρον του ανθρώπου για μάθηση και γνώση χάριν των οποίων έχουμε την ανάπτυξη της επιστήμης , τις ανακαλύψεις και την πρόοδο της ζωής . Κακή περιέργεια εννοούμε την αδιάκριτη , άκαιρη και επίμονο απασχόληση με τις υποθέσεις των άλλων , για την ικανοποίηση της αδυναμίας μας να ασχολούμεθα με υποθέσεις του γείτονα , των συγγενών , ακόμη και η αγωνιώδης απασχόληση με γεγονότα που συμβαίνουν στον κόσμο γενικότερα , και δίνουμε μεγάλη αξία σε διαδόσεις , σε φήμες , σε πολιτικά και οικονομικά γεγονότα , σε εγκλήματα, σε σκάνδαλα και παρόμοια .  Ο Απόστολος Παύλος συνδέει την φλυαρία των γυναικών και πολλές φορές των ανδρών , μετά της νοσηρής περιέργειας και απρέπειας , « ...άμα δε και αργαί ( οι γυναίκες) μανθάνουσι περιερχόμεναι τας οικίας , ου μόνον δε αργαί , αλλά και φλύαροι και περίεργοι , λαλούσαι τα μη δέοντα» ( Α Τιμ ε, 13) . Ο περίεργος είναι παθολογικός τύπος , πολύ αποκρουστικός και εκνευριστικός στον κύκλο του και έχει ορμή προς απρεπή ανασκαλίσματα βρωμερών υποθέσεων και δημοσίευση σκανδάλων από στόμα σε στόμα και ιδιαιτέρως σε ευρύ κοινό δια μέσω των εφημερίδων , περιοδικών και Μέσων Μαζικής δήθεν Ενημερώσεως ( ΜΜΕ)  . Μα και η προμήτωρ Εύα έκανε το ίδιο , δέχθηκε από τον όφι – σατανά  τον πειρασμό της περιέργειας , περιεργαζόμενη τον απαγορευμένο καρπό . Κάτι ανάλογο έφερε τον Προφητάνακτα Δαβίδ ο οποίος από το δώμα του ανακτόρου του  περιεργαζόταν απαγορευμένη σκηνή , και έπεσε σε διπλό έγκλημα . Και ας έλθουμε τώρα στο τρίτο αίτημα της φιλαρχίας από την οποία παρακαλούμε να μας φυλάξει ο Πανάγαθος Θεός . Δηλαδή την επιθυμία και αγωνία της αποκτήσεως αρχής εξουσίας , και κατά συνέπεια της κενής , της ματαίας τιμής και δόξας . Βεβαίως ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο « και ευλογησεν αυτούς ο Θεός , λέγων , αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής ...» ( Γεν α, 28) . Αλλάκαι σε όλους τους ανθρώπους έδωσε την δυνατότητα να είναι σε στενότερο και ευρύτερο περιβάλλον συνανθρώπων , άρχοντες και να διοικούν , να διευθύνουν , να δικάζουν γενικώς , να προΐστανται , όπως και μέσα στην οικογένεια καθόρισε τον άνδρα κύριον της γυναικός   (Εφεσ ε, 22-24)  και στην μητέρα να κυβερνάει και κατευθύνει στο καλό τα παιδιά της , πάντα βεβαίως να άρχουν με σύνεση , και σοφία , με αγάπη και συναίσθηση της ευθύνης προς το συμφέρον « ως λόγον αποδώσοντες» ( Εβρ ιγ , 17)  . Όμως αυτή η δωρεά του Θεού στον πρώτο άνθρωπο η αμαρτία την διέστρεψε σε διάφορες περιπτώσεις , από προσφορά και διακονία σε πάθος και μανία για απόκτηση εξουσίας για εγωιστικούς σκοπούς , το μετέβαλε σε φιλαρχία ( φίλος ,άρχειν) , που καταλαμβάνει και κυριεύει τις ψυχές πολλών ανθρώπων μεγαλόσχημων , αλλά και άσημων , ακόμη και από παιδικής ηλικίας στην μάθηση , στο παιγνίδι και αλλού . Ο έχων λοιπόν το πάθος της φιλαρχίας μπορεί να πατάει επάνω στα δίκαια των άλλων ή στα πτώματα συνανθρώπων του για να υψωθεί και άρχει αυτός κατηγορώντας , συκοφαντώντας τους άλλους . Αυτή ακριβώς την κατάσταση θέλει να αποφύγει ο Χριστιανός , γι αυτό και με την προτροπή του Οσίου Πατρός παρακαλεί τον Κύριο να τον φυλάξει από το πνεύμα της φιλαρχίας . Γιατί γνωρίζουμε πως ο έχων το πάθος αυτό και αν ακόμη επιτύχουν αυτό που περιμένουν , συνήθως δεν αρκούνται σ αυτό , και γίνονται αξιολύπητοι , μελαγχολούν , καταθλίβονται , απογοητεύονται μένουν με την πικρή γεύση του ανικανοποίητου . Βεβαίως δεν μπορούμε να αποκλείσουμε και για τον πιστό Χριστιανό να οραματίζεται μια θέση και ένα αξίωμα , όταν μάλιστα διαθέτει προσόντα και ικανότητες , γνωρίζοντας ότι έτσι θα διακονήσει ως διάκονος Χριστού , τους συνανθρώπους του , και οι υπηρεσίες του θα γίνονται με σεβασμό και αγάπη προς τον πλησίον.  Για τον Χριστιανό καλοί μου είναι όλοι οι πόθοι , όταν γίνονται εν Χριστώ αλλά ο πόθος ο περισσότερο ανώτερος για δόξα μεγαλύτερη και αιώνια είναι η δόξα της Βασιλείας των Ουρανών και για τον παρόντα κόσμο η δόξα του καλού Χριστιανού είναι η δόξα του Ουρανίου Πατέρα , δηλαδή η ζωή του να γίνεται δόξα του Θεού , και γι αυτό φοβείται τις δόξες του κόσμου μήπως τον επηρεάσουν και τον τυφλώσουν και χάσει τον δρόμο για τον Ουρανό , γι αυτό εύχεται πνεύμα φιλαρχίας ...μη μοι δως .... Και τώρα έρχεται ο Όσιος με το τέταρτο κατά σειρά αίτημά του σε κάτι που δεν δίδουν οι άνθρωποι βαρύτητα ,  « Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου , πνεύμα ....αργολογίας μη μοι δως....» . Το αίτημα αυτό αναφέρεται στους «αργούς» λόγους  . Δηλαδή στους μάταιους λόγους , στα περιττά λόγια , που λέγονται χωρίς ωφέλεια για κανένα , όπως αισχρά αστεία , πειράγματα , που δημιουργούν παρεξηγήσεις και συγκρούσεις πολλές φορές . Και το είπε ο Κύριος  « ότι παν ρήμα αργόν , ο εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι , αποδώσουσι περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως» ( Ματθ  ιβ,  36) . Δηλαδή , θα λογοδοτήσουν οι άνθρωποι για κάθε περιττό και μάταιο και άκαρπο λόγο την ήμερα της Κρίσεως μια και τα λόγια μας φανερώνουν την πνευματικότητά μας το απαύγασμα του εσωτερικού μας ανθρώπου όπως είπε και ο Κύριος : « εκ γαρ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί , ο αγαθός άνθρωπος εκ του αγαθού θησαυρού εκβάλλει αγαθά , και ο πονηρός άνθρωπος εκ του πονηρού θησαυρού εκβάλλει πονηρά ... εκ γαρ των λόγων σου δικαιωθήση και εκ των λόγων σου καταδικασθήση» ((Ματθ  ιβ , 34 ,35, 37)

 

                                                        Περί αρετών της ψυχής

           Και τώρα , μετά από τις αιτήσεις του Οσίου προς τον Κύριο να μας προφυλάξει από τα αρνητικά , που είπαμε παραπάνω , στην συνέχεια παρακαλεί , μάλλον εμείς παρακαλούμε < θετικές > αιτήσεις . Παρακαλούμε να μας χαρίσει πνεύμα σωφροσύνης , ταπεινοφροσύνης , υπομονής και αγάπης . Ξέρουμε πως η πνοή του ανέμου λέγεται πνεύμα. Αυτό το πνεύμα είναι της Δημιουργίας του Θεού της φύσεως άνεμος που πνέει ευεργετών την Γη ή και αν είναι ισχυρότατος 12 ας πούμε μποφόρ λέγεται τυφώνας που τρέχει με 120- 140 km/ hκαι προκαλεί ερήμωση – καταστροφή . Υπάρχει και το κακό πνεύμα , ο δημιουργημένος υπό του Θεού άγγελος που είχε δόξα από τον Θεό και ξεπέφτοντας από έπαρση και εγωισμό έγινε ο Σατανάς εχθρός του Θεού και ανθρώπων . Υπάρχει βεβαίως για μας το Άγιο Πνεύμα που καλούμε σε βοήθεια  το Παράκλητο το Πνεύμα της Αληθείας , το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος , αυτό παρακαλούμε να μας χαρίσει πνεύμα Σωφροσύνης.  Σωφροσύνη είναι η φρόνηση , η κοσμιότητα , η αυτοκυριαρχία , η εγκράτεια, η αγνότητα και η ψυχική καθαρότητα , η ευώδης εσωτερική κατάσταση της καρδιάς στην οποία ευαρεστείται ο Θεός και αναπαύεται ο άνθρωπος που την έχει . Είναι και αυτή η σωφροσύνη δώρο του Θεού και για να την κρατήσει ο άνθρωπος πρέπει να παλεύει νύχτα και ημέρα και χάριν της αδυναμίας της θελήσεώς μας και χάριν των επιδράσεων των εξωτερικών παραγόντων , όπως τέτοιος ήταν σώφρων , όπως είπαμε ο Ιωσήφ και όλοι οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης και όλοι οι Άγιοι δια μέσου των αιώνων , που έζησαν εν οσιότητι παρ όλο που κι αυτοί ήσαν ως « σάρκα φορούντες και τον κόσμον οικούντες»  Ναι της σωφροσύνης το αποτέλεσμα είναι θαυμαστό και κάμνει τον άνθρωπο ευάρεστο στον Θεό , αγνό κατοικητήριο του Υψίστου , όταν το έχουμε , αφού μας το δωρίσει ο Θεός , πνεύμα σωφροσύνης . Και τώρα φθάνει ο Όσιος Εφραίμ να παρακαλεί τον Θεό για τον μεγάλο θησαυρό του πιστού , τον ανέκφραστο πλούτο , την μεγάλη δωρεά του Χριστού την αγία ταπείνωση , την ταπεινοφροσύνη . Ζητούμε λοιπόν όλοι μας να μας αξιώσει ο Θεός  να γίνουμε ταπεινόφρονες άνθρωποι . Είναι , η αρετή της ταπεινοφροσύνης, η μοναδική αρετή που δεν μπορούν να την μιμηθούν οι δαίμονες . Είναι η πύλη της  Ουρανίου Βασιλείας που εισάγει όσους την πλησιάζουν και έχουν συναίσθηση των αμαρτιών τους . Είδα κάποτε , έλεγε ο Μέγας Αντώνιος , απλωμένες πάνω στην Γη όλες τις παγίδες του διαβόλου και τρόμαξα . - Ποιος τάχα μπορεί να τις ξεφύγει ; έλεγα στενάζοντας . Άκουσα τότε μυστηριώδη φωνή να μου αποκρίνεται : - Ο ταπεινόφρων . Νέος Μοναχός ακόμη ο Αββάς Ποιμήν , ζήτησε να μάθει από τον Μέγα Αντώνιο τι έπρεπε να κάμει για να βρει την σωτηρία του :- Να παραδέχεσαι τα σφάλματά σου με συντετριμμένη καρδιά , του αποκρίθηκε ο Πατήρ και να ταπεινώνεσαι μπροστά στον Θεό . Να υπομένεις επίσης καρτερικά τους πειρασμούς , που σου συμβαίνουν , και να είσαι βέβαιος πως θα σωθείς . Η ταπεινοφροσύνη , είναι αλήθεια η βασική αρετή για τον Χριστιανό αλλά ο κόσμος μακράν του Θεού παρεξηγεί αυτήν . Θεωρείται από πολλούς ότι ο ταπεινός άνθρωπος  είναι ασήμαντος , αποτυχημένος , και κατά την λαϊκή έκφραση «κακομοίρης». Το αντίθετο , για τον κόσμο , ο υπερήφανος και εγωιστής , ο υψηλόφρων και υπερόπτης , εκείνος που κάνει θόρυβο γύρω από το όνομά  του , τα προσόντα του και την θέση του , θεωρείται σπουδαίος , επιτυχημένος .... Είναι αυτή η κοσμική νοοτροπία , που επικρατεί στην σκέψη και τις ενέργειες πολλών . Εμείς ακούμε και θα υπακούμε τον λόγο του Θεού και της Αληθείας . « Κύριος υπερηφάνοις αντιτάσσεται , ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» ( Παρ γ , 34) . Ο Θεός αντιτίθεται στην υπερηφάνεια χαρίζει δε εύνοια στους ταπεινούς . Την επομένη συν Θεώ .

15-3-2017

                   Χριστιανισμός –Χριστιανοί και περί της ευχής του Οσίου Εφραίμ

                  Η θυγατέρα κάποιου πλουσίου στην Αλεξάνδρεια κυριεύτηκε από πονηρό πνεύμα και βασανιζόταν σκληρά . Ο πατέρας της ξόδεψε πολλά χρήματα για να την κάνει καλά . Ανώφελα όμως . Η κατάσταση της νέας όλο και χειροτέρευε. Κάποτε έμαθε πως ένας Ερημίτης , που ασκήτευε πάνω στο βουνό , είχε από τον Θεό το χάρισμα να διώχνει τα δαιμόνια . Του είπαν όμως πως ήταν τόσο ταπεινός , που ποτέ δεν θα δεχόταν να κάνει μια τέτοια θεραπεία . Έπρεπε λοιπόν να βρει κάποια πρόφαση ο άρχοντας για να τον φέρει σπίτι του . Μια μέρα κατέβηκε στην πόλη ο Ερημίτης να πουλήσει τα πανέρια του . Ο πατέρας της κόρης έστειλε έναν υπηρέτη ν αγοράσει μερικά και να τον προσκαλέσει στο σπίτι για να πληρωθεί . Ανύποπτος εκείνος πήγε . Μόλις όμως πάτησε μέσα το πόδι του , η δαιμονισμένη , που ήταν κρυμμένη πίσω από την πόρτα , όρμησε πάνω του και του έδωσε ένα δυνατό χαστούκι στο πρόσωπο .  Ο Άγιος Ερημίτης , χωρίς να χάσει καθόλου την ηρεμία του , έστρεψε ταπεινά και το άλλο μέρος , εκτελώντας έτσι την εντολή του Κυρίου . Τότε έγινε αυτό το ξαφνικό . Το δαιμόνιο άρχισε να σπαράζει άγρια και να βγάζει απελπιστικές κραυγές :  - Ω, βία ! Φεύγω , δεν μπορώ να μείνω πια , με διώχνει η εντολή του Χριστού . Με τα λόγια αυτά ελευθέρωσε το βασανισμένο πλάσμα ο Σατανάς . Ολόκληρη η οικογένεια , μαζί με την κόρη που βρήκε πια τα λογικά της δόξασαν τον Θεό για το μεγάλο θαύμα που είδαν με τα μάτια τους και ζήτησαν τον Άγιο Γέροντα για να τον ευχαριστήσουν . Εκείνος όμως , αποφεύγοντας τον ανθρώπινο έπαινο , είχε κιόλας εξαφανιστεί . Όταν οι Πατέρες στην έρημο πληροφορήθηκαν τα γεγονότα , έλεγαν μεταξύ τους πως τίποτε άλλο δεν καταβάλλει την υπερηφάνεια του διαβόλου , όσο ηταπεινοφροσύνη και η υποταγή στις Θείες εντολές . Ευρισκόμενοι καλοί μου , μέσα στην Αγία Τεσσαρακοστή στο στάδιο των αρετών , προσεγγίζουμε την ευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου « Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου ....» για να μας χρησιμεύσει ως κώδικας οδικής κυκλοφορίας  για να μην  συγκρουστούμε , να μην έχουμε συγκρούσεις και τραυματισμούς στην πορεία μας προς τον Ουρανό , με τους συνανθρώπους μας και υπακούοντες στους κανονισμούς του Θείου Νόμου . Εκείνοι , εκείνος που συνήθως παραβιάζει τους κανονισμούς βεβαίως είναι ο υπερήφανος και εγωιστής . Εκείνος όμως που είναι συνεπής με τις διατάξεις , όχι μόνο δεν συγκρούεται με τους άλλους αλλά  και είναι υπόδειγμα καλής συμπεριφοράς . Τέτοιος είναι και ο ταπεινόφρων που όπως ακούσαμε στην διήγηση είναι προσιτός στους άλλους αλλά μισητός στους δαίμονες , οι οποίοι δεν αντέχουν τους ταπεινούς και φεύγουν τρομοκρατημένοι .  Όπως η υπερηφάνεια είναι το πιο μεγάλο από όλα τα πάθη , αφού έριξε τους Αγγέλους από τον Ουρανό στην άβυσσο , έτσι και η ταπεινοφροσύνη είναι η πιο μεγάλη απ όλες τις αρετές . Αυτή έχει την δύναμη και από την άβυσσο ακόμα ν ανεβάσει στον Ουρανό τον αμαρτωλό . Γι αυτό παρακαλούμε αυτές τις ημέρες της Αγίας Τεσσαρακοστής να μας χαρίσει ο Κύριος ...Πνεύμα ...ταπεινοφροσύνης . Ο Θεός βεβαιώνει δια του Προφήτου Ησαίου :  « Επί τίνα επιβλέψω , αλλ ή επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου ;» ( Ησ ξστ , 2)  Δηλαδή σε ποιόν θα ρίξω ευμενές το βλέμμα μου ; Βεβαίως μόνον στον ταπεινόν και ειρηνικόν και υπομονετικόν άνθρωπον , και σε κείνον , που με φόβο πολύ επιμελείται την τήρηση του λόγου μου . Ο ταπεινός γνωρίζει ότι έχει χαρίσματα , γιατι έχει αυτογνωσία , αλλά δεν επαίρεται , δεν υπερηφανεύεται , διότι γνωρίζει ότι αυτά τα χαρίσματα του , είτε φυσικά είτε επίκτητα είναι δώρα του Θεού και δόθηκαν να τα διαχειριστεί σωστά . Ο ταπεινός όσο και αν είναι προηγμένος στην αρετή  , δεν έχει πεποίθηση στον εαυτό του , δεν εκθέτει τον εαυτό του σε κίνδυνο σωματικό και μάλιστα ηθικό και πνευματικό . Ένας νέος ευσεβής πήγε να συμβουλευθεί τον Όσιο Μακάριο , πώς να αποκτήσει ταπεινοφροσύνη . Να αποφεύγεις τον ανθρώπινο έπαινο , του είπε ο Γέροντας και να αγαπάς την καταφρόνια . «Δύσκολο πράγμα , έκανε ο νέος , πολύ δύσκολο»  .  – Άκουσε παλληκάρι μου , του είπε τότε ο σοφός Γέροντας , εδώ πιο κάτω είναι το κοιμητήρι . Πετάξου μια στιγμή ως εκεί , και με όσες πέτρες βρεις , πετροβόλησε τα μνήματα . Πες κι όσες βρισιές θέλεις στους νεκρούς. Ο νέος έκανε όπως του είπε ο Αββάς κι όταν γύρισε πίσω στην καλύβα , τον ρώτησε εκείνος τι του αποκρίθηκαν οι πεθαμένοι . – Τίποτε , είπε ο νέος . – Κάνε τον κόπο άλλη μια φορά να πας να τους παινέψεις . – Ξαναπήγε το παλληκάρι κι άρχισε με τα πιο κολακευτικά λόγια να εγκωμιάζει τους νεκρούς . – Τι σου είπαν τώρα , τον ρώτησε ο Γέροντας , σαν γύρισε . – Τίποτε . – Κάνε και εσύ το ίδιο για ν αποκτήσεις ταπεινοφροσύνη, τον συμβούλεψε ο Όσιος . Γίνε νεκρός τόσο για την τιμή , όσο και για την καταφρόνια των ανθρώπων .  Μεγάλο επίτευγμα η  ταπεινοφροσύνη , καλοί μου  , και έχει μεγάλη αμοιβή , και στην ζωή αυτή , που την χαίρεται ο ίδιος ο Χριστιανός  μέσα στην ψυχή του , αλλά και το περιβάλλον του . Η αμοιβή όμως απείρως μεγαλύτερη του επιφυλάσσεται στην μέλλουσα ζωή . Γι αυτό και η παράκληση μας προς τον Κύριο να μας χαρίσει , « ....πνεύμα ....ταπεινοφροσύνης...» . Και έχει τώρα σειρά το τρίτο < θετικό> αίτημα της ευχής του Οσίου Εφραίμ « Πνευμα ...υπομονής χάρισαί μοι τω σω δούλω» . Χάρισμα υπομονής λοιπόν . Χρειαζόμαστε την υπομονή αδελφοί , μια υπομονή που μας χαρίζει ο Θεός και όχι κάποια στωική απάθεια , που ισχυρίζονται μερικοί , που κάνει τον άνθρωπο αναίσθητο στις παρουσιαζόμενες δυσκολίες . Η κατά Θεόν υπομονή κάνει τον άνθρωπο ικανό να έχει εγκαρτέρηση στις δυσκολίες , τις αντιξοότητες , στις ασθένειες  , την φτώχεια , τις στερήσεις , τους θανάτους ... Δίδει δύναμη στον άνθρωπο να έχει ανοχή στα ελαττώματα και τις αδυναμίες των συνανθρώπων και διαθέτει μεγαλοψυχία . Πόση υπομονή αλήθεια χρειάζεται να έχουν οι γονείς για την ανατροφή των παιδιών τους , έως ότου τα παιδιά ωριμάσουν ! Αλλά και τα παιδιά , οι μαθητές και φοιτητές πόσο υπομονή χρειάζονται στις σπουδές τους . Υπομονή χρειάζεται και ο προϊστάμενος , και ο υπάλληλος και ο εκπαιδευτικός , ο δικαστής και ο κληρικός . Ο άνθρωπος που δεν διαθέτει υπομονή , αγωνιά , αναστατώνεται , γογγύζει , συντρίβεται  . « Ουαί υμίν τοις απολωλεκόσιν την υπομονήν» λέγει (η σοφία Σειράχ β, 14) , δηλ αλλοίμονο , σε σας , σε όσους επάνω  στις δυσκολίες χάνετε την υπομονή σας . Σε κάποιο νέο Μοναχό που ξεκίνησε με πολύ ζήλο για πνευματικούς αγώνες , συνέβαινε αυτός ο πειρασμός  : Μόλις άρχιζε να κάνει προσευχή τον έπιανε ρίγος , δυνατός πονοκέφαλος , πυρετός . – Είμαι άρρωστος και δεν αποκλείεται να πεθάνω , έλεγε στον εαυτό του . Ας βάλω λοιπόν τα δυνατά μου να τελειώσω την προσευχή μου για να είμαι έτοιμος , όταν με καλέσει ο Κύριός μου . Μ αυτές τις σκέψεις βίαζε τον εαυτό του και τελείωνε την καθημερινή Ακολουθία του . ύστερα όμως από την προσευχή του περνούσαν όλα . Αισθανότανε περίφημα . Αρρώσταινε πάλι σαν πλησίαζε η ώρα της προσευχής . Έφερνε κι αυτός με μιας στην σκέψη του τον θάνατο , βίαζε τον εαυτό του και δεν παραμελούσε τα καθήκοντά του .  Κι ο Θεός βλέποντας την μεγάλη του υπομονή , τον απάλλαξε γρήγορα από τον βασανιστικό πειρασμό .  Ακριβώς γι αυτήν την υπομονή ομιλεί ο Απόστολος Παύλος : « δι υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα» (Εβρ ιβ , 1) . Με υπομονή να τρέχουμε τον πνευματικό αγώνα μας , που προβάλλει εμπρός μας , και ότι αυτή η υπομονή θα έχει ως αποτέλεσμα την « δοκιμήν» ( Ρωμ ε, 4)  θα μας κάνει δηλαδή δοκιμώτερους , αγνότερους , όπως κάνει αγνό τον χρυσόν η φωτιά . Ομολογούμε πάντως ότι είναι δύσκολος η αρετή της υπομονής , μια και έχουμε να παλαίσουμε όχι μόνο με τον πονηρό και αντίδικο διάβολο , αλλά και μ αυτόν τον βιαστικό και ανυπόμονο και αδύνατο εαυτό μας . Ας την ζητήσουμε λοιπόν από τον Κύριο να μας την χαρίσει , Εκείνος , που υπέμενε τις κακίες και τους φθόνους , τις πονηρίες και τις αντιδράσεις των ανθρώπων , και η υπομονή Του έφθασε μέχρι θυσίας υπέρ αυτών που τον συκοφάντησαν και τον σταύρωσαν .  Ναι « Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου ... πνεύμα ...υπομονής ...χαρισαί μοι τω σω δούλω...» . Και μετά από όλα αυτά φθάσαμε στην μεγαλύτερη των αρετών , την αγάπη, που αποτελεί πόθο ιερό του Οσίου Εφραίμ δεόμενος να μας την χαρίσει . « Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ , λέγει ο Απ Παύλος, και των Αγγέλων , αγάπη δε μη έχω ...ουδέν ειμί ...ουδέν ωφελούμαι» ( Α Κορ ιγ , 1-3) , ο δε Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος σημειώνει στην πρώτη του καθολική επιστολή :  « Ο Θεός αγάπη εστί , και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» ( Α Ιωάν δ , 16) . Ο Θεός είναι αγάπη , και ο άνθρωπος που έχει και ζεί και εκδηλώνει την αγάπη προς τον πλησίον , προς τους άλλους ανθρώπους , μένει μέσα στον Θεό , και ο Θεός μένει μέσα σ αυτόν . Δεν φοβούμαι τον Θεόν , έλεγε στους μαθητές του ο καθηγητής της ερήμου Μέγας Αντώνιος , διότι τον αγαπώ . Η τελεία αγάπη «έξω βάλλει τον φόβο»  . Ρώτησαν τον Αββά Αγάθωνα πως εκδηλώνεται η ειλικρινής αγάπη προς τον πλησίον , κι εκείνος ο Μακάριος , που είχε αποκτήσει την Βασίλισσα των αρετών σε τέλειο βαθμό , αποκρίθηκε :  « Αγάπη είναι να βρω ένα λεπρό και να του δώσω ευχαρίστως το σώμα μου και , αν είναι δυνατόν , να πάρω το δικό του»  . Ο δε Μέγας Αντώνιος έλεγε συχνά , ουδέποτε προτίμησα το προσωπικό μου συμφέρον από την ωφέλεια του αδελφού μου . Ναι Χριστοφόροι και Χριστοσπουδαστές  αδελφοί μου , αυτή την αγάπη πρέπει και κάθε Χριστιανός και κάθε ένας από εμάς πρέπει να ζητά από τον Κύριο να του χαρίσει . Διότι τι είναι ο άνθρωπος ;  τι είναι ο πλησίον ; Είναι εικόνα του Θεού , τιμημένη εικόνα του Θεού . Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο και ο πιστός οφείλει να αγαπά με αληθινή αγάπη τον πλησίον του , σαν τον δεύτερο εαυτό μας «Ως εαυτόν» . Ο Αββάς Σεραπίωνας ο Σινδόνιος από αγάπη κινούμενος πουλήθηκε με την θέλησή του δούλος σε κάποια οικογένεια . Την  εξυπηρέτησε με αγάπη και υπομονή και με τις νουθεσίες του την έκανε Χριστιανική . Μετά ζήτησε και τον πούλησαν , αν και ήταν ελεύθερος , σε άλλη οικογένεια και με τον τρόπο αυτό είχε κατορθώσει να κάνει πολλές ειδωλολατρικές οικογένειες Χριστιανικές . Η αγάπη έχει πολλές πλευρές . Είναι και θεωρητική . Κατανοώ την αξία , που έχει ο συνάνθρωπος μου , και τον αγαπώ . Αισθάνομαι τους δεσμούς μαζί του , έχουμε την ίδια πίστη , λάβαμε το ίδιο βάπτισμα , έχουμε τον ίδιο Κύριο , και όπου μπορούμε με διάκριση λέμε λόγο αγαθό , οικοδομητικό , παρηγορητικό και ενισχυτικό με χαμόγελο με μια ειλικρινή προσέγγιση κυρίως προς τους αρρώστους , τους γέροντες και σε όποιον μας έχει ανάγκη . Ουδέποτε πλάγιασα να κοιμηθώ , έχοντας λύπη στην καρδιά μου για τον πλησίον μου , έλεγε ο Αββάς Αγάθων . Και όσο πάλι εξαρτάτο από μένα , δεν άφησα άνθρωπο να κοιμηθεί στενοχωρημένος μαζί μου . Μεγάλο το θέμα της αγάπης , ανεξόφλητο χρέος προς πάντας , προς οικείους και συγγενείς , φίλους και εχθρούς , γνωστούς και αγνώστους , τους κοντινούς και τους μακράν . Δεν εξαντλούμε εδώ το περί αγάπης θέμα μόνον τελικώς λέγουμε : Ότι κάθε ευσυνείδητος Χριστιανός οφείλει , εμπνεόμενος από τον Θεό της αγάπης και με υποδείγματα τους Αγίους , να εξασκεί συνεχώς την αρετή των αρετών την αγάπη , παρακαλώντας τον Κύριο : « Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου ...πνεύμα αγάπης χάρισαί μοι τω σω δούλω...» . Τέλος η μικρή , αλλά περιεκτική και αγαπητή στους Χριστιανούς Ευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου καταλήγει με την διπλή ικεσία , να χαρίσει ο Κύριος την δύναμη «του οράν» τα δικά του ο καθένας  « πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφό» του . Τι παρακαλούμε ; Με το αίτημα αυτό παρακαλούμε να μας χαρίσει ο Κύριος την ικανότητα , την δυνατότητα , να μπορούμε  να βλέπουμε και να παραδεχόμαστε , να διαπιστώνουμε και στην συνέχεια να διατυπώνουμε μπροστά στον πνευματικό μας τα πταίσματά μας , τα σφάλματά μας , τις αδυναμίες και τα ελαττώματά μας . Είναι συμφέρον μας , όταν γνωρίζουμε ελεύθερα , μόνοι μας , τις αδυναμίες μας και τα σφάλματά μας , να φιλοτιμούμεθα να τα παλέψουμε , για να παρουσιάζεται στο περιβάλλον μας όσο γίνεται καθαρός ο εαυτός μας προς δόξαν Θεού , αλλά και εμείς οι ίδιοι να περνούμε τις ημέρες εν ειρήνη , χωρίς να μας ενοχλούν οι τύψεις. Μην αφήσεις την συνείδησή σου , Χριστιανέ , να σε κατηγορεί για  οποιαδήποτε πράξη , συμβουλεύει ο Αββάς Αγάθων . Είναι λυπηρό , πάντως ότι ο άνθρωπος , όλοι μας σχεδόν δεν είμεθα πρόθυμοι να στραφούμε εντός ημών . Το ενδιαφέρον συνήθως στρέφεται προς τα έξω . Παρακολουθεί , εξετάζει , ο άνθρωπος , μέχρι λεπτομερειών τα πάντα γύρω του , και ξέρει πολλά και για τους εγγύς και για τους μακράν αυτού , ιδιαιτέρως στην εποχή μας με τα μέσα , μαζικής , όπως λένε ενημερώσεως και μάλλον ταραχής . Τι κρίμα όμως ! δεν γνωρίζουμε ή τουλάχιστον , όσο πρέπει τον εαυτό μας , την κατάσταση της ψυχής μας . Να τι λέγει σχετικά ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος :  « τον εαυτόν αγνοείν εσχάτης μανίας και φρενίτιδας χαλεπώτερον εστί» . Είναι δηλαδή χειρότερο και από τρέλα και παραφροσύνη το να μην γνωρίζουμε τον εαυτό μας . Βέβαια , όπως έλεγε ο σοφός Θαλής   « είναι  πολύ δύσκολο να γνωρίσει καθένας τον εαυτό του»  . Ο  δε Κύριος έλεγε στους μαθητές Του :  « Προσέχετε στους εαυτούς σας , μήπως οι ψυχές σας γίνουν βαρειές και ανίκανες να προσέχουν και να αγρυπνούν» . Ναι είναι δύσκολο « του οράν τα εμά πταίσματα»  διότι λόγω του εγωισμού του ο άνθρωπος δεν είναι κριτής του εαυτού του , και δικαιολογείται . Εδώ λοιπόν φαίνεται και η αξία του πνευματικού μας όπου πέραν της ευχής της εξομολογήσεως , σαν αντικειμενικός παρατηρητής μπορεί αν θέλουμε  κι εμείς να μας βοηθήσει να γνωρίσουμε τα βαθύτερα και άγνωστα μέρη της ψυχής μας , για μια καλύτερη θεραπεία . Αλλά η πλέον αποτελεσματική  όρασις της καταστάσεως της ψυχής είναι ο Θείος φωτισμός , του Αγίου Πνεύματος που σαν άλλος μαγνητικός τομογράφος καταγράφει τις ασθένειες της ψυχής . Και είναι άξιον προσοχής και τούτο . Ενώ ο άνθρωπος αισθάνεται τόση μεγάλη δυσκολία να στρέψει το ενδιαφέρον του στα δικά του σφάλματα , αντιθέτως με τόση ευκολία εξετάζει τα πταίσματα του άλλου , και μάλιστα αισθάνεται και ευχαρίστηση και ικανοποίηση και τον κατακρίνει , και τον καταδικάζει απάνθρωπα πολλές φορές . « Τίποτε δεν είναι τόσο ευχάριστο στους ανθρώπους , λέγει ο Μένανδρος , όσο το να συζητούν οι άνθρωποι τα ξένα ζητήματα .  Ο δε Αριστοτέλης μας λέγει : « επειδή οι άνθρωποι ως επί το πλείστον είναι φιλόδοξοι , αναγκαστικά τους αρέσει να κακολογούν τον πλησίον τους»  Κάποιος Γέροντας , που ρωτήθηκε από τους αδελφούς τι είναι καταλαλιά και τι είναι κατάκριση , έδωσε την ακόλουθη εξήγηση : « Με την καταλαλιά φανερώνει κανείς τα κρυφά ελαττώματα του αδελφού του . Με την κατάκριση καταδικάζει τα φανερά . Αν πει κανείς λόγου χάρη , πως ο τάδε αδελφός είναι μεν καλοπροαίρετος και αγαθός , αλλά του λείπει η διάκριση , αυτό είναι καταλαλιά . Αν όμως πει ότι ο τάδε είναι πλεονέκτης και φιλάργυρος , τούτο είναι κατάκριση , γιατί με τον λόγο αυτό καταδικάζει τις πράξεις του πλησίον του . Η κατάκριση είναι χειρότερη από τη καταλαλιά» Γι αυτό αδελφοί μου , ας μην προσπαθούμε να γιατρέψουμε άλλους , όταν εμείς , είμαστε γεμάτοι από έλκη!  Να τι συμβουλεύει κάποιος πνευματικός Γέροντας :   « Αν συμβεί ποτέ να κατακρίνεις τον αδελφό σου και σε φωνάζει γι αυτό η συνείδησή σου , πήγαινε αμέσως να τον βρεις , εξομολογήσου ότι τον κατέκρινες και ζήτησε του συγγνώμη . Πρόσεχε στο εξής να μην σε παρασύρει ο διάβολος σ αυτό το αμάρτημα , για τι η καταλαλιά είναι θάνατος της ψυχής .  Αν τώρα έλθει κάποιος άλλος σε σένα κι αρχίσει να κατηγορεί και να κατακρίνει ένα τρίτο , πρόσεξε καλά μήπως παρασυρθείς και του ειπείς :  «  δίκιο έχεις , έτσι είναι» . Καλύτερα να σωπήσεις ή να του ειπείς :  « Εγώ αδελφέ μου είμαι καταδικασμένος για τις αμαρτίες μου , δεν έχω δικαίωμα να καταδικάσω άλλον»  . Μ αυτόν τον τρόπο και τον εαυτό σου σώζεις και τον αδελφό σου . Ας προσέχουμε λοιπόν , γιατί αν δεν προσέχουμε τότε ίσως πάθουμε σαν τον Μοναχό : « Πήγε κάποτε ένας Μοναχός στην σκήτη σε κάποιον Γέροντα αναχωρητή και του είπε για κάποιον άλλον αδελφό πώς είχε πέσει σε μεγάλο σφάλμα . – Ω, πολύ άσχημα έκανε έχασε την ψυχή του , είπε στενοχωρημένος ο Γέροντας . Ύστερα από λίγες ημέρες συνέβη να πεθάνει ο Μοναχός που έσφαλε . Άγγελος Κυρίου τότε πήγε στον αναχωρητή , κρατώντας την ψυχή του , και του είπε : - Αυτός που κατέκρινες πέθανε . Που ορίζεις να τον κατατάξω ;  - Ήμαρτον , φώναξε με δάκρυα ο Γέροντας . Και από τότε παρακαλούσε κάθε μεριά τον Θεό να του συγχωρήσει εκείνη την αμαρτία και δεν τόλμησε μέχρι τέλους της ζωής του να κατακρίνει άνθρωπο . Τα παραπάνω ας τα προσέξουμε , αδελφοί μου , κυρίως εμείς οι θρησκευόμενοι , επειδή τηρούμε κάποιες στοιχειώδεις εντολές του Θεού και επιτελούμε ορισμένα βασικά καθήκοντα , θεωρούμε ότι  έχουμε την δυνατότητα  , αρμοδιότητα και ίσως ικανότητα , σαν κριτές , να κρίνουμε τις πράξεις των άλλων , και ίσως δικαιολογούμε τους εαυτούς μας πως από ενδιαφέρον το κάμουμε και από αγάπη . Ο Κύριος όμως μας ανακαλεί στην τάξη και λέγει :  « Τι δε  βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου , την δε δοκόν την εν τω ιδίω οφθαλμώ ου κατανοείς;»   (Λουκ στ , 41) . Γιατί βλέπεις το ξυλαράκι , που είναι στο μάτι του αδελφού σου , το δοκάρι δε , που είναι στο μάτι σου , δεν το αισθάνεσαι και δεν το καταλαβαίνεις ; Ας μην καταδικάζουμε τον πλησίον μας , αδελφοί , και δεν θα μας καταδικάσει ο Θεός , γιατί είναι αδελφός μας , σύνδουλος και να τον βλέπουμε ως ασθενή με συμπάθεια , που ευρίσκεται σε άγνοια και αδυναμία και ίσως αύριο η χρηστότητα του Θεού τον οδηγήσει στην μετάνοια . Ας παρακαλούμε λοιπόν συνεχώς , ο Κύριος να στέλνει το Πανάγιο Πνεύμα να μας προφυλάγει από τα αρνητικά , την αργία , την περιέργεια , την φιλαρχία και την αργολογία και να μας χαρίζει σωφροσύνη , ταπεινοφροσύνη , υπομονή και αγάπη για να βλέπουμε τα δικά μας πταίσματα και αφού δεν κατακρίνουμε τον αδελφό μας μπορούμε τότε να λέμε ευλογητός ο Θεός ημών εις τους αιώνας των αιώνων . Σας ευχαριστώ πολύ για την αγάπη σας και την υπομονή σας . Συν Θεώ την επομένη μετά την 15η Μαρτίου θα έχουμε Ιερό Ευχέλαιο και θα συνεχίσουμε πλέον την 26η Απριλίου 18.30 ημέρα Τετάρτη .     

 

              

              ΣΗΜΕΊΩΣΗ

 Τα  κηρύγματα του  π. Κωνσταντίνου ευρίσκονται και στο INTERNETστον παρακάτω ιστότοπο    www.profitilia-kormpivari.gr

 

 

3η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ Α  ΠΕΡΙΟΔΟΥ  ΕΤΟΥΣ  2016 ΤΟΥ  π.  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟY

Την περίληψη των κηρυγμάτων του πατρός Κωνσταντίνου επιμελείται ο κ. Βασίλειος Βατσολάκης  

16-3-2016

                              Χριστιανισμός- Χριστιανοί και περί θανάτου 

Γράφει ο μεγάλος Ρώσος φιλόσοφος και λογοτέχνης Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι στο βιβλίο – αριστούργημα του  «Αδελφοί Καραμαζώφ» . Σε ένα χωριό ζούσε μια σεβάσμια γερόντισσα. Την εκτιμούσε όλος  ο κόσμος . Μα πιο πολύ  εκτιμούσε η ίδια τον εαυτό της . Μια μέρα η γερόντισσα αυτή  πέθανε  « κοιμήθηκε» . Μα όταν σε λίγο ξύπνησε , στην άλλη ζωή , διαπίστωσε ( προς μεγάλη αγανάκτησή της !) , ότι είχε βρεθεί σε μια μεγάλη λίμνη –φωτιά. Και βλέποντας κάποια στιγμή τον Άγγελό της στην όχθη , του φώναξε : - Κάποιο λάθος έγινε ! Εγώ πρόσωπο σεβαστό , δεν έπρεπε νε βρίσκομαι εδώ ! Ο Άγγελος την συμπόνεσε και φιλοτιμήθηκε να ψάξει να βρει ελαφρυντικά , να την βοηθήσει . Και θυμήθηκε , ότι κάποτε είχε δώσει σε μια ζητιάνα ένα φρέσκο κρεμμύδι , που έτυχε και ο Άγγελος το είχε μαζί του . Κρατώντας το λοιπόν από τα φύλλα της το έριξε μπροστά της . - Πιάσε το , να σε τραβήξω έξω ( της είπε ) . Εκείνη το έπιασε . Και ο Άγγελος άρχισε να την τραβάει έξω από την λίμνη- φωτιά . Και βλέποντάς την να βγαίνει από το πυρ της κολάσεως αρπάχτηκαν από επάνω της ( από τα πόδια της , από τα χέρια της , από τα ρούχα της ) άλλοι πολλοί με την ελπίδα να βγουν και αυτοί να σωθούν . Αλλά η σεβάσμια γερόντισσα θύμωσε εναντίον τους! Ήταν κατάσταση αυτή; Να κρεμαστεί η αληταρία του κόσμου απάνω της ; Και άρχισε να τους κλωτσάει με αγανάκτηση .- Τι είναι τούτο πάλι ! Με το δικό μου κρεμμύδι θέλουν να σωθούν όλοι αυτοί ; Και το βλαστάρι του κρεμμυδιού κόπηκε . Και όλοι αυτοί , και η σεβάσμια γερόντισσα μαζί , ξανάπεσαν στο αιώνιο πυρ . Και τώρα ίσως ρωτήσουμε      -Γιατί κόπηκε το κρεμμύδι ; - Γιατί ο Θεός είναι αγάπη . Και θέλει να έχουμε αγάπη και εμείς . Όμως η γερόντισσα αυτή δεν είχε αγάπη . Αν είχε αγάπη θα έλεγε :  - Κάμε , Θεέ μου , με την ευσπλαχνία Σου , πιασμένοι από τούτο το κρεμμύδι , να βγούμε όλοι από εδώ. Να μην μείνει στην κόλαση κανένας . Ναι αδελφοί μου αγαπημένοι του Ουρανίου Πατέρα μελλοντικοί κάτοικοι του Παραδείσου , που σαν οδοιπόροι του Ουρανού σταματήσατε για λίγο εδώ απόψε για να πάρετε εφόδια για τον δρόμο πνευματικά , και σας υπενθυμίζω πως μελετούμε τα περί θανάτου ενταγμένα στο μεγάλο θέμα μας , Χριστιανισμός – Χριστιανοί . Ναι αδελφοί , ένα μεγάλο ταξίδι είναι η ζωή μας και ας φροντίσουμε όσο ζούμε να ετοιμάσουμε το διαβατήριό μας που είναι η αγάπη . Αν έχεις αυτό το χαρτί κέρδισες μια και αυτό είναι ισχυρό χαρτί , είναι το κλειδί που ανοίγει τον Παράδεισο , που αναγνωρίζεται από Εκείνον που είναι η Αγάπη ο Χριστός . Αγάπα και τράβα μπροστά και μην φοβάσαι τίποτε , η αγάπη ανοίγει δρόμους , όλα τα άλλα μένουν πίσω γιατί είναι για την παρούσα φάση της ζωής , δεν περνούν απέναντι , είναι του κόσμου τούτου . Ο θάνατος σαν δει την αγάπη , φεύγει , χάνεται , γιατί έχει σχέση με την Ζωή τον Χριστό , και όπως φεύγει το σκοτάδι σαν λάμπει το πρωί ο Ήλιος , έτσι και το φώς κυριαρχεί στις καρδιές των καθαρών και με αγαθή διάθεση ανθρώπων . Τότε οι άνθρωποι δεν έχουν κίνδυνο να πάθουν σαν τον άφρονα πλούσιο που χάριν της πλεονεξίας του στήριζε την ζωή του στα πλούτη και όχι στον Θεό, και στο τέλος της ζωής του προ του θανάτου άκουσε τον Θεό δια της συνειδήσεώς του να λέγει : « άφρον , ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου, α δε ετοίμασας , τίνι έσται;» (Λουκ 12, 20) . Ακούσατε αδελφοί μου , ο Θεός καλεί προσφωνεί τον άνθρωπο αυτόν , τον πλεονέκτη «Άφρον» δηλ «μωρέ ανόητε» , υλιστή και άπιστο , που τώρα «Ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σού» δηλαδή την ψυχή σου η οποία δεν ήταν ιδιοκτησία σου να την κάνεις ότι θέλεις  θα την παραλάβουν , αλίμονο σου , όχι οι Άγγελοι οι αγαθοί για να την φέρουν στους κόλπους του Αβραάμ , όπως την ψυχή του Λαζάρου , αλλά οι άγγελοι του σκότους , οι πονηροί δαίμονες , στους οποίους την είχες στην γη και τώρα θα την κατέχουν στους τόπους της βασάνου . Αλλά ω! άφρον , « α ητοίμασας , τίνι έσται;»  . Αυτά που τόσο κοπίασες σε ποιόν τα αφήνεις ; Τι φοβερό τέλος αδελφοί ! Πράγματι τέτοιο οικτρό και αξιοθρήνητο θα είναι το κατάντημα κάθε υλόφρονος και άπληστου και πλεονέκτου , άσπλαχνου και απίστου ανθρώπου σαν δεν πιστεύει στην αιώνια ζωή και θεοποιεί την εδώ ζωή και ζεί σαν Βασιλιάς αιώνιος , όπως έπαθε και ο Έλληνας πλεονέκτης κι αυτός και άπληστος Μέγας Αλέξανδρος, τρείς αιώνες προ Χριστού  , που ήθελε να κατακτήσει όλον τον τότε γνωστό κόσμο , και έφθασε μέχρι την Ινδία και θα προχωρούσε πέραν αυτής αν δεν αναγκαζόταν να επιστρέψει από την δυσφορία των στρατευμάτων του . Βεβαίως ο Μέγας Αλέξανδρος δια της εκστρατείας αυτής αντικατέστησε την καταστρεπτική και οπισθοδρομική κυριαρχία των Περσών δια της προοδευτικής Ελληνικής . Χάριν της εκστρατείας αυτής ξαπλώθηκε και η Ελληνική γλώσσα στον Ανατολικό χώρο και έτσι διευκολύνθηκε τα μέγιστα η διάδοση της αληθείας του Θεού και της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης . Το έτος 323 π.Χ. απέθανε στα Σούσα , αφού νυμφεύθηκε πολλές γυναίκες , από πυρετό αφήνοντας πίσω του τρείς τελευταίες επιθυμίες .

                       Οι τρείς τελευταίες επιθυμίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου .

Ευρισκόμενος στα πρόθυρα του θανάτου , ο Μέγας Αλέξανδρος συγκάλεσε τους στρατηγούς του και τους κοινοποίησε τις τρείς τελευταίες επιθυμίες του :

1)     Να μεταφερθεί το φέρετρο του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής .

2)     Τους θησαυρούς που είχε αποκτήσει ( ασήμι , χρυσάφι , πολύτιμους λίθους ) να τους σκορπίσουν σε όλη την διαδρομή μέχρι τον τάφο του .

3)     Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα , έξω από το φέρετρο , σε θέα όλων .

Ένας από τους στρατηγούς , έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες , ρώτησε τον Αλέξανδρο ποιοι ήταν οι λόγοι που ζητούσε κάτι τέτοιο . Ο Αλέξανδρος του εξήγησε  :

1)            Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου , για να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο ότι ούτε εκείνοι δεν έχουν μπροστά στον θάνατο , την δύναμη να θεραπεύσουν!

2)            Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου , για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ , εδώ παραμένουν !

3)            Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα , για να μπορούν  οι άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε , όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός που είναι ο χρόνος !

Πράγματι , καλοί μου , όταν έλθει η ώρα του καθενός να φύγει από τούτο τον κόσμο ούτε οι καλύτεροι γιατροί τον σώζουν , ούτε τα χρήματα και τα κτήματα έχουν την δύναμη να εμποδίσουν τον θάνατό του αλλά τότε έχει σημασία και αξία τι προετοιμασία έκανε για την άλλη ζωή την αιώνιο , τι αποσκευές έχει που του χρειάζονται εκεί . Ναι αδελφοί , μετά τον θάνατο η αιωνιότητα ακολουθεί . Ο Μέγας Αλέξανδρος και όλοι οι προ Χριστού δεν γνώριζαν γι αυτή την αιώνιο ζωή ούτε κι αυτός ο άφρον πλούσιος είχε που είχε συγκεχυμένη εικόνα του που πάει ο άνθρωπος μετά θάνατον . Για μας τους Ορθοδόξους Χριστιανούς όμως κάθε άνθρωπος σε κάποια στιγμή του χρόνου θα εγκαταλείψει τον κόσμο σωματικά , και ψυχικά θα απέλθει στην αιωνιότητα , σε εκείνη την ζωή που δεν έχει τέλος . Είπαμε κι άλλη φορά πως η ψυχή του ανθρώπου εκεί θα παραμένει χωρίς το σώμα μέχρι την Δευτέρα Παρουσία Του Χριστού , οπότε θα αναστηθούν τα σώματα και των δικαίων και των αδίκων , για να κριθούν .Είναι πράγματι φοβερή η ώρα του θανάτου και για τον ίδιο και γι αυτούς που μένουν πίσω , όταν μάλιστα ο αποθανών ή η αποθανούσα είναι μητέρα ή πατέρας ή περισσότερο φρικτό όταν αποχωριζόμαστε , να μην το επιτρέψει ο Κύριος , τέκνα και μάλιστα με απροσδόκητο και μαρτυρικό τέλος . Τότε θα πούμε , τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος , γιατί δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πως και γιατί γίνονται , όπως γίνονται οι αποχωρισμοί προσφιλών προσώπων ; Ποιος μπορεί να εξιχνιάσει τον νουν του Κυρίου ή τις βουλές Του ; Εμείς με τα; μάτια της διακρίσεώς μας μυωπάζουμε , ανάλογα με την πνευματική μας κατάσταση , που έχει ο καθένας . Ο Θεός ως Πατέρας φιλόστοργος και φιλάνθρωπος , βλέπει πολύ διαφορετικά , σαν παίρνει ανθρώπους σε νεαρά ηλικία , ανθρώπους χρήσιμους πνευματικώς . Ο Κύριος γνωρίζει πότε  είναι έτοιμος ο άνθρωπος και ανάλογα πράττει . Έτσι ο Μέγας Βασίλειος , ο Ιεράρχης της Καισαρείας , αυτός ο Φωστήρας του κόσμου , που με την ζωή του , αν ήταν περισσότερη , θα ωφελούσε αναρίθμητες ψυχές και γενικά τον Χριστιανικό κόσμο , σε ηλικία μόνο σαράντα εννέα ετών , εκλήθη στα επουράνια . Γιατί όλο αυτό ; Αυτός γνωρίζει . Ο Κύριος Αυτός γνωρίζει . Όσον για την ωφέλεια των Χριστιανών , Αυτός σαν Πατέρας και σαν Θεός φρόντισε με τον δικό Του τρόπο . Βλέπουμε τον Άγιο Αθανάσιο της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους να φεύγει από την ζωή πέφτοντας από την σκαλωσιά , μέσα στο Ιερό του Καθολικού και να σκοτώνεται . Διαβάζουμε στο Γεροντικό , ότι ένας ερημίτης , ένας σπηλαιώτης ασκητής είχε έναν υποτακτικό και κάποια μέρα του έδωσε το εργόχειρο και του είπε  : - Παιδί μου , να πας κάτω στην πόλη να το πουλήσεις , να αγοράσεις τα χρειαζούμενα και να επιστρέψεις . Ο μοναχός , ως καλός υποτακτικός , κατέβηκε και έκανε μερικές ημέρες μέχρι να διαθέσει το εργόχειρο . Κατά τις ημέρες εκείνες είδε μία κηδεία πολύ λαμπρή , με τα πλέον εξεζητημένα μέσα πολυτελείας εκείνου του καιρού . Άμαξες και ζώα και λαμπρότητα , με κόσμο πολύ , με έναν καιρό ηλιόλουστο , μια πάρα πολύ χαρούμενη ημέρα . Απορώντας σκεφτόταν  « Ποιός μεγάλος άνθρωπος να πέθανε και τόσο λαμπρή κηδεία του γίνεται!» . Ρώτησε κάποιον περαστικό , και του είπε ότι η πρώτη πόρνη γυναίκα της πόλεως πέθανε . Αντιπαρήλθε το γεγονός αυτό , τελείωσε τις ημέρες , που χρειάσθηκε να πουλήσει το εργόχειρο , και επέστρεψε στον Γέροντά του . Όταν έφτασε προ της σπηλιάς  , άκουσε μέσα βογγητά και μουγκρητά ζώου , κι αυτό ήταν ένα λιοντάρι , που κατασπάραζε τον Γέροντά του , τον ασκητή , τον εξαϋλωμένο από την νηστεία άνθρωπο . Αμέσως σαλεύτηκε ο νους του , θόλωσε η διάκριση και είπε : « Μα η πόρνη με τόση λαμπρότητα και τιμές να κηδευτεί , και ένας άγιος άνθρωπος να υποστεί έναν τόσο σκληρό θάνατο , να τον τρώει το θηρίο; Ποια είναι η κρίσις του Θεού ;»  . Έβλεπε με τον νου του την αδικία και αδιακρισία του Θεού και σκέφθηκε να επιστρέψει στον κόσμο , διότι τα πράγματα δεν είναι όπως τα είχε διδαχθεί . Και όταν γύρισε τα βήματά του προς τον κόσμο, ο Θεός επέβλεψε δι ευχών του Γέροντά του και του παρουσιάστηκε Άγγελος Θεού , ο οποίος  του είπε : - Γιατί σκέφθηκες τόσο άδικα απέναντι στην κρίση του Θεού ; - Μα πώς να μην σκεφθώ , Άγγελέ μου , έτσι , την στιγμή που είδα τόση διαφορά στον τρόπο του θανάτου , ανάμεσα στον  Γέροντά μου , που ήταν ένας άγιος άνθρωπος και σ εκείνη  την πόρνη γυναίκα ; - Ναι , έτσι φαίνονται τα πράγματα , αλλά η κρίσις του Θεού είναι διαφορετική . Η πόρνη γυναίκα σαν άνθρωπος κι αυτή , είχε κάνει ορισμένες πράξεις καλές και ο Γέροντας πριν έλθει να ασκητέψει , σαν άνθρωπος λαϊκός είχε κι αυτός ορισμένες αμαρτίες . Στην πόρνη , για τις καλές πράξεις ο Θεός της έδωσε το δίκαιον όφλημα και έτσι δεν της χρωστάει τίποτα . Επειδή ήταν βεβαρημένο το παρελθόν της , έπρεπε να της αποδώσει τις ολίγες πράξεις της με μια δίκαιη ανταπόδοση , εξ ου και οι τιμές και η ηλιόλουστη ημέρα και τα μέσα μεγαλοπρέπειας . Ο δε Γέροντας σου εξόφλησε το χρέος των αμαρτιών του που είχε κατά τον κόσμο , και απήλθε με την δικαία κρίση του Θεού , ολόλαμπρος , εντελώς καθαρός μη έχοντας κηλίδα στο ένδυμα της ψυχής του . Γι αυτό δεν πρέπει να τρέχουμε ασυλλόγιστα και να κρίνουμε οιονδήποτε θάνατο και πράξη του ανθρώπου . Ο Θεός δεν οικονομεί μόνον την σωτηρία του παρελθόντος , αλλά φροντίζει να βοηθήσει κι εμάς τους ζώντας , για να διορθώσουμε ο καθένας τον εαυτό του . Ο καθένας να τα βάλλει κάτω και να δει ότι όλα τα ανθρώπινα είναι ματαιότης και ότι η ζωή  του ανθρώπου είναι πραγματικά ένα όνειρο . Σαν όνειρο που είναι η ζωή , να φροντίσουμε να μην της δώσουμε μεγάλη σημασία , αλλά ο καθένας ας προσέξει να διορθώσει την συνείδησή του , να την καθησυχάσει από τους ελέγχους , να της κάνει υπακοή , και έτσι , όταν έλθει ο φυσικός θάνατος , οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός , να βρεθεί έτοιμος . Ναι αδελφοί , είναι προς το πνευματικό μας συμφέρον , να είμεθα κάθε ώρα έτοιμοι , με το διαβατήριο στο χέρι και τότε όχι μόνο δεν θα φοβούμεθα τον θάνατο αλλά θα περιμένουμε με χαρά . Οι σημερινοί άνθρωποι , ίσως και εμείς μοιάζουμε σαν τις κότες , λέγει κάποιος . Ναι σαν τις άμυαλες κότες , που βόσκουν σκόρπιες  και αμέριμνες μέσα σε ένα χωράφι , και καθώς τριγυρίζουν πέρα –δώθε , πετάγεται ξαφνικά ανάμεσά τους , ο αιμοβόρος λύκος , αρπάζει μία και εξαφανίζεται , για να την καταβροχθίσει κάπου με την ησυχία του . Οι υπόλοιπες , μόλις δουν τον λύκο , ή την αλεπού , τρομάζουν και κρύβονται . Σε λίγο ,σαν ανόητες που είναι , ξεχνούν τον λύκο και την κότα που άρπαξε και την τρομάρα που πέρασαν και βγαίνουν πάλι στην βοσκή . Έτσι κάπως και τα άλλα κατοικίδια σαν έλθει ο σφαγέας και πάρει ένα αρνάκι να σφάξει , συνήθως , τα άλλα που μένουν ταράσσονται και βελάζουν , γιατί νοιώθουν την επέλαση του θανάτου για λίγη ώρα και μετά ησυχάζουν . Έτσι , λοιπόν , και οι άνθρωποι . Ανόητοι ! Βόσκουν αμέριμνοι στο λιβάδι των κοσμικών μεριμνών και των σαρκικών απολαύσεων , ώσπου έρχεται ξαφνικά ο θάνατος , ως αρπακτικό , και αρπάζει ένα συγγενή ή φίλο τους . Τότε συγκλονίζονται , καταθλίβονται , τρομάζουν και συλλογίζονται την δική τους ώρα , το δικό τους τέλος . Τότε κάνουν μερικές ευλαβικές σκέψεις , συνειδητοποιούν τι φοβερό θα είναι να πεθάνουν μέσα στην αμαρτία , και αποφασίζουν να μετανοήσουν . Όλα αυτά , όμως , δεν διαρκούν πολύ . Περνούν λίγες ημέρες , ή έστω λίγες εβδομάδες , και ξεχνιέται ο φίλος , ξεχνιέται ο θάνατός , ξεχνιέται και η μετάνοια . Ο θάνατος βέβαια , δεν θα αργήσει να ξανακτυπήσει . Και τότε πάλι  ο ίδιος συγκλονισμός , πάλι οι ίδιες σκέψεις … μα και πάλι γρήγορη επιστροφή στην μάταιη καθημερινότητα . Χαρά σ εκείνον που κρατάει σταθερά στον νου του  την μνήμη του θανάτου ! Γιατί αυτή οδηγεί σε μετάνοια , φέρνει τα δάκρυα και το πένθος , υπομένει όλους τους κόπους και τους εξευτελισμούς , απομακρύνει τα πάθη και τις αμαρτίες , απελευθερώνει από τις έντονες βιοτικές μέριμνες , τρέφει την αδιάλειπτη προσευχή , εμποδίζει την προσκόλληση στα υλικά , διευκολύνει την εκκοπή του ιδίου θελήματος , συντηρεί την αγωνιστικότητα και τον ζήλο , κάνει ελαφριά την νηστεία , προπαντός όμως αυξάνει την αγάπη και την ταπείνωση , τα δύο φτερά που μας ανεβάζουν στον Ουρανό . Ένας ερημίτης που ασκήτευε στην έρημο του Ιορδάνη , είχε πολλά χρόνια να πειραχτεί από τον διάβολο . Αυτό του είχε δώσει θάρρος κι έλεγε συχνά πως ο εχθρός δεν τολμούσε να πειράξει τους αγωνιστές πήγαινε μόνο στους αμελείς και οκνηρούς . Κάποτε παρουσιάστηκε μπροστά του ο διάβολος και του παραπονέθηκε : - Τι σου έχω κάνει Άβα και με εξευτελίζεις έτσι ; μήπως ποτέ σε πείραξα ;   - Φύγε από εδώ πονηρό πνεύμα , φώναξε άφοβα ο ερημίτης , και σήκωσε το ραβδί του να τον κτυπήσει .Δεν έχεις δικαίωμα να πειράξεις τους δούλους του Χριστού . πήγαινε σε εκείνους , που με την απροσεξία τους σε προσκαλούν . – Έτσι λοιπόν νομίζεις ; έκανε ο διάβολος με κακία . Δεν θα βρω λες , ευκαιρία να σε ρίξω στα σαράντα χρόνια , που έχεις να ζήσεις ακόμη ; Βέβαιος τώρα πως το δόλωμα είχε κιόλας πετύχει , έγινε άφαντος , αφήνοντας στον αέρα ένα γέλιο ανατριχιαστικό . Από την ίδια στιγμή  , λοιπόν  άρχισαν να συγχύζονται οι λογισμοί του ερημίτη . – Σαράντα χρόνια ζωή ακόμη !  Ω! είναι πάρα πολλά ! μονολογούσε διαρκώς . Και ύστερα από λίγο :  - Δεν πηγαίνω στον κόσμο να ιδώ λίγο τους συγγενείς μου ; Ας δώσω και μια μικρή ξεκούραση στην άσκηση . Έχω καιρό μπροστά μου . Σαράντα χρόνια ζωή ! Πίστεψε δηλ τον διάβολο . Πήρε την απόφαση και ένα πρωινό ξεκίνησε με το ραβδί στο χέρι για την πολιτεία . Μα ο Φιλάνθρωπος Θεός λυπήθηκε τόσων χρόνων κόπους και έστειλε τον Άγγελό Του να τον εμποδίσει . Που πας , Αβά , ρώτησε ο Άγγελος , φράζοντάς του τον δρόμο . – Στην πόλη , βιάστηκε να πει ο ερημίτης . – Ευλογημένε άνθρωπε , τώρα στο τέλος της ζωής σου άφησες να σε ξεγελάσει ο πονηρός ; Βιάσου να γυρίσεις στην καλύβα σου και κλάψε την ανοησία σου , προτού να είναι πια αργά για σένα . Ντροπιασμένος για το πάθημά του , ο γέρο – ερημίτης , γύρισε πίσω στο κελί του και ύστερα από τρείς ημέρες έφυγε από την ζωή σωσμένος και δεν έγινε το θέλημα του πονηρού . Να θυμάσαι συχνά την μελλοντική Κρίση , συμβουλεύει ο Αβάς Ευάγριος . Μην ξεχνάς ποτέ την έξοδό σου από τον γήινο κόσμο και δεν θα σφάλλει η ψυχή σου . Την επομένη συν Θεώ .

 

23-3-2016

                  Χριστιανισμός – Χριστιανοί –Η Παναγία μας και ο ανθρώπινος πόνος

 

Κάθε μέλος της Εκκλησίας , της Εκκλησίας μας , είναι ένδοξο , χάρη στην δόξα του Πρώτου , του Ιησού Χριστού , που είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας . Δοξασμένος Εκείνος , δοξασμένος και κάθε πιστός , δοξασμένος ο Πρώτος δοξασμένος και κάθε γνήσιος Χριστιανός που ακολουθεί στα βήματα Αυτού .  Δοξασμένη η Εκκλησία του Χριστού , δοξασμένο και κάθε γνήσιο τέκνο της  , που προέρχεται από τα αγνά αίματά της και από την ίδια μήτρα την αγία κολυμβήθρα .  Δοξασμένη και ολόλαμπρη η Ορθόδοξη Εκκλησία μας , δοξασμένοι οι ήρωες της  , τα παλληκάρια  της οι Άγιοι οι στεφανωμένοι με την δόξα του Ουρανίου Πατέρα , αλλά κυρίως , Υπερδεδοξασμένη , Υπέρφωτη και Υπέρλαμπρη φαντάζει και η Πρώτη Κυρία του Ουρανού η Βασίλισσα των Αγγέλων , η Βασίλισσα του κόσμου , η Μητέρα του Θεανθρώπου και Μητέρα πάντων ημών Θεοτόκος Μαρία , περικυκλωμένη και υμνουμένη υπό μυρίων Αγγέλων στον διορισμένο και δωρισμένο από τον Υιόν Της ηλιοφώτιστο θρόνο από όπου σκεπάζει με την χάρη Της τον κόσμο στοργικά και δέεται για τον καθένα μας μητρικά . Αυτήν την Υπέρφωτη και δοξασμένη μητέρα μας , αγναντεύουμε και εμείς οι αμαρτωλοί και ταπεινοί με δέος ευρισκόμενοι ακόμη στους δρόμους του πόνου και των προβλημάτων της συγχρόνου Βαβέλ και ικετευτικά υψώνουμε χείρας ικεσίας ν απλώσει τα στοργικά της χέρια και την μητρική αγκαλιά Της να μας  παρηγορήσει να μας χαϊδέψει να μας προστατέψει , Εκείνη η περισσότερο πονεμένη πάνω στην γη σαν πέρασε τον απέραντο πόνο από παιδικής ηλικίας μέχρι και της Αγίας Μεταστάσεως όπου ευρίσκεται κοντά στον Υιό Της και Θεό Της Ιησού Χριστό . Τώρα εκεί δεν δέχεται πειρασμικούς πόνους Εκείνη προσωπικά , όμως συνεχίζει με κάποιο άλλο  τρόπο να πονά , έναν ίσως και μεγαλύτερο διαχρονικό πόνο συμμετέχοντας στων παιδιών της τον πόνο του καθενός μας και της κάθε μιας ανθρώπινης ύπαρξης . Γι Αυτή την γλυκιά μας μανούλα θα ασχοληθούμε απόψε αδελφοί που δέχθηκε την επίσκεψη του Αγγέλου , που πολλές φορές έφεραν οι Άγγελοι μηνύματα από τον Ουρανό αλλά δεν είχαν ποτέ μήνυμα χαράς . Σήμερα ο Γαβριήλ έφερε στην Θεοτόκο το μεγάλο μήνυμα , πως ήλθε η ώρα της χαράς , πως ο Ουρανός έστειλε φώς , ο Θεός έγινε Θεάνθρωπος , η Θεία φύση δηλαδή ενώθηκε με την ανθρώπινη , ο θάνατος καταργήθηκε , η κτίση ανακαινίσθηκε και η ιστορία άλλαξε . Γι αυτό ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είπε στην Παναγία μας το « Χαίρε Μαρία, ο Κύριος μετά Σου» .  Και αφού ο Κύριος είναι με την Παναγία μητέρα μας είναι και Εκείνη με μας και εμείς νοιώθουμε πως είναι μαζί μας , αρκεί και εμείς να Την έχουμε στην καρδιά μας .  Πράγματι όλα αυτά τα χρόνια νοερώς βλέπω την Παναγία Μητέρα και Θεοτόκο , την φιλόστοργο , με την άδεια του Υιού Της συνοδευομένη υπό του ιατρού Αναργύρου Άγιου και Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος , εδώ στο Ασκληπιείο Νοσοκομείο Βούλας , ανάμεσα στα κρεβάτια των ασθενούντων  να χαϊδεύει και να παρηγορεί τους αδυνάτους ασθενείς , να στηρίζει τους συνοδούς αυτών να ενισχύει το ευσεβές νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό και να καθοδηγεί τους ιατρούς να κάνουν καλές διαγνώσεις και στο χειρουργείο να έχουν αποτελεσματικές και επιτυχημένες χειρουργικές επεμβάσεις . Ναι για την γλυκιά μας Παναγία Μητέρα θα ασχοληθούμε απόψε μια και μεθαύριο εορτάζουμε τον Ευαγγελισμό , το μεγάλο και χαρούμενο γεγονός , όπως είπαμε , ενταγμένα αυτά που θα πούμε στο μεγάλο θέμα μας , τόσο καιρό τώρα Χριστιανισμός –Χριστιανοί και ιδιαιτέρως τα τελευταία κηρύγματά μας περί θλίψεων και πόνου και περί θανάτου . Η Παναγία μας και ο ανθρώπινος πόνος  είναι λοιπόν , το θέμα μας , για να ενδυναμωθούμε στον προσωπικό μας αγώνα . Υπερδεδοξασμένη , λοιπόν , η Παναγία Μητέρα μας και δοξασμένοι οι Άγιοι της Εκκλησίας , αλλά και όλοι εσείς αδέλφια μου του Ουρανίου Πατέρα αγιοπνευματικά παιδιά , άριστοι φοιτητές της Ορθοδόξου Εκκλησίας , φωτοδότες που αντικατοπτρίζετε  το Φως του Χριστού , και φωτίζετε με το πνευματικό σας φως , που εκπέμπετε στα σκοτάδια , που υπάρχουν δίπλα σας , που λαμβάνετε , όπως είπαμε , το φως , από τον πνευματικό Άκτιστο Ήλιο Χριστό καταφθάνοντας εδώ ελαυνόμενοι από την Χάρι  του Αγίου Πνεύματος . Σας ασπάζομαι πνευματικά Χριστιαναδελφικώς  , και ταπεινά σας υποκλίνομαι για τον αγώνα σας σ όλους τους τομείς που εργάζεσθε κυρίως στον πνευματικό τομέα σ  αυτή την υποβαθμισμένη πνευματικά σύγχρονη εποχή . Τα παραπάνω , αδελφοί , που ακούσατε , δεν είναι υπερβολικά , μάλλον θεωρώ και λίγα πως είναι , εν σχέση με αυτά που είσθε , και εάν είσθε , κατά την γνώμη σας , κάτι λιγότερο , καιρός είναι να γίνετε και κάτι περισσότερο προς δόξαν  του Μεγάλου Θεού και Σωτήρος Χριστού και για χάρη της Θεοτόκου Μαρίας , που κι αυτή η ίδια ήταν ένα απλό παιδάκι της Εβραϊκής κοινωνίας μέχρι που την επισκίασε η Χάρις του Αγίου Πνεύματος δια του Αρχαγγέλου Γαβριήλ και που στην συνέχεια κυοφόρησε και γέννησε τον Χριστό μια και ήταν και έγινε ένα διαμάντι πολύεδρο , που ακτινοβολεί το Φως του Υιού Της του Ιησού Χριστού , από κάθε πολυεδρική πλευρά , όπως η Αγιότητά Της , η ηθική ακεραιότητά Της , η σύνεσή Της, η ταπείνωσή Της και οι τόσες άλλες αρετές που την καθιστούν το πιο σημαντικό πρόσωπο μέσα στην Εκκλησία . Πραγματικά μέσα στην Εκκλησία η Παναγία μας , με τις πρεσβείες Της γίνεται η Μεσίτριά  μας , που μας σώζει από πειρασμούς , από κινδύνους , από αρρώστιες , που μας δίνει χαρά , μας σκουπίζει τα δάκρυα , που μας οδηγεί στην μετάνοια , την αυτογνωσία , που μας προστατεύει από τους δαίμονες , που μας ελευθερώνει από τους κακούς λογισμούς και την ώρα του θανάτου θα είναι παρούσα και θα πρεσβεύει στην ώρα της Κρίσεως . Και όλα αυτά η Παναγία μας τα κάνει αθόρυβα , άμεσα και ταχύτατα , μέρα και νύκτα , χωρίς καθυστερήσεις και οι υπηρεσίες Της για μας δεν μας απογοητεύουν ποτέ . Κάτι ανάλογο ακούμε στην Ιερά Παράκληση όταν μας λέγει ότι « ουδείς προστρέχων επί σοι , κατησχυμένος από σου εκπορεύεται , αγνή Παρθένε Θεοτόκε , αλλά  αιτείται την χάριν, και λαμβάνει το δώρημα , προς το συμφέρον της αιτήσεως» . Πράγματι , καθένας που προστρέχει με πίστη σε Σένα , Παναγία μας , δεν φεύγει άπρακτος , ντροπιασμένος , αλλά ζητά την χάρη και παίρνει το δώρο ανάλογα με το αληθινό συμφέρον της παρακλήσεως , του αιτήματός του . Όλοι μας το έχουμε διαπιστώσει καλοί μου , πως οι πρεσβείες της Θεοτόκου καλύπτουν μεγάλο φάσμα της ζωής , των αναγκών και των ψυχοσωματικών προβλημάτων των ανθρώπων . Έτσι οι πιστοί καταφεύγουν στις πρεσβείες Της κατ αρχήν για τους σωματικούς πειρασμούς ( = δοκιμασίες της καθημερινής ζωής) . Ανάμεσα σ αυτούς τους πειρασμούς κεντρική θέση έχουν οι αρρώστιες , οι σωματικοί κίνδυνοι ( στην θάλασσα , στον αέρα , την ξηρά ) , έχουμε τις οικονομικές δυσχέρειες , οι αποτυχίες , στην εργασία , την οικογένεια , τις σπουδές κ.λ.π. . Όλες αυτές οι καταστάσεις κυκλώνουν την ζωή του ανθρώπου , όπως περικυκλώνουν την κηρύθρα οι μέλισσες και κατατρυπούν την καρδιά μας , με τα βέλη των θλίψεων , και την παρακαλούμε με ένα βλέμμα συμπαθείας να σκύψει με προσοχή σαν ιατρός και να μας λυτρώσει από τις σκληρές συμφορές και κινδύνους . Εκτός όμως από τους σωματικούς πειρασμούς , υπάρχουν και οι πνευματικοί , εκείνοι δηλ που αναφέρονται στην πνευματική ζωή του ανθρώπου . Οι πειρασμοί αυτοί είναι είτε εξωτερικοί , προέρχονται δηλαδή από το κακό περιβάλλον (κακά παραδείγματα , ώθηση και προαγωγή στο κακό , πρόσκλησις και σκανδαλισμός ) ή από τον διάβολο (σκέψεις φαντασίες , επιθυμίες κακές ) , είτε εσωτερικοί και οφείλονται στην ηθική αδυναμία και την ροπή προς το κακό που υπάρχει μέσα στην πεπτωκυία φύση κάθε απογόνου του Αδάμ και κανένας δεν έχει  αποφύγει . Ναι κανένας δεν έχει αποφύγει τον πόνο τον σωματικό ή τον ψυχικό , μια και ο πόνος είναι ο μόνος αδιαμφισβήτητος και μόνιμος δυνάστης της Γής . Ο άνθρωπος γεννιέται με οδύνη , εξελίσσεται με οδύνη και πεθαίνει με οδύνη . Κανένα άλλο όν στην γη δεν νοιώθει τον ίδιο πόνο με τον άνθρωπο . Τα ζώα πονούν μόνο από ενστικτώδη αντίδραση , ο άνθρωπος μόνο πονάει συνειδητά πονάει υπαρξιακά .  Ο πόνος έχει το ίδιο βάθος με τον άνθρωπο και μερικές φορές ασήκωτο . Μόνο ο Χριστός σήκωσε τον ανθρώπινο πόνο και τον ανέβασε στον Σταυρό και τον γλύκανε , τον μεταμόρφωσε , τον αγίασε . Γι αυτό από τότε οι πιστοί , οι Άγιοι « χαίρουν εν τοις παθήμασίν των» .

Χωρίς πόνο θα αμαρτάναμε αναίσθητα

Χωρίς πόνο δεν βαθαίνει ο άνθρωπος

Χωρίς πόνο θα είμαστε ζώα .

Με τον πόνο νοιώθουμε καλύτερα τους αδελφούς μας , συμμετέχουμε στα πάθη του Χριστού  . Είναι αλήθεια και ας μην μας αρέσει . Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από τον πόνο για την σωτηρία του , όσο και από το ψωμί του . Αλλά έχει ανάγκη και να πει τον πόνο του , να ξαλαφρώσει η καρδιά του , να ξαλαφρώσουν τα στήθη του , το είναι του , και καλύτερη περίπτωση να λέμε σε κάποιον και να νοιώθει τον πόνο μας  από την Παναγία μας δεν υπάρχει . Αυτή είναι η Βασίλισσα του πόνου . Πόνεσε πολύ , γι αυτό και μπορεί να μας βοηθήσει πολύ . Μόνο όποιος πονάει πολύ κατανοεί πολλά και « κλαίει μετά κλαιόντων και χαίρει μετά χαιρόντων» . Η Παναγία πρέπει να είναι το πρώτο πρόσωπο που πρέπει να καλούμε κοντά μας , όταν αρρωσταίνουμε . Με την γλυκιά Της παρουσία θα γαληνέψει η ψυχή του αρρώστου και θα βοηθήσει αυτόν και τους γιατρούς να βρουν τα πραγματικά αίτια της αρρώστιας του , πράγμα που θα οδηγήσει στην άμεση αποκατάσταση της ψυχοσωματικής υγείας . Τότε τα δάκρυα της λύπης δεν παραμένουν τέτοια αλλά μετασχηματίζονται σε δάκρυα χαράς , αρκεί να πέφτουν στην αγκαλιά της Παναγιάς μας . Κάτι τέτοιο συνέβη και στο Ασκληπιείο Νοσοκομείο που υπηρετώ . Ήταν μία Τρίτη . Το Νοσοκομείο μας  βρισκόταν σε γενική εφημερία . Πήγαμε στον χώρο υποδοχής επειγόντων περιστατικών , προσπαθώντας να δώσουμε ένα χέρι βοηθείας όπου αυτό ήταν ανάγκη . Το περιστατικό αυτό αναφέρει η υπεύθυνος των εθελοντριών κυρία Νικολέττα  Βατσολάκη , προς δόξα Θεού , όπου κι αυτή και όλες οι εθελόντριες και εθελοντές είναι οι πολύτιμοι συνεργάτες μου . Βλέποντας μια χτυπημένη γιαγιά , ψάξαμε να βρούμε μια αναπηρική καρέκλα για να την ανακουφίσει μέχρι να μπει στην αίθουσα του εξεταστηρίου . Μετά περνώντας έξω από το εξεταστήριο του αξονικού τομογράφου άκουσα ένα γοερό κλάμα . Πλησιάζω και βλέπω μια νεαρή κοπέλα κουλουριασμένη στα δύο να κλαίει με μαύρο δάκρυ. –Τι να κάνω πώς να βοηθήσω ; σκέφθηκα . Η καρδιά μου σφίχτηκε από πόνο και λύπη για την ψυχούλα αυτή . Πλησιάζω , της πιάνω τα χέρια και την αγκαλιάζω χωρίς να της πω κουβέντα . Η νεαρή κοπέλα με κοίταξε με απορία , αλλά δέχτηκε την αγκαλιά που της προσέφερα . Κάθισα δίπλα της και εκείνη με ύφος δειλό μου είπε ότι ο σύζυγός της τεχνίτης οικοδομών στο επάγγελμα έπεσε από μια σκαλωσιά , ύψους τεσσάρων μέτρων . Τον έφεραν αναίσθητο στο Ασκληπιείο , και αυτή την ώρα τον εξετάζουν . Κατάλαβα πως η ιστορία ήταν πολύ σοβαρή . Την παρηγόρησα όσο μπορούσα και της τόνισα ότι ο Άγιος Παντελεήμων , ο προστάτης του Νοσοκομείου , θα  βοηθήσει σίγουρα τον σύζυγό της , αν προσευχηθεί και δεν χάσει τις ελπίδες της . Έβαλα το χέρι μου στην τσέπη μου και βρήκα μία εικονίτσα της Παναγίας της Γιάτρισσας , της την έδωσα και κάθισα λίγο ακόμα μαζί της. Ύστερα την άφησα ευχόμενη για τον σύζυγό της  τα καλύτερα … Πέρασαν ημέρες . Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν το ξανασυνάντησα , ώσπου μια μέρα , καθώς προχωρούσα  στον κεντρικό διάδρομο του Ασκληπιείου , με σταματάει μία κοπέλα και με αγκαλιάζει με μεγάλη θέρμη . – Κυρία , με θυμάστε ; Με είχατε συναντήσει στα επείγοντα…  τότε που είχε πέσει ο άνδρας μου από την σκαλωσιά . Τι κάνετε ; - Κορίτσι μου , και βέβαια σε θυμάμαι …  τι κάνει ο σύζυγος σου , πως πάει ;  - Τώρα είμαστε αρκετά καλά ! με την βοήθεια του Θεού , τις μεσιτείες του Αγίου Παντελεήμονος και της Παναγίας, ξεπεράστηκαν τα προβλήματα . Θέλω να ξέρετε πως την εικόνα της Παναγίας που μου δώσατε εκείνο το πρωί , την έχω πάντοτε μαζί μου … πιστεύω πως έκανε το θαύμα Της και την ευχαριστώ , ευχαριστώ και σάς για την συμπαράστασή σας , θα σας θυμάμαι πάντα …  Πράγματι αδελφοί μου οι θλιμμένοι , οι στενοχωρημένοι , οι πικραμένοι , ας καταφεύγουν στο γλυκό πρόσωπο της Παναγίας που είναι η Παρηγορήτρια , που είναι η «πάντων θλιβομένων η χαρά» , και να μας χαρίζει δύναμη στις δυσκολίες να τις αντιμετωπίζουμε με αξιοπρέπεια . Στο νοσηλευτικό τμήμα «Αθανασάκειο» , μία ασθενής είχε πολλές ημέρες ακίνητη στο κρεβάτι και δεν επικοινωνούσε με το περιβάλλον και δεν αντιδρούσε ακόμη και όταν την τρυπούσαν οι νοσοκόμες με τις ενέσεις . Είχε ανοικτά τα μάτια της χωρίς να τα κλείνει μέρα νύκτα . Στην επιμονή των συνοδών να την κοινωνήσω και επειδή δεν είχε τις αισθήσεις χρησιμοποίησα ενστικτωδώς μια εικόνα της Παναγίας που είχα μαζί μου και την τοποθέτησα κοντά στα ανοικτά μάτια της . Και Ω ! του θαύματος , αδελφοί μου , αυτή η παράλυτη και χωρίς αισθήσεις γυναίκα , σήκωσε σιγά – σιγά το χέρι της να κάνει το σημείο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού μπροστά στα έκπληκτα μάτια των τέκνων και των συγγενών της . Τότε , αφού μου έδωσε με αυτόν τον τρόπο , την άδεια ο Κύριος , κοινώνησα την ασθενή γυναίκα και σε λίγες ημέρες έφευγε υγιής από το Νοσοκομείο δοξάζουσα τον Κύριο και την Υπεραγία Θεοτόκο . Ναι καλοί μου , δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτήν την εικόνα του περιστατικού αυτού που είδα κι εγώ και όλοι εκεί την Θεία επέμβαση της Παναγίας μας , αλλά και την γυναίκα αυτή που σαν είδε την Παναγία την αναγνώρισε σ αυτή την κατάσταση που βρισκόταν , και πήρε δύναμη . Μετά από αυτό , ας φαντασθούμε και εμείς τούτο . Όταν μία ημέρα φύγουμε από την προσωρινή τούτη ζωή , την πρώτη που θα συναντήσουμε θα είναι , πιστέψτε το αυτό , η πάντων Χαρά , η Μανούλα μας Παναγία με ανοικτή την αγκαλιά Της να μας προστατεύει από τους δαίμονες και να μας οδηγεί στον Υιό Της και Θεό Της και Θεό ημών τον Κύριο Ιησού Χριστό και μετά θα συναντήσουμε και την σαρκική μητέρα μας . Αλήθεια αδελφοί μου , πόσοι και πόσοι ασθενείς μου λέγουν στο Νοσοκομείο και το ομολογούν τρανώς , βλέποντας απέναντι από το κρεβάτι τους την εικόνα της Παναγίας , νοιώθουν αισθήματα γαλήνης και σιγουριάς και παρηγορούνται . Βεβαίως δεν υποτιμούμε την βοήθεια της ιατρικής επιστήμης , των ιατρών των νοσηλευτών κ.λ.π. του κάθε νοσηλευτικού ιδρύματος , όμως πάνω απ αυτούς υπάρχει η θεραπευτική επέμβαση της Χάριτος του Θεού , που εξασφαλίζει η Παναγία Μητέρα με τις θερμές Της πρεσβείες .  Έτσι η Θεοτόκος αποδεικνύεται η μεγάλη Ιατρός και Νοσοκόμος και οι πρεσβείες Της το ισχυρότερο φάρμακο . Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η Παναγία μας  έδωσε πλήρη ίαση και θεραπεία . Να ένα περιστατικό το οποίο έζησε και καταγράφει ο Επίσκοπος Αχελώου Ευθύμιος . Δόκιμη μοναχή της Ιεράς Μονής Ιωάννου του Θεολόγου (Παπάγου) έπασχε από  ανίατο αρρώστια και βρισκόταν στα τελευταία της. Ήταν απόγευμα και η Ηγουμένη όρισε την επομένη το πρωί να γίνει η κουρά της ετοιμοθάνατης αδελφής , ώστε να φύγει από τον κόσμο αυτό σαν Μοναχή . Είχε ήδη σημάνει ο Εσπερινός και όλες οι αδελφές βρίσκονταν στον Ναό . Η βαριά άρρωστη αδελφή, στο κελί της πάλευε με τον θάνατο . Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα του κελιού της και μπήκε μέσα μια κυρία που την ακολουθούσε ένας άνδρας . Την χαιρετάει και της λέγει : «Είμαι η Παναγία της Μαλεβής Από εδώ ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος . Μην φοβάσαι ! Θα γίνεις καλά ! Ο Κύριος ήθελε να σε πάρει . Αλλά τον παρεκάλεσα και θα γίνεις καλά ….» . Και έφυγαν αφού και πάλι την χαιρέτησαν . Η δόκιμη αδελφή συνήλθε αμέσως . Ένοιωσε απόλυτα υγιής . Στα χέρια της βρέθηκε να κρατάει μια μικρή εικόνα της Παναγίας . Σηκώθηκε , πλησίασε το ανοιχτό παράθυρο και έγνεψε σε κάποια Μοναχή  . Την επομένη ήλθε ο Ιερεύς , έγινε Θεία Λειτουργία και η κουρά της σε Μοναχή , όχι όμως για να πεθάνει , αλλά για να ζήσει και να διηγείται « όσα εποίησε αυτή» η θεραπευτική Χάρις του Κυρίου , δια πρεσβειών της Θεοτόκου . « Παιδί μου , μας λέγει η ( Σοφία Σειράχ β 1) εάν έρχεσαι να υπηρετήσεις τον Θεό , προετοίμασε την ψυχήν σου να δοκιμάσει πειρασμούς» . Βλέπουμε τι μας παραγγέλλει η Σοφία του Θεού ; Εμείς θα θέλαμε , αδύνατοι όντες , και με τον Θεό να είμεθα και πειρασμούς να μην έχουμε . Γι αυτό μερικοί παραπονούνται , «Γιατί όλα σε μένα Θεέ μου;» . Αυτή , πράγματι είναι μια στάση αδύνατου πνευματικά ανθρώπου , που ξεχνά  του Κυρίου τον Λόγο : « Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε , αλλά θαρσείτε , εγώ νενίκηκα τον κόσμο» . Για μας τους Ορθοδόξους Χριστιανούς οι θλίψεις είναι σκαλοπάτια στην μεγάλη σκάλα που οδηγεί στον Ουρανό .  « Μη νομίζεις ότι τις προσευχές , την Θεία Μετάληψη και τους άλλους πνευματικούς αγώνες τα χρησιμοποιείς για να πετάξεις τον Σταυρό από πάνω σου  (λέγει ο Άγιος  Νικόδημος ο Αγιορείτης) αλλά για να τον σηκώνεις με περισσότερη δύναμη και για μεγαλύτερη δόξα του Χριστού» . Η Ορθόδοξη ευσέβεια αποδίδει στην Παναγία καιτον τίτλο « Μεσίτρια» . Στην πραγματικότητα , Ένας είναι ο «Μεσίτης» , ο Μεσολαβητής και Συμφιλιωτής ανάμεσα στον Θεό και τους ανθρώπους , ο Θεάνθρωπος Χριστός , αλλά αποδίδουμε τον τίτλο της Μεσίτριας και στην Παναγία επειδή είναι Μητέρα του Μεσίτου «πολλά ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένεια Δεσπότου» , μια και η Θεία Χάρις την επεσκίασε ( Λουκ α, 35) και απέκτησε αυτήν την παρρησία προς τον Κύριο . Να τι λέμε στον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα : « Απορήσας εκ πάντων , οδυνηρώς κράζω σοι , πρόφθασον θερμή προστασία, και την βοήθεια , δός μοι τω δούλω σου» .  Αναρίθμητες λοιπόν οι περιπτώσεις θαυματουργικών επεμβάσεων της Θεοτόκου , δια μέσου του χρόνου , όπως στον Ναό της Παναγίας της Τήνου βρίσκονται κρεμασμένα πολλά αφιερώματα όπως γνωρίζουμε . Ένα από αυτά είναι και το πλοίο με το ψάρι ! Πρόκειται για αφιέρωμα κάποιου ναυτικού , τον οποίο έσωσε η Παναγία , κατά τον εξής θαυμαστό τρόπο : Στα ύφαλα του πλοίου του άνοιξε μια μεγάλη τρύπα και τα νερά άρχισαν να μπαίνουν ορμητικά … Εκείνος τότε ζήτησε την προστασία της Παναγίας  , και το θαύμα έγινε ! Πως ; Ένα μεγάλο ψάρι πήγε και σφήνωσε μέσα στην ανοικτή τρύπα . Έτσι το πλοίο σταμάτησε να βάζει νερά … ήταν ένα θαύμα της προστασίας της Παναγίας και παρηγόρησε τον ναυτικό και έγινε γι αυτόν Θεία παραμυθία και παρηγορήτρια . Η προστασία της Παναγίας μας , η παραμυθία Της και η ταχεία αντίληψη Της φανερώνεται και στο παρακάτω περιστατικό , κλείνοντας την ομιλία μας . Το 1651 οι 365 Ιβηρίτες μοναχοί του Αγίου Όρους  δοκίμασαν οικονομική στενότητα γι αυτό ανέθεσαν στην Θεοτόκο να μεριμνήσει για την συντήρησή τους . Αμέσως η Φιλόστοργη Μητέρα έτρεξε για να οικονομήσει τα πράγματα . Πως ; Εκείνη την περίοδο ήταν βαριά άρρωστη η κόρη του Τσάρου Μιχαήλοβιτς , τα; πόδια της ήταν παράλυτα , και κατά  τους γιατρούς αθεράπευτα  . Την θλίψη της πριγκίπισσας και των Βασιλέων γονέων της έρχεται να μεταβάλλει σε χαρά η θαυματουργική Παναγία η Πορταίτισσα του Αγίου Όρους . Παρουσιάζεται μια νύχτα στον ύπνο της και αφού της έδωσε θάρρος και υποσχέθηκε να την θεραπεύσει της λέει :  « Να πεις στον πατέρα σου να φέρει από την Μονή των Ιβήρων την εικόνα μου την Πορταίτισσα» . Το πρωί η άρρωστη διαβίβασε την εντολή και αμέσως ξεκίνησε έκτακτη αποστολή , για να μεταφέρει στους Ιβηρίτες μοναχούς την επιθυμία του Τσάρου . Μόλις έφθασε η σεπτή εικόνα Της στην Μόσχα , η πόλη άδειασε. Όλοι , Βασιλείς και λαός , έτρεξαν να την προϋπαντήσουν . Στα ανάκτορα όμως η πριγκίπισσα κοιμόταν στο κρεβάτι και σαν έμαθε το γεγονός , είπε : « Τι; φώναξε έρχεται η Παναγία , κι εμένα με άφησαν εδώ ;» , πηδά αμέσως από το κρεβάτι , ντύνεται και τρέχει να υποδεχθεί και εκείνη την Παναγία .  Ο κόσμος είδε την παράλυτη πριγκίπισσα και τα έχασε.  Η συγκίνηση κορυφώθηκε όταν από την άλλη μεριά έφθασε η εικόνα και έγινε η υποδοχή . Ο Τσάρος ευχαριστώντας και συγκινημένος παρεχώρησε το καλύτερο Μοναστήρι της Μόσχας , τον Άγιο Νικόλαο ως Μετόχι , και ετήσιο επίδομα από 2.500 ρούβλια , ακόμα ατέλεια σε ότι εισάγεται από την χώρα του στο Μοναστήρι για να καλύπτουν όλες τις ανάγκες τους οι Μοναχοί . Τελειώνοντας εύχομαι καλοί μου αδελφοί η Παναγία Μητέρα να δέεται για τον καθένα σας ξεχωριστά  και για όλους μας , στον Κύριο Της και Θεό μας να στέλνει το Άγιο Του Πνεύμα με τις ευλογίες του Ουρανίου Πατέρα να μας περικυκλώνει με την αγάπη Του και να παρέχει ψυχική και σωματική υγεία . Την επομένη συν Θεώ .     

 

30-3-2016

                        Χριστιανισμός – Χριστιανοί –και περί Παραδείσου

 

Μες την ευλογία του Θεού , αδελφοί , ευρισκόμεθα άλλη μια χρονιά ακόμη , να διερχόμεθα την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή και μάλιστα στο κέντρο Αυτής , όπου την επομένη Κυριακή θα εορτάσουμε την προσκύνησιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού , την Τρίτη δηλαδή Κυριακή των Νηστειών . Η Αγία μας Εκκλησία , γνωρίζει πώς να οδηγεί τους πιστούς στον δρόμο της σωτηρίας . Γνωρίζει ότι τα αγωνιζόμενα παιδιά της έχουν ανάγκη βοηθείας και τονώσεως πνευματικής . Προβάλλει στο μέσον του αγώνος τον Τίμιον και Ζωοποιό Σταυρό , για τέσσερις αιτίες . Πρώτον επειδή με την τεσσαρακονθήμερο νηστεία τρόπον τινά σταυρούμεθα και νεκρούμεθα από τα πάθη και η δύναμις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού μας προσφέρει δύναμη με το να μάς παρηγορεί όταν ακούσουμε τον ίδιο τον Αρχηγό μας Ιησού :  «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν , απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον Σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» ( Μαρκ η, 34) . Εάν ο Χριστός , Θεός Ων αληθινός σταυρώθηκε για μας , πόσο ,πρέπει και εμείς να πάσχουμε ακολουθούντες Αυτόν . Διότι καθώς ο Σωτήρ ημών ανέβηκε στον Σταυρό , δοξάσθηκε για τον εξευτελισμό , τον οποίο υπέστη και τις πίκρες που δοκίμασε , έτσι και εμείς πρέπει να πράττουμε για να συνδοξασθούμε με Αυτόν , αν πάσχουμε και εμείς έστω και λίγο . Δεύτερη αιτία είναι το ότι ο αγώνας , γι αυτούς , που πραγματικά κουράζονται αυτή την περίοδο , ο Τίμιος Σταυρός τους ξεκουράζει , όπως ένα δένδρο με πολύ σκιά , ξεκουράζει τους διαβάτες στην δύσκολη πορεία . Τρίτη αιτία είναι το ότι ο Κύριος σαν Βασιλεύς νικητής και θριαμβευτής όταν κατά την ημέρα της Αναστάσεως θα παρουσιασθεί δοξασμένος θα έχει μπροστά το σκήπτρο Του , την σημαία  Του , τον Τίμιο Σταυρό , ο οποίος και εμάς σαν συσταυρωθούμε θα μας φέρει στην Ανάσταση στην νοητή Άνω Ιερουσαλήμ . Τέταρτη αιτία είναι να εννοήσουμε , θέλει η Εκκλησία , ότι ο Τίμιος Σταυρός, είναι εκείνο το ξύλο στο μέσο του Παραδείσου , όπως λέγει η Παλαιά Διαθήκη , και η λαιμαργία του Αδάμ και η παρακοή τους πέταξε έξω , εν αντιθέσει με την υπακοή του Νέου Αδάμ του Ιησού Χριστού και την λυτρωτική Του θυσία με το ξύλο αυτό όχι μόνο δεν αποθνήσκουμε αλλά ζωοποιούμεθα . Το ξύλο αυτό , το Τίμιο δηλ και Ζωοποιό Σταυρό σαν τον πάρουμε στον ώμο μας και ακολουθήσουμε βήμα προς βήμα πίσω από τον Κύριο , τότε και θα συσταυρωθούμε , και θα συνταφούμε μαζί Του και θα μας αναστήσει και κατά την Δευτέρα Του Παρουσία θα μας έχει στον Παράδεισο , όπως έγινε με τον ίδιο , δηλαδή :  «Ενανθρωπήσαντα , Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών ……και παθόντα και ταφέντα και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς , και ανελθόντα εις τους Ουρανούς και καθεζόμενος εκ δεξιών του Πατρός …» . Πράγματι , καλοί μου αδελφοί εν Χριστώ , η Μεγάλη Σαρακοστή είναι ένα μεγάλο ταξίδι  που προορισμός είναι το Πάσχα « Η εορτή των εορτών» , είναι η Χαρά της Λαμπρής , είναι η είσοδος στην δόξα της Βασιλείας, είναι η επιστροφή του ανθρώπου στα Ουράνια Παλάτια του Δημιουργού Θεού και Πατέρα μας . Γι αυτή την Βασιλεία του Θεού , για τον Παράδεισο  , θα προσπαθήσουμε να ομιλήσουμε τις επόμενες επόμενες συναντήσεις μας , καλοί μου . Γι αυτή την προσδοκία όλων μας όπως πιστεύουμε και αναφέρουμε στο Σύμβολο της Πίστεως  : « Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών, και ζωήν του μέλλοντος αιώνος»  . Τι είναι όμως « Βασιλεία του Θεού;» . Βασιλεία του Θεού , σύμφωνα με την αλήθεια της Εκκλησίας μας είναι η πλήρης επικράτηση του θελήματος του Θεού στην προσωπική ( « η Βασιλεία του Θεού εντός υμών εστί»)  ( Λουκ ιζ , 21), και στην κοινωνική ζωή των ανθρώπων( « ελθέτω η Βασιλεία Σου , ως εν Ουρανώ και επί της Γής» ( Ματθ στ , 10) . Η Βασιλεία του Θεού είναι επίγεια πραγματικότητα του παρόντος , ( εδώ και τώρα ) υλοποιείται στα πρόσωπα και την αγία ζωή των Χριστιανών , « των υιών της Βασιλείας» ( Ματθ η, 12) . Υπό την έννοια αυτή , η Βασιλεία του Θεού συμπίπτει με τον θεσμό της Εκκλησίας . Η Βασιλεία του Θεού θα γίνει όμως οπωσδήποτε και παγκόσμια πραγματικότητα του αμέσου ή απώτερου μέλλοντος προ της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού επί της Γής και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα . Μετά από αυτά , ίσως θα μου πείτε : Μα εμείς νοιώθουμε πως δεν καταλάβαμε τι είναι η Βασιλεία του Θεού , θα θέλαμε περισσότερα απλά και κατανοητά . Και εγώ λέγω στην αγάπη σας , μα πόσο κατανοητά και πόσο απλά να τα πούμε , που ακόμη και ο Μακάριος Παύλος έγραψε « Μάτι δεν είδε κι αυτί δεν άκουσε και λογισμός ανθρώπου δεν έβαλε όσα ετοίμασε ο Θεός γι αυτούς που Τον αγαπούν» ( Α Κορ 2, 9) . Αν λοιπόν ο Απόστολος και Μακάριος Παύλος , με την Χάρη του Θεού , μεταφέρθηκε στον Παράδεισο, δεν μπόρεσε να περιγράψει την ένδοξη εκείνη μακαριότητα , πως θα μπορέσουμε εμείς , μα και πώς να το αποτολμήσουμε , άσοφοι και αφώτιστοι καθώς είμαστε ; Αλλά κι οι γλώσσες οι εύλαλες  όλων των ρητόρων και των σοφών του κόσμου αν μαζεύονταν , ακόμα και τα αστέρια του Ουρανού και τα φύλλα των δένδρων αν γινόταν γλώσσες , πάλι δεν θα μπορούσαν να διηγηθούν τα ανεκλάλητα επουράνια αγαθά , που πράγματι , μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και λογισμός ανθρώπου δεν σκέφτηκε . Πλην όμως , για να πάρουμε λίγο από την γεύση και την ευωδία τους , αξιώθηκαν κάποιοι Άγιοι και Θεοφώτιστοι Πατέρες , όπως ο Θείος Χρυσόστομος , ο Ιερός Αυγουστίνος και άλλοι , να οδηγηθούν από το Άγιο Πνεύμα και να διατυπώσουν με ανθρώπινες λέξεις και έννοιες τα απερίγραπτα και ακατάληπτα μυστήρια του Παραδείσου . Άλλωστε ο Θεός , συγκαταβαίνοντας στην ανθρώπινη αδυναμία , επιτρέπει πολλές φορές , όπως βλέπουμε στους βίους των Αγίων την θέα των μελλοντικών αγαθών με την μορφή γήινων και υλικών , όπως κήπων , κοιλάδων , αισθητού φωτός κ.α . Η παραχώρηση αυτή του Κυρίου γίνεται για την ψυχή μας παρηγοριά και για την στερέωση στην πίστη και την ελπίδα της Αιώνιας Ζωής  ( Αμαρτωλών Σωτηρία Ι . Μ . Παρακλήτου)  . Να τι γράφει ο Μακαριστός Επίσκοπος Κερνίκης Ηλίας Μηνιάτης  . Η Βασιλεία του Ιησού Χριστού δεν είναι η Βασιλεία του κόσμου τούτου , είναι η Βασιλεία των Ουρανών , είναι η ζωή η αθάνατος , είναι με ένα λόγο ο Παράδεισος . Παράδεισος ! μόνο να τον συλλογιστώ , ευφραίνεται η ψυχή μου . Παράδεισος! Η ευτυχισμένη πατρίδα των Προπατόρων μου , ο γλυκύς λιμήν της ελπίδος μου , ο μοναδικός σκοπός της αγάπης μου , το ύστερον βραβείον της πίστεώς μου . Ναι αδελφοί μου , περί Παραδείσου είναι ο λόγος , που ομολογώ , ότι υπερβαίνει κάθε γλώσσα και κάθε νου , διότι ούτε άνθρωπος , ούτε Άγγελος , μπορεί ποτέ να εξηγήσουν τον Παράδεισο , καθώς είναι  . Προτού συνεχίσουμε , στο σημείο αυτό , ας δούμε τι σημαίνει παράδεισος ετυμολογικά . Κατά κυριολεξία , σημαίνει περιφραγμένος λειμών ( λιβάδι) ή τόπος αναψυχής και διασκεδάσεως και κατάφυτος . Η λέξις είναι Ασιατική και κατά την πιθανότερη εκδοχή , Περσική , και κατ άλλους αρχαία Σημιτική και Χαλδαϊκή ( εκ του Χαλδαϊκού  PARDES, που κι αυτό προέρχεται από του Σανσκριτικού PARADESMA , που χρησιμοποιήθηκε στην Ελληνική γλώσσα από τον Ξενοφώντα ( Κύρου Ανάβασις) χρησιμοποιήθηκε δε από τους εβδομήκοντα στην μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης από την Εβραϊκή στην Ελληνική για να δηλώσουν τον κήπο , τον οποίο  δημιούργησε ο Θεός στην Εδέμ και τοποθέτησε σ αυτόν τους Πρωτοπλάστους ( Γεν β , 8) . Να τι λέγει σχετικά ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός : Μερικοί φαντάσθηκαν τον Παράδεισο αισθητό , άλλοι δε νοητό . όμως εγώ νομίζω ότι , όπως ο άνθρωπος έχει δημιουργηθεί αισθητός και συγχρόνως νοητός, έτσι και το ιερότατο τέμενος αυτού είναι συγχρόνως αισθητόν και νοητόν και έχει διπλή υπόστασιν ( έκθεσις Ορθοδόξου Πίστεως Κεφ 11 ,25) . Ας δούμε στο σημείο αυτό πως βλέπουν τον Παράδεισο οι Μωαμεθανοί . Κατά τους Μουσουλμάνους , φύλαξ του Παραδείσου είναι ο Άγγελος «Ριζβάν» , ή ο ίδιος ο Προφήτης Μωάμεθ. Εντός του κήπου του τεραστίου λειμώνος , ποταμοί και ρύακες ύδατος και γάλακτος και οίνου και μέλιτος και καρποί υπέροχοι είναι εις την διάθεση όλων των πιστών , οι οποίοι από ωραιότατες παρθένους σεμνοπρεπείς και μελανοφθάλμους , καθώς και από νεαρούς ευειδείς (ωραίους)ομοίους κατά την καλλονήν  . Βλέπουμε εδώ , αδελφοί μου , πως το Κοράνιο αντικατοπτρίζει τις επιθυμίες του σαρκικού ανθρώπου , καταβιβάζοντας την πνευματική έννοια του Παραδείσου σε γήινη μορφή ικανοποιώντας τον πεπτωκότα άνθρωπο και δεν του δείχνει τον αληθινό Παράδεισο κι αυτό γιατί ασφαλώς δεν τον γνωρίζει . Αλλά και εγώ εδώ δεν σας υπόσχομαι να σας αποδείξω τι είναι ο Παράδεισος , αλλά θα πούμε και θα δώσουμε μια αμυδρά εικόνα , μια πολύ μικρή σκιαγραφία . Ω ! Παράδεισε ! έλεγε ένας Άγιος Διδάσκαλος , εμείς μπορούμε να σε κερδίσουμε , αλλά εμείς δεν μπορούμε να σε καταλάβουμε  . Και να μια εικόνα από τα παρόντα . Το βρέφος όταν γεννάται και εξέρχεται από την κοιλιά της μητέρας του  κλαίει . Γιατί ; κλαίει γιατί , όχι βέβαια λογικά , νομίζει , ότι εκεί που ευρίσκετο ήταν ο πραγματικός και μόνιμος κόσμος του , και η ανάπαυσις του , και φοβάται να εξέλθει και θάθελε να παραμείνει  για πάντα εκεί μέσα . Γιατί όμως θα ρωτήσουμε ; Γιατί φυσικά αυτό το οποίο κατά το παρόν βλέπουμε , εκείνο θέλουμε και αγαπάμε . Όταν εξέλθει το βρέφος από την κοιλιά της μητέρας του , νομίζει ότι έχασε την ανάπαυση του , ότι χάνει την ζωή του , ότι στερείται τον κόσμο του και γι αυτό κλαίει και αντιδρά . Η ίδια αιτία κάνει τον άνθρωπο να φοβάται τον θάνατο , γιατί νομίζει ότι εκτός από την παρούσα ζωή δεν υπάρχει άλλη , ότι εκτός από την ομορφιά της εδώ ζωής δεν υπάρχει αλλού , όπως μας βεβαιώνουν και οι αστροφυσικοί , όπως αγναντεύουμε κι εμείς γύρω μας , και αν ήταν στο χέρι των ανθρώπων θα θέλανε για πάντα να μείνουν εδώ , έστω σαν τον Μαθουσάλα που έζησε κοντά στα χίλια χρόνια !! Γιατί λοιπόν φοβούνται τον θάνατο ; και κτυπούν ανόητα …ξύλο; Γιατί εκείνα που βλέπουν αυτά θέλουν , όταν αποθάνουν , νομίζουν ότι τα χάνουν όλα , γι αυτό δακρύζουν και φοβούνται τον θάνατο .  Αλλά εμείς , ως φιλόχριστοι  , ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι δεν πρέπει έτσι να συμπεριφερόμαστε , γιατί η πίστις στην άλλη ζωή την όντως ζωή μας κάνει να είμεθα φρόνιμοι και δεν φερόμαστε ως μωρά και ανόητα βρέφη . Ας προσέξουμε και τούτο . Όση διαφορά υπάρχει από εκείνο το σκοτάδι στην κοιλιά της μητέρας μέχρι να βγει στον κόσμο τούτο , από εκείνο το σκοτάδι σε τούτο το φώς , από την στενή  εκείνη της μήτρας φυλακή , έως το ευρύχωρο σπίτι του και στον υπόλοιπο κόσμο , και με λίγα λόγια , όση διαφορά από εκείνη την ζωή , ασφαλισμένοι μέσα εκεί εννέα μήνες , με τούτη την ζωή , την οποία ζούμε εδώ αναπνέοντες τόσα χρόνια , τόση διαφορά υπάρχει και ασυγκρίτως ακόμη μεγαλύτερη , από τούτο και εκείνο τον κόσμο . Από αυτά που είπαμε έως τώρα μπορούμε να καταλάβουμε , τι είναι Παράδεισος ; Όχι βέβαια . Γι αυτό λέμε : Ω ! Παράδεισε ! ημείς μπορούμε να σε κερδίσουμε , αλλά ημείς δεν μπορούμε να σε καταλάβουμε . Και αυτά και άλλα αν πούμε εμείς οι απλοί άνθρωποι , σχεδόν τίποτε σοβαρό και αληθινό δεν μπορούμε να πούμε , ώστε να ικανοποιεί το ερώτημα όλων , υπάρχει και τι είναι Παράδεισος ; Αλλά τι είναι Παράδεισος ας ρωτήσουμε δύο ανθρώπους, οι οποίοι είδαν οφθαλμοφανώς αυτό που ρωτάμε . Ο ένας είναι ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής και ο άλλος ο Απόστολος Παύλος . Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης υπήρξε ένας από τους τέσσαρες αλιείς , τους οποίους κάλεσε ο Κύριος πρώτους στο Αποστολικό αξίωμα. Ο Ιωάννης είναι ο μόνος εκ των δώδεκα μαθητών ο οποίος παρακολούθησε τον Ιησού μέχρι του Σταυρού , είχε δε την τιμή να του εμπιστευθεί ο Κύριος την Μητέρα Του λέγοντάς του : « Ιδού η Μήτηρ σου» ( Ιωάν ιθ , 27) . Εξορισθείς από τον Αυτοκράτορα Δομιτιανό στην νήσο Πάτμο , είδε εκεί την Αποκάλυψη , και έγραψε το προφητικό βιβλίο την  «Αποκάλυψιν» την οποία «έδωκε ο Θεός»  . Αποκάλυψις σημαίνει , ξέσπασμα και φανέρωσις του μέλλοντος . Πράγματι το βιβλίο αυτό ξεσκεπάζει και αποκαλύπτει το μέλλον του κόσμου . Παρουσιάζει την Ιστορία της Εκκλησίας του Χριστού σε γενικές και αδρές γραμμές … Έβλεπε και έγραψε δηλ σαν να έβλεπε μπροστά στα μάτια του , σαν εικόνες , σαν σε κινηματογραφική ταινία , τα μέλλοντα να διαδραματισθούν . Σκοπός λοιπόν του βιβλίου αυτού , είναι να προτρέψει τους πιστούς , όπως με εγρήγορση και με μετάνοια να ετοιμάζουν τους εαυτός των για την Δευτέρα του Κυρίου Παρουσία , τους παρηγορεί δε με υπομονή και ελπίδα να αντιμετωπίζουν τις θλίψεις , οι οποίες θα προηγηθούν της Δευτέρας Παρουσίας , όπως οι διωγμοί , και στο τέλος θα συντριβεί η δύναμις του σατανά και θα έλθει οριστικά ο θρίαμβος της Εκκλησίας , που εκπροσωπεί την Βασιλεία του Θεού . Ο Άγιος Ιωάννης μετά την περιγραφή της παγκοσμίου Κρίσεως την συντριβή του Αντιχρίστου  και την φοβερή καταδίκη του στην αιώνια λίμνη του πυρός , ο Θεόπτης συγγραφέας περιγράφει στο ΚΑ κεφάλαιο , θεσπέσια , ευχάριστα και ουράνια γεγονότα , περίλαμπρες εικόνες θείου μεγαλείου , εικόνες που ανήκουν σε μια νέα εποχή που δεν έχει τέλος  , σε μια νέα ζωή ,πέραν του παρόντος κόσμου , όπου αρχίζει η αιώνια χαρά , η ατελεύτητη ευτυχία των σεσωσμένων , που θα ζουν οι ευλογημένοι του Πατρός .  Μετά το Πάσχα , πρώτα ο Θεός , θα πούμε πολλά γύρω από το μεγάλο θέμα μας  «Παράδεισος» που τόσο ενδιαφέρει όλους μας . Σήμερα , μια και μεθαύριο , είπαμε , την τρίτη Κυριακή των Νηστειών , της Σταυροπροσκυνήσεως , ενθυμούμεθα τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό , το ξύλο της ζωής του Παραδείσου θα αναφερθούμε στο κβ κεφάλαιο της Αποκαλύψεως . « Και μου έδειξε , λέγει ο Άγγελος τον ποταμό του ύδατος της ζωής , διαυγή λαμπρό , καθαρό , σαν κρύσταλλο , να πηγάζει και να χύνεται από τον θρόνο της Χάριτος του Θεού και του Αρνίου . Και στο μέσον της πλατείας της πόλεως και του ποταμού , υπήρχε το δένδρο της ζωής , ποτιζόμενο από τα νερά του ποταμού» . Τι είναι αυτός ο ζωηφόρος ποταμός ;  Με την εικόνα του ποταμού που πηγάζει από τον Θρόνο του Θεού , συμβολίζεται η Θεία Χάρις , η Χάρις του Αγίου Πνεύματος . Ο ποταμός πηγάζει από τον θρόνο του Θεού και του Αρνίου – Χριστού και φανερώνεται εδώ Ολόκληρος η Αγία Τριάς . Το ζων ύδωρ του ποταμού συμβολίζει βεβαίως το Άγιο Βάπτισμα . Στην συνέχεια βλέπουμε να ομιλεί για δένδρο , το ξύλο της ζωής , που για τον ερμηνευτή Ανδρέα , εννοεί , τον ίδιο τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό . Να τι λέγει το σχετικό τροπάριο της Εκκλησίας μας : Ετοιμάζου Βηθλεέμ ήνοικται πάσιν η Εδέμ . Ευπρεπίζου Εφραθά , ότι το ξύλον της ζωής εν τω σπηλαίω εξήνθησεν εκ της Παρθένου . Παράδεισος και γαρ εκείνης γαστήρ εδείχθης νοητός  , εν ω το θείον φυτόν , εξ ου φαγόντες ζήσομεν . Να λοιπόν στον Παράδεισο ήταν το φυτό εκείνο , που παράνομα , έφαγε ο Αδάμ και εξορίσθη , ενώ ο νέος Αδάμ ο Χριστός με την υπακοή Του έγινε το νέο φυτό , το δένδρο από το οποίο εμείς τρώγοντες ζούμε αιωνίως . Εδώ όμως ο Άγιος Ιωάννης βλέπει αυτό το ξύλο της Ζωής τον Χριστό στον Θρόνο του Θεού στην Άνω Ιερουσαλήμ στον Παράδεισο . Στον Παράδεισο στην άνω Ιερουσαλήμ δεν θα γίνει όπως παλαιά στον Παράδεισο , δεν θα υπάρξει φόβος εξώσεως των λελυτρωμένων , αντιθέτως θα είναι πλήρης ενότης του Θεού και των  πιστών δούλων Του . Πράγματι η πιο μεγάλη πηγή ευτυχίας και η πιο μεγάλη εκδήλωση μακαριότητας , λέγει ο μακαριστός Αρχ Χαράλαμπος  Βασιλόπουλος , των δικαίων στην μέλλουσα ζωή θα είναι η διαρκής η αδιατάρακτη απόλαυση να βλέπουν τον Θεόν και να Τον λατρεύουν αιωνίως . Οι σεσωσμένοι πιστοί θα βλέπουν τον Θεό , όχι αόριστα , συνεσκιασμένα και αινιγματικά , όπως τώρα , αλλά  «πρόσωπον προς πρόσωπον» ( Α Κορ ιγ , 12) .Θα ιδούν το πρόσωπον Του , « όψονται το πρόσωπον Αυτού» , θα Τον ιδούμε λέγει στο άρρητο κάλλος , στην απερίγραπτη μεγαλοπρέπεια , στην ασύλληπτη δόξα Του . Την απόλαυση αυτή δεν μπορούμε να την συλλάβουμε και να την κατανοήσουμε εδώ στην Γη εμείς οι πεπερασμένοι θνητοί .  Ο Μέγας Βασίλειος λέγει , ότι ο άπειρος  Θεός  στην αιωνιότητα θα αποκαλύπτει τον Εαυτό Του συνεχώς . Όλο και νέες πτυχές , άγνωστες και ακατάληπτες θα αντικρίζουν οι ευτυχείς κάτοικοι του Παραδείσου . Και θα Τον δοξολογούν κατάπληκτοι συνεχώς , όπως οι Άγιοι Άγγελοι ,  που ακατάπαυστα αναφωνούν το :   «Άγιος, Άγιος , Άγιος Κύριος Σαβαώθ , πλήρης ο Ουρανός και η γη της δόξης Σου» .  Στον υλικό τούτο κόσμο θαυμάζουμε , την Δημιουργία του Θεού , αν και δεν έχουμε εξερευνήσει ούτε ένα πολλοστημόριο της . Ατέλειωτες μας φαίνονται οι εκπληκτικές εικόνες της Δημιουργίας . Σκεφθήτε , τι χαρά , τι ιερό πανηγύρι , τι μεγαλείο , τι απόλαυση θα είναι εκείνη του Παραδείσου !! Σκεφθήτε την ευτυχία των σεσωσμένων στην γνωριμία τους με τον Θεό ! Σ Αυτή την γνωριμία έγκειται η ευτυχία τους  : « Αύτη εστίν η αιώνιος ζωή ίνα γιγνώσκουσί Σε τον Μόνον αληθινόν Θεόν και  ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν» , είπε ο ίδιος ο Χριστός . Οι σεσωσμένοι , οι μακάριοι  κάτοικοι της Αγίας Πόλεως , θα έχουν και ένα ιδιαίτερο γνώρισμα . Θα έχουν το «όνομα Αυτού επί των μετώπων αυτών» ( Αποκ κβ, 4)  . Θα είναι το όνομα του Θεού γραμμένο στα μέτωπά τους. Τούτο φανερώνει , ότι θα είναι δικοί Του πλέον . Θα έχουν την σφραγίδα της ιδιοκτησίας Του , και κανείς δεν μπορεί να τους διεκδικεί , πόσο μάλλον ο αντίθεος Σατανάς . Είθε αγαπητοί να μας βοηθήσει ο Κύριος στους πνευματικούς μας αγώνες και στην πίστη μας , ώστε να βρεθούμε με το όνομα του Θεού γραμμένο στα μέτωπά μας μέσα στην Αγία Πόλη … Η ευτυχισμένη ημέρα του Παραδείσου θα είναι ατέλειωτη , υπογραμμίζει ο Θεόπτης Συγγραφέας . Θα είναι ημέρα ανέσπερη , χωρίς να τελειώνει , χωρίς εσπέρα . Εκεί δεν θα υπάρξει νύχτα ποτέ , και δεν έχει ανάγκη από τεχνικό φώς , από φώς ηλίου , ή άλλο φωτισμό , γιατί εκεί , φώς  θα είναι ο ίδιος ο Θεός . Ο νους αδυνατεί να συλλάβει αυτή την υπέροχη και ασύγκριτη αμοιβή , με την οποία πληρώνει ο Θεός τους βραχυχρόνιους αγώνες και τα σύντομα , εν σχέση με την αιωνιότητα,  παθήματα των πιστών αγωνιστών εδώ στην γη . Η ατελείωτη χαρά και ευτυχία , η Βασιλεία η αιώνιος με τις οποίες αμείβει ο Θεός , είναι κάτι που δεν μπορεί να διατυπωθεί με λόγια . Να λοιπόν τι είναι Παραδεισος  συμπεραίνοντας μετά από όλα αυτά . Παράδεισος είναι η ευτυχία και η μακαριότητα που βρίσκεται στην λατρεία του Θεού . Οι υλόφρονες άνθρωποι, με το βαρύ φορτίο της σάρκας και των παθών της , δεν μπορούν να το εννοήσουν αυτό . Οι αγαπώντες όμως τον Θεό , εκείνοι που  ζουν σύμφωνα με το Άγιο θέλημά Του , εκείνοι που αξίως μεταλαμβάνουν του Σώματος και του Αίματος του Σωτήρος Χριστού , αισθάνονται και από την παρούσα ζωή την χαρά την ανέκφραστη , διότι ζουν κοντά στον Θεό . Η ενότητα με τον Θεό καθιστά και πάλι την γη Παράδεισο , γιατί όπου ο Θεός είναι μαζί μου , εκεί υπάρχει Παράδεισος . Ο Παράδεισος είναι αγάπη . Καθένας που έχει αγαπήσει , νοιώθει πως έχει περάσει λίγο χρόνο στον Παράδεισο , αλλά εκείνος που ζει βουτηγμένος  στην αγάπη του Θεού , ζει μέσα στον Παράδεισο κάθε ώρα και στιγμή . Κάθε ανθρώπινη αγάπη είναι μια χαραμάδα αιωνιότητας. Σκιρτούν , λοιπόν , ευφραίνονται και αγάλλονται από τον παρόντα κόσμο οι πιστοί αναλογιζόμενοι , ότι θα συγκατοικήσουν με τον Βασιλέα Χριστό , την Υπεραγία Θεοτόκο και με όλους τους , δια μέσου των αιώνων Αγίους και τους αγαπητούς συγγενείς μας . Ας φουντώσει , αδελφοί μου , αγαπημένοι μελλοντικοί κάτοικοι του Παραδείσου , και στις καρδιές μας ο Θείος πόθος και έρωτας της αγάπης του Χριστού , ώστε να μπορέσουμε να έρθουμε εθελοντές στρατιώτες Χριστού , πρόθυμοι στις δυσκολίες της ζωής και τα προβλήματα και αξιοπρεπώς να παλέψουμε , με την βεβαιότητα ότι θα συμβασιλεύσουμε με τον αγαπημένο μας Ιησού Χριστό στην αιωνιότητα , στον ευλογημένο Παράδεισο . Την επομένη 6 Απριλίου , πρώτα ο Θεός , θα τελέσουμε το Ιερό Ευχέλαιο για να ξανασυναντηθούμε για τις ομιλίες μας 11 Μαΐου . Καλό και χαρούμενο Πάσχα .  

 

ΣΗΜΕΊΩΣΗ

 Τα  κηρύγματα του  π. Κωνσταντίνου ευρίσκονται και στο INTERNETστον παρακάτω ιστότοπο    www.profitilia-kormpivari.gr

Εισόδια της Θεοτόκου

 

 image 15

 

Ἀπολυτίκιον


Ἦχος δ’.
Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ, τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν, Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς.
Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος, ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ Παρθένος, τὸ Ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, σήμερον εἰσάγεται, ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, τὴν χάριν συνεισάγουσα, τὴν ἐν Πνεύματι θείῳ· ἣν ἀνυμνοῦσιν Ἄγγελοι Θεοῦ· Αὕτη ὑπάρχει σκηνὴ ἐπουράνιος.