Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

 

Δευτέρα, 26 Νοέμβριος 2012 16:30 Desk Agioritikovima

E-mailΕκτύπωσηPDF

Αν και µε τον όρο ζωγραφική συνήθως εννοούµε την τέχνη που απεικονίζει µορφές στους τοίχους, για το Άγιον Όρος δεν ισχύει το ίδιο.

Εδώ εκτός από τις τοιχογραφίες που καλύπτουν το εσωτερικό των Ναών και των Τραπεζών - των χώρων δηλαδή που χρησιµοποιούν οι µοναχοί για τα κοινά γεύµατα - η τέχνη της ζωγραφικής απλώνεται και στις φορητές λατρευτικές εικόνες και το πιο χαρακτηριστικό στα εικονογραφηµένα χειρόγραφα

Με άλλα λόγια, κάθε επιφάνεια που συµµµετείχε στην λατρευτική ζωή, µπορούσε να ζωγραφιστεί, άσχετα αν ήταν τοίχος, ξύλο ή περγαµηνή και χαρτί. Έτσι µια µεγάλη ποικιλία έργων τέχνης ζωγραφικής που διασώθηκαν στο Άγιον Όρος σε απίστευτα µεγάλους αριθµούς, έρχεται να καλύψει τις γνώσεις µας για τον µεσαιωνικό κόσµο της δεύτερης χιλιετίας. Γιατί είναι αλήθεια ότι πολλές φορές από το παρελθόν γνωρίζουµε µόνον λίγα πράγµατα και προσθέτοντας πολύ φαντασία προσπαθούµε να αναπαραστήσουµε την ζωή που πέρασε. ∆εν συµβαίνει όµως το ίδιο και µε το Όρος, καθώς εκεί έχουν διασωθεί µεγάλοι αριθµοί έργων και κειµηλίων από τα οποία µε ασφάλεια µπορεί κανείς να γνωρίσει το παρελθόν.

Η ζωγραφική στους τοίχους, η τοιχογραφία, διασώζει στο Όρος παραδείγµατα σε έκταση χιλιάδων τετραγωνικών µέτρων, αριθµός που ακούγεται - και είναι στην πραγµατικότητα - απίστευτος. Έργα αιώνων συσωρεύθηκαν στους τοίχους των εκκλησιών και των λοιπών κτισµάτων, δηµιουργήµατα πίστης αλλά και οικονοµικής δύναµης σε καιρούς πολλές φορές χαλεπούς. Το παλαιότερο δείγµα αυτής της τέχνης στο Άγιον Όρος (γύρω στα 1200) είναι οι µορφές των πρωτοκορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου που διατηρήθηκαν σε τµήµα τοιχογραφίας στην βιβλιοθήκη της Μονής Βατοπεδίου. Οι µορφές παρουσιάζονται σε εναγκαλισµό και εκείνο που χαρακτηρίζει την τέχνη αυτής της εποχής είναι η έντονη σχηµατοποίηση και ο διακοσµητικός χαρακτήρας µε τον οποίο αποδίδονται όλες οι λεπτοµέρειες. Στο ίδιο κλίµα κινείται και η κεφαλή του Ευαγγελιστή Μάρκου από το εικονοφυλάκιο της ίδιας Μονής και δεν αποκλείεται να πρόκειται για αποσπάσµατα από τα έργα που εκτελέστηκαν στην Μονή Βατοπεδίου στο τέλος του 12ου αιώνα από ζωγράφους της Θεσσαλονίκης ή της Κωνσταντινούπολης.


Στην ίδια εποχή, ίσως στις αρχές του 13ου αιώνα, ανήκει η ζωγραφική που διατηρήθηκε στο κελλί του Ραβδούχου, εξάρτηµα της Μονής Παντοκράτορος στις Καρυές κοντά στην Μονή Κουτλουµουσίου.Πρόκειται για τις µορφές και πάλι των αποστόλων Πέτρου και Παύλου, αυτή την φορά ζωγραφισµένων σε παραστάδες της δυτικής πλευράς του ναού. Εδώ εκτός από την σχηµατοποίηση και την διακοσµητική τάση εµφανίζεται και ο πλαστικός όγκος, χαρακτηριστικό της τέχνης των Παλαιολόγων που αντιπροσωπεύεται στο Άγιον Όρος µε πλήθος µνηµείων και έργων τέχνης.

Αν ο 12ος και 13ος αιώνας αντιπροσωπεύονται από σπαράγµατα µόνον τοιχογραφιών, δεν συµβαίνει το ίδιο και µε την τέχνη του 14ου αιώνα που αποτελεί σταθµό για την τέχνη που διασώθηκε στο Άγιον Όρος, γεγονός που τονίστηκε από όλους τους περιηγητές και µελετητές του Άθω. Αντιπροσωπευτικότερο µνηµείο για την τέχνη της εποχής αυτής, της εποχής των Παλαιολόγων όπως συνηθίζεται να αποκαλείται, είναι αναµφίβολα ο κεντρικός και παλαιότερος ίσως ναός του Όρους, ο ναός του Πρωτάτου.


Σε σχήµα τρίκλιτης βασιλικής φιλοξενεί τοιχογραφίες σε όλες τις εσωτερικές επιφάνειες των τοίχων αλλά µε µεγάλες φθορές από την υγρασία. Η ζωγραφική οργανώνεται σε ζώνες και ο Πανσέληνος, ζωγράφος µε υψηλές ικανότητες, προσάρµοσε τις θεολογικές απαιτήσεις στα δεδοµένα της αρχιτεκτονικής που είχε στην διάθεσή του. Αυτό, σε συνδυασµό µε την λαµπρότητα των χρωµάτων και την πλαστικότητα των µορφών, την εφευρετικότητα των λεπτοµερειών και την σωστή ρυθµολογία των κινήσεων, στάθηκε αφορµή να θεωρηθεί ως πρότυπο για τις µελλοντικές διακοσµήσεις των ναών του Αγίου Όρους και όχι µόνον.

Στην ίδια εποχή, στα 1312 χρονολογείται και η ζωγραφική του Καθολικού (κεντρικού) ναού της Μονής Βατοπεδίου. Έργο άγνωστου αγιογράφου, δεν αποκλείεται να εκτελέστηκε από το εργαστήριο ή ακόµη και από τον ίδιο τον Πανσέληνο σε µια ωριµότερη φάση της τέχνης του, 10-15 χρόνια δηλαδή αργότερα από την τοιχογράφηση του Πρωτάτου. Και εδώ τα χαρακτηριστικά της τέχνης είναι σε γενικές γραµµές τα ίδια: ρεαλισµός, µορφές µε µεγάλο όγκο και δραµατικές κινήσεις, λαµπρά χρώµατα και άνεση στην διαπραγµάτευση των εικονογραφικών λεπτοµερειών σε όλες τις σκηνές.

Στο ίδιο γενικά καλλιτεχνικό κλίµα του 14ου αιώνα εντάσσονται και άλλα µεγάλα ζωγραφικά σύνολα που διασώθηκαν στο Όρος. Τα κυριότερα από αυτά είναι οι τοιχογραφίες του Καθολικού της Μονής Χελανδαρίου (γύρω στα 1320), οι τοιχογραφίες του Καθολικού της Μονής Παντοκράτορος (β΄µισό του 14ου αιώνος), οι τοιχογραφίες του παρεκκλησίου του αγίου ∆ηµητρίου της Μονής Ξενοφώντος, κ.α.Κοινό χαρακτηριστικό στα έργα αυτά είναι η προσπάθεια µίµησης των τοιχογραφιών του Πρωτάτου, γεγονός που δηλώνει µε τον καλύτερο τρόπο το πρωτοποριακό πνεύµα της τέχνης του Πανσελήνου και την αποδοχή που έτυχε από την αυστηρή µοναχική κοινωνία του Αγίου Όρους.


Αντίθετα από τον 14ο στον 15ο αιώνα λίγα µόνον έργα µπορούν να ενταχθούν. Και είναι προφανές ότι η παραγωγική εποχή των Παλαιολόγων είχε περάσει οριστικά µαζί µε την ελευθερία που χάθηκε για τις διάφορες περιοχές της Ελλάδας κάτω από το βάρος του Τούρκου κατακτητή. Τώρα στον 15ο αιώνα τα νέφη του σκότους ήταν ορατά, η οικονοµία εξαρτηµένη από τον φόβο των πολιτικών µεταβολών και τα ερωτήµατα για τον χαµό του γένους βαθειά χωρίς απάντηση. Αποτέλεσµα και η πενία της καλλιτεχνικής παραγωγής.

Στο τέλος του 15ου αιώνα χρονολογείται η ζωγραφική της τράπεζας της Μονής Ξενοφώντος και είναι φανερή η υποχώρηση της τέχνης σε εκφραστικά µέσα αν συγκριθεί µε την τέχνη των Παλαιολόγων. Το ύφος και η περιορισµένη χρωµατική διαπραγµάτευση προαναγγέλουν την τέχνη του 16ου αιώνα, µια τέχνη που φαίνεται ότι στάθηκε πιο κοντά στις µοναχικές αρχές για "αποταγή βίου".

Αν η εποχή του 14ου αιώνα χαρακτηριζόταν ως η λαµπρή εποχή της ζωγραφικής για το Άγιον Όρος, η εποχή του 16ου αιώνα θα µπορούσε να χαρακτηριστεί ως η εκφραστική του µοναχικού ιδεώδους περίοδος, ως η ζωγραφική που αποτύπωνε ταυτόχρονα τόσο τις δυσκολίες των καιρών όσο και την αυστηρότητα της αναχωρητικής ζωής. Στοιχείο που συνδέεται άµεσα µε την παραγωγή των έργων τέχνης είναι και η οικονοµική ευρωστία του αγοραστικού κοινού αλλά και η κοινωνική καταξίωση του καλλιτέχνη µέσα από το έργο του. Φαίνεται λοιπόν ότι και οι δύο αυτοί παράγοντες έφτασαν σε σηµαντική αύξηση κατά τον 16ο αιώνα, γεγονός που είχε ως συνέπεια την δηµιουργία µεγάλων ζωγραφικών συνόλων σε έκταση που παρουσιάστηκε για πρώτη ίσως φορά. Η οικονοµική πλευρά είχε ως έρεισµα τόσο την σταθερότητα που δηµιούργησε η οθωµανική κατάκτηση όσο και την γεναιοδωρία των ηγεµόνων των παραδουναβίων περιοχών. Η εκφραστική ανανέωση και τα νέα πρότυπα είχαν την πηγή τους στην επαφή του Όρους µε την Κρήτη η οποία δεν είχε υποταχτεί ακόµη στους Τούρκους αλλά βρισκόταν υπό Ενετική κυριαρχία.

Στον 16ο αιώνα χρονολογούνται τα περισσότερα από τα µεγάλα ζωγραφικά σύνολα του Όρους. Το Καθολικό και η Τράπεζα της Μονής Μεγίστης Λαύρας, η Τράπεζα της Μονής Φιλοθέου, το Καθολικό της Μονής Ιβήρων, το Καθολικό και η Τράπεζα της Μονής Σταυρονικήτα, το Καθολικό της Μονής ∆οχειαρίου, το Καθολικό της Μονής Ξενοφώντος, το Καθολικό της Μονής Κουτλουµουσίου, το Καθολικό και η Τράπεζα της Μονής ∆ιονυσίου και τέλος το Παρεκκλήσι του αγίου Γεωργίου στην Μονή Αγίου Παύλου είναι τα κυριότερα από τα µνηµεία της περιόδου. Σε όλα τα παραδείγµατα αυτά τηρείται µε θρησκευτική ευλάβεια η εκφραστική γλώσσα της Κρητικής Σχολής, του ρεύµατος δηλαδή της ζωγραφικής που απλώθηκε από Κρητικούς - και όχι µόνον - ζωγράφους για να σηµαδέψει µε την αυστηρότητά του όχι µόνον τον 16ο αλλά και τους κατοπινούς αιώνες. Κυριότεροι εκπρόσωποι της Σχολής αυτής είναι ο Θεοφάνης ο Στρελίτζας και τα παιδιά του, ο Φράγγος Κατελάνος από την Θήβα και ο Αντώνιος.

Ο 17ος αιώνας χαρακτηρίζεται από την αδυναµία των καλλιτεχνών να δηµιουργήσουν νέο ρεύµα και καλλιτεχνικές αρχές στην ζωγραφική. Ο κύκλος της Κρητικής Σχολής είχε ολοκληρωθεί αλλά οι νέες αναζητήσεις δεν είχαν καρποφορήσει ακόµη. Στο γύρισµα του αιώνα ζωγραφίστηκε η τράπεζα της Μονής ∆ιονυσίου (1603) όπου η αυστηρότητα, η ακινησία και ο χρωµατικός περιορισµός δείχνουν έναν δρόµο χωρίς ένταση και προβληµατισµό. Στο ίδιο κλίµα κινείται και η ζωγραφική της τράπεζας της Μονής ∆οχειαρίου (1676), ενώ σαφέστερα αποτελέσµατα στις αναζητήσεις του είχε ο ζωγράφος της τράπεζας της Μονής Χελαανδαρίου Γεώργιος Μητροφάνοβιτς, χωρίς όµως και αυτός να ανανεώσει τα εκφραστικά του µέσα.


Πιο αληθινοί εµφανίζονται οι ζωγράφοι του 18ου αιώνα καθώς αποφασίζουν χωρίς ενδοιασµούς να µιµηθούν την τέχνη του µακρυνού προγόνου τους, του Πανσελήνου. Τώρα πια συνειδητά και µε διδασκαλική προτροπή αντιγράφουν τα έργα του Πρωτάτου προσπαθώντας να µιµηθούν κάθε λεπτοµέρειά τους. Έτσι εµφανίζονται ζωγράφοι, όπως ο µοναχός ∆ιονύσιος από τον Φουρνά, που δίνουν οδηγίες για την αποτελεσµατικότερη αντιγραφή, φτάνοντας είναι η αλήθεια σε εξαιρετικά αποτέλεσµατα. Η προσπάθειά τους συνεχίζεται και στον 19ο αιώνα και είναι χαρακτηριστική η διακόσµηση του παρεκκλησίου του Προδρόµου της Μονής Παντοκράτορος στα 1812 που θα µπορούσε να ξεγελάσει µε την ακρίβειά του και να οδηγήσει τον απλό θεατή σε χρονολόγηση γύρω στα 1300.

Παράλληλα µε την ζωγραφική των τοίχων αναπτύσσεται και η ζωγραφική πάνω σε ξύλο, την γνωστή σε όλους θρησκευτική εικόνα. Είναι µάλιστα βέβαιο ότι οι ίδιοι αγιογράφοι που εκτελούσαν τις τοιχογραφίες, οι ίδιοι έκαναν και φορητές εικόνες για χρήση στους Ναούς και στα παρεκκλήσια ή ακόµη και για προσωπική χρήση. Έχει για παράδειγµα βεβαιωθεί ότι ο γνωστός ζωγράφος Μανουήλ Πανσέληνος ζωγράφιζε και φορητές εικόνες στις αρχές του 14ου αιώνα ενώ ο άλλος µεγάλος ζωγράφος του 16ου αιώνα, ο Θεοφάνης Στρελίτζας ακολούθησε το παράδειγµα των άλλων µεγάλων ζωγράφων.

Εκείνο που πρέπει να παρατηρήσει κανείς σε σχέση µε την τοιχογραφία, είναι ότι ο ζωγράφος της εικόνας έπρεπε να ασκεί ένα είδος «µικρογραφικής» δουλειάς καθώς πολλές φορές ο χώρος είναι περιορισµένος και η ανάπτυξη του θέµατος δυσχερέστατη. Έτσι µεγεθύνοντας κανείς λεπτοµέρειες από εικόνες αντιλαµβάνεται την εκφραστική ικανότητα του αγιογράφου. Στα εικονογραφηµένα χειρόγραφα η εξέλιξη της τέχνης ήταν παράλληλη µε αυτή των τοιχογραφιών και των εικόνων µέχρι την ανακάλυψη της τυπογραφίας στον 15ο αιώνα. 
Την ίδια εποχή η πτώση της Πρωτεύσουσας στα χέρια των Τούρκων δηµιουργούσε ένα τεράστιο κενό, γεγονός από το οποίο ουσιαστικά ποτέ δεν ανέκαµψε η τέχνη των µικρογραφηµένων χειρογράφων. Αν και οι λειτουργικές ανάγκες και η καλλιτεχνική διάθεση διατήρησαν σε ζωή την υπόθεση των χειρογράφων, σιγά σιγά η δικόσµηση υποχωρούσε χάνοντας και την τελευταία ικµάδα της στον 18ο αιώνα σε αντίθεση µε την ζωγραφική των τοίχων και των φορητών εικόνων που παρά την καλλιτεχνική πενία συνεχίζεται από καθαρή ανάγκη µέχρι σήµερα στο Άγιον Όρο.

 

Συνεντεύξη με τον γέροντα ΓΑΒΡΙΗΛ

 

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΑΒΡΙΗΛ (Γαβριήλ Μοναχός-Γέρων στό Ιερό Κουτλουμουσιανό κελλί Οσίου Χριστοδούλου-Καρυές Αγίου Όρους)

Η επίσκεψη στόν Γέροντα Γαβριήλ έγινε στή Θεσσαλονίκη τήν Τετάρτη 31-10-2012 στίς 9.30 π.μ.. Η διάρκειά της ήταν: 1:39:42. Παρευρέθησαν ο Γέροντας καί δύο πνευματικά παιδιά κάποιου άλλου Γέροντος εξ Αγίου Όρους, πού πήραν τήν συνέντευξη.
Ο σκοπός τής επίσκεψης, τήν οποία έδωσε ευλογία ο Γέροντας Γαβριήλ νά ηχογραφηθεί, ήταν γιά νά καταγράψουμε τήν γνώμη του σχετικά μέ τά εξής φλέγοντα θέματα:

1. Τήν επαίσχυντη παράσταση τού Corpus-Christiκαί
2. Τίς επαίσχυντες παρελάσεις ομοφυλόφιλων στή Θεσσαλονίκη καί γενικά στή χώρα μας.

Στή συνέντευξη όμως ο Γέροντας, εν Αγίω Πνεύματι, επεκτάθηκε καί στά εξής επίσης φλέγοντα ζητήματα:
1.     Μετάνοια
2.     Πολιτικοί καί πολιτική τής Ελλάδας
Στό εξής, μέ Γ. θά εννοούμε τόν Γέροντα, μέ Ε1 τήν πρώτη επισκέπτρια καί μέ Ε2 τήν δεύτερη επισκέπτρια.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Γ.: Λίγο τήν πόρτα…Εκεί παραπέρα βάλτε το λίγο ( τό μηχάνημα ηχητικής εγγραφής ). Ναί.
«Εύχομαι ολοψύχως, η ευλογία τού Θεού νά είναι μαζί μέ τήν Ελλάδα μας καί μαζί μέ όλη τήν ανθρωπότητα, σέ όλη τους τή ζωή καί σέ όλη τήν αιωνιότητα.

Εύχομαι πάλι ο Κύριος, νά καταπλουτίσει τήν Ελλάδα μας καί όλα τά έθνη τής γής, διά τών υλικών καί πνευματικών αγαθών Του. Εύχομαι επίσης νά χαρίσει στήν ανθρωπότητα ειρήνη, ομόνοια καί μετάνοια καί νά φωτίσει τούς ισχυρούς τής γής νά κυβερνούν τούς λαούς αυτής, θεαρέστως καί θεοφιλώς. Νά πιστεύσουν πάντες οι άνθρωποι πού ζούνε επί πάν τό πρόσωπον τής γής, στόν Έναν καί Μόνον Αληθινό Θεό, πού είναι ο Πατήρ, ο Υιός καί τό Άγιον Πνεύμα, αμήν.

Ο Κύριος σάν έθνος, μάς ευλόγησε περισσότερο από όλα τά έθνη τής γής... Απ’ όλες τίς γλώσσες πού υπάρχουν στόν πλανήτη μας, ο Θεός τήν Ελληνική γλώσσα διάλεξε γιά νά γραφούν τά Ευαγγέλια. Μικρή ευλογία είναι αυτό; Οι μεγαλύτεροι Πατέρες τής Εκκλησίας μας, είναι Έλληνες. Άν διαβάσουμε τά Συναξάρια, σέ κάθε γωνιά τής γής, θα δούμε ότι υπάρχουν Άγιοι καί Μάρτυρες. Μόνο η Θεσσαλονίκη έχει 42 Αγίους. Μικρή ευλογία είναι αυτό;

Περιμένει ο Θεός τή μετάνοιά μας γιά νά μάς σώσει. Ο Θεός δέ θέλει πολέμους, δέ θέλει φτώχειες, δέ θέλει αρρώστειες, δέ μάς έκανε ο Θεός γιά νά υποφέρουμε καί νά πάμε καί στήν κόλαση. Ο Θεός μάς δημιούργησε, χωρίς νά μάς ρωτήσει. Δέν μάς σώζει όμως, άν δέ θέλουμε κι εμείς..Οι Άγιοι Πατέρες μας λένε ότι η μετάνοια θά σώσει τήν Ελλαδίτσα μας καί όλη τήν ανθρωπότητα. Χωρίς μετάνοια, δέν θά σωθούμε. Θά πάθουμε ό,τι πάθαν οι Σοδομίτες καί Γομορρίτες. Κάηκαν όλοι καί σώθηκαν μόνον ο Λώτ κι οι δυό του κόρες. Θά πάθουμε ό,τι πάθαν οι Νωιτες. Πνίγηκε σύμπαν τό ανθρώπινο γένος επί Νώε. Ο Θεός μάς έδωσε τό Νόμο Του γιά νά είμαστε κι εδώ ευτυχισμένοι καί νά πάμε καί στόν Παράδεισο. Άν ο άνθρωπος πάνω στόν πλανήτη τής γής εφήρμοζε μία εντολή τού Ευαγγελίου, η γή μας θά γινόταν αυτόματα ένας επίγειος Παράδεισος.

-Ποιά εντολή;

-Αγαπήσεις τόν πλησίον σου ως σεαυτόν.
Άν αυτό συμβεί, τότε οι στρατοί σ’ όλον τόν κόσμο, θά καταργηθούν. Τά πολεμικά καί πυρηνικά εργοστάσια, θά κλείσουν. Οι Νομικές Σχολές, οι σωφρονιστικές φυλακές, τά Δικαστήρια κι οι δικηγόροι, δέν θά έχουν λόγους υπάρξεως. Οι αστυνομικοί θά απολυθούν καί θά πάνε όλοι τους στά σπιτάκια τους. Αυτοί πού κάνουν κλειδαριές κι ασφαλιστικά συστήματα, θά κλείσουν.

-Γιατί;

-Αφού αγαπώ τόν πλησίον μου όπως τόν εαυτό μου, θά πάω νά σκοτώσω τόν εαυτό μου; Θά κλέψω τόν εαυτό μου; Θά έχω τά χρήματά μου πεταμένα, έξω απ’ τό σπίτι μου ανοιχτό. ( εννοεί ανοιχτά ).

Ο Θεός είναι πολύ λυπημένος μέ τούς Έλληνες, διότι Τόν αρνηθήκαμε. Καταργήσαμε τό Νόμο Του καί θεσπίσαμε, δικούς μας νόμους.

Κάποτε ο Μέγας Αλέξανδρος σέ μιά μάχη, έπιασε έναν στρατιώτη πού κρυβόταν. Τρέχει καί τού λέει:

-Πώς σέ λένε;

-Αλέξανδρο μέ λένε.

Τού λέει:
-Αλέξανδρο σέ λένε; Ή θ’ αλλάξεις διαγωγή ή θ’ αλλάξεις όνομα! Μέ βλέπεις εμένα στίς μάχες νά κρύβομαι;

Κι η Ελληνική Βουλή, ή πρέπει ν’ αλλάξει διαγωγή ή πρέπει ν’ αλλάξει όνομα. Μ’ αυτά πού έκανε, δέν τής αρμόζει νά λέγεται Βουλή. Εκείνο τό όνομα πού τής αρμόζει νά λέγεται, είναι δεόντως καί πρεπόντως άβουλη κι ασύνετη κι απερίσκεπτη. Γιατί κατήργησε τό Νόμο τού Θεού καί ψήφισε δικούς της νόμους.

Ο Θεός λέει στό Δεκάλογο: «ου φονεύσεις». Οι Έλληνες Βουλευτές λένε: «κάτω ο νόμος τού Θεού, σκοτώστε». Νομιμοποίησαν τίς εκτρώσεις. Δέν είναι αλήθεια αυτό; Μήπως τούς συκοφαντούμε;

Ο Θεός λέει: «ου μοιχεύσεις». Αυτοί λέν: «κάτω ο Νόμος τού Θεού». Νομιμοποίησαν τίς μοιχείες, τίς πορνείες, τήν ομοφυλοφιλία, τήν καύση τών νεκρών, τόν πολιτικό γάμο, βγάζουν τά Θρησκευτικά απ’ τά σχολεία, πετούν τόν Σταυρό απ’ τή σημαία, τίς εικόνες απ’ τίς δημόσιες υπηρεσίες, θέλουν ν’ αναβιώσουν τόν δωδακαθεϊσμό καί τόσα άλλα…
Ενδιαφέρονται οι Έλληνες Βουλευτές γιά τήν Ελλάδα μας; Θέλουν τήν πρόοδό τους; Υποστηρίζουν τά Χριστιανικά μας ιδεώδη;

Είναι Εθνοπατέρες κι Εθνοσωτήρες; Ή είναι εθνοολετήρες καί εθνοκαταστροφείς; Μ’ αυτό πού κάνουν καί θεσπίζουν, αποδεικνύουν ότι δέν πιστεύουν στόν Θεό, σέ αόρατο κόσμο, στήν αθανασία τής ψυχής, στήν κόλαση, στόν Παράδεισο, στή Μέλλουσα Κρίση κι ανταπόδοση. Όλ’ αυτά τά θεωρούν πλάνες επικίνδυνες καί όπιον τού λαού.

Άν δέν μετανοήσουν, ούτε η κόλαση θά τούς δεχθεί. Ο Θεός θά κάνει ειδική κόλαση γιά νά τούς βάλει. Καί μέ τά πολιτικά τους αξιώματα, θά κοσμούν τά βαθύτερα καί φριχτώτερα μέρη τής κολάσεως!

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος έλεγε ότι:
-Ο πολιτικάντης σκέφτεται τίς επόμενες εκλογές. Ο πολιτικός σκέφτεται τίς επόμενες γενεές.

-Οι πολιτικοί μας σήμερα, σκέπτονται τίς επόμενες γενεές;

Ο Καποδίστριας, ο Κουμουνδούρος, ο Τρικούπης, ο Πλαστήρας, ζούσαν γιά τήν Ελλάδα καί δέν ζούσαν απ’ τήν Ελλάδα.

-Σήμερα οι βουλευτές μας ζούν γιά τήν Ελλάδα;

Πολλοί αντίχριστοι διαμέσου τών αιώνων, πολέμησαν τόν Αρχηγό τής Πίστεώς μας, λυσσωδώς.

Κανένας όμως απ’ αυτούς τούς αντιχρίστους, δέν τόλμησε νά προσβάλλει τήν ηθική υπόσταση τού Κυρίου μας. Οι αντίχριστοι τού αιώνος μας, προσβάλλουν τήν ηθική υπόσταση τού Αρχηγού τής Πίστεώς μας καί παρουσιάζουν, συγνώμην πού τό λέω, τόν Κύριό μας ως ανήθικο, αμαρτωλό, πόρνο, ομοφυλόφιλο, ως διεστραμμένο κι ανισόρροπο, ως τεμπέλη κι αχαΐρευτο. Ότι ξεστράτισε τήν Αγία Μαρία τήν Μαγδαληνή μικρό κοριτσάκι κι έκανε έρωτα μαζί της κι ότι ήθελε νά κάνει μαζί της ένα παιδί, πού τό ονόμασε Παράκλητο. Αίσχος! Καί ντροπή! Βαπτισμένοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, νά λένε καί νά πιστεύουν αυτά, γιά τόν Κύριό μας. Ξεπερνούν στή διαστροφή κι αυτόν τόν ίδιο τόν Σατανά!

Στό τέλος τής συνέντευξης:
Γ.: Νά πείτε μετάνοια στόν Γέροντα, χαρήκαμε πού σάς είδαμε. Αυτά ( τό υπαγορευμένο κείμενο πού ακολουθεί ), μπορεί καί σάν προσευχή νά λέει κανείς.

Ε1.: Πάτερ, νά σάς ρωτήσω λίγο…

Γ.: Ναί.

Ε1.: Στήν Αγία Γραφή, λέει ότι οι άνθρωποι, οι Χριστιανοί, οι Πιστοί τού Χριστού, καλό είναι νά αποφεύγουμε τά δικαστήρια. Νά μονιάζουμε μέ τόν αντίδικο καί νά μήν καταφεύγουμε εκεί. Στήν περίπτωση όμως πού βλασφημείται ο Κύριος, όπως τώρα σ’ αυτήν ( μέ τό Corpus-Christi) καί στίς παρελάσεις…

Γ.: Ναί, ναί, ναί.

Ε1.: τών ομοφυλόφιλων καί στά θεατρικά…

Γ.: Ναί, ναί, ναί.

Ε1.: Είναι ευλογημένο;

Γ.: Ναί, λέει ο Ιερός Χρυσόστομος: «ράπισον τόν βλάσφημο»!

Ε1.: Α, λοιπόν, επομένως καί ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεφαφείμ ο οποίος, παληκαρίσια υπέβαλλε μήνυση κατά τής επαίσχυντης παράστασης…

Γ.: Ναί, ναί, ναί.

Ε1.: Είναι ευλογημένο;

Γ.: Ναί, ναί, ναί. Μόνο γιά ιδικές μας υποχρεώσεις νά μήν πάμε στά δικαστήρια.

Ε1.: Είναι ευάρεστο στό Θεό αυτό πού έκανε επομένως καί…

Γ.: Ναί, ναί, ναί.

Ε1.: …καί πρέπει νά τόν μιμηθούμε. Κι εμείς όλοι δέν πρέπει νά κάνουμε μία συλλογική μήνυση;

Γ.: Ναί, ναί, ναί.

Ε1.: Καί στό θέατρο πού φιλοξενεί αυτήν τήν ασέλγεια;

Γ.: Ναί, ναί, πρέπει ν’ αγωνιστούμε. Καί τά γράψαμε καί μπροστά. Ακούστε το, όταν όμως εμείς αδικούμαστε, καλύτερα νά μάς αδικούν, παρά νά πάμε στά Δικαστήρια.

Ε1.: Ναί, ναί, τώρα όμως είναι γιά τόν Κύριο.

Γ.: Ναί, άλλο αυτό, αυτό ναί. Πρέπει νά αγωνιστούμε. Θά σάς πώ…όταν εμείς αδικούμαστε. Θά σάς πώ δυό γεγονότα, νά ξέρετε. Έζησε στά Κατουνάκια στό Άγιον Όρος, ο πατήρ Εφραίμ, ένας. Ένας γείτονάς του είχε Εκκλησία. Πήγε σ’ έναν, έκανε Εκκλησία. Πήγε σ’ έναν, λέει:

-Πόσο θέλεις νά μού κάνεις τό τέμπλο;
Τού λέει εκείνος:
-Θέλω 15 λίρες.
Πήγε σ’ έναν άλλο.
-Πόσο θέλεις;
-12.

Πήγε σ’ αυτόν τόν Πατέρα Εφραίμ. Δέν τόν ρώτησε, τού λέει:
-Νά μού κάνεις τό τέμπλο.
Τό έφτιαξε. Τό τέμπλο όμως δέν είναι εύκολη δουλειά, θέλει καιρό, τέχνη, αυτά…Κι αφού τελείωσε ο άνθρωπος, πάει καί τού δίνει δυό λίρες, ποσό ευτελέστατο γιά τή δουλειά πού έκανε. Καί τού λέει:

-Πάτερ, είναι καλά;
Λέει:

-Καλά είναι.

Έφυγε. Πάει ο υποτακτικός στόν Γέροντα.

-Γέροντα σέ κορόιδεψε. Τόσον καιρό δούλεψες, 2 λίρες;

Καί λέει ο Γέροντας.

-Παιδί μου, άφησε νά’ χουμε κάτι καί γιά τήν άλλη τήν ζωή. Άμα τά πάρουμε εδώ δηλαδή, τί θά έχουμε εκεί;
Πέρασαν χρόνια, κοιμήθηκε ο Γέροντας. Ένα βράδυ τόν είδε ο υποτακτικός στόν ύπνο. Ήταν σ’ ένα όμορφο μέρος, είχε κάτι όμορφα σπιτάκια κι ένα μικρό σπιτάκι πάρα πολύ ωραίο. Κι έπειτα λέει:

-Αυτό τό μικρό σπιτάκι;

-Αυτό παιδί μου, είναι από εκείνα τά χρήματα από τό τέμπλο. Δέν θά τά πάρουμε εδώ, θά μάς τά δώσει ο Θεός.
Άλλη περίπτωση.

Δύο φιλονικούσαν γιά ένα τμήμα γής καί πήγαν σέ έναν σοφό Γέροντα νά τούς λύσει τή διαφορά.

Κι ο Γέροντας τούς πήρε καί πήγαν στό αμφισβητούμενο τμήμα. Κι ο ένας έλεγε:

-Αυτό είναι δικό μου.

Ο άλλος:

-Δικό μου.

Ο Γέροντας γονάτισε στή γή. Κι όταν σηκώθηκε τούς λέει:

-Ρώτησα τή γή.

Καί τού λένε αυτοί:

-Τί σού είπε;
Καί τούς λέει:

-Μού είπε ότι εσείς ανήκετε σ’ αυτήν κι όχι αυτή σέ σάς.
Φοβερό δέν είναι;

Όταν όμως προσβάλλεται ο Κύριος, πρέπει καί στά Δικαστήρια νά πάμε, νά διαμαρτυρηθούμε.

Ε1.: Δόξα τώ Θεώ!

Γ.: Λοιπόν, νά πάτε στό καλό.

Ε1.: Πάτερ ευχαριστούμε πάρα πολύ. 

 Αφίσα κατηχητικού

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ, ΒΟΥΛΑΣ, ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ & ΒΑΡΗΣ

________

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ

ΠΡΟΦΗΤΟΥ  ΗΛΙΟΥ  ΚΟΡΜΠΙ  ΒΑΡΗΣ

 

Προφήτου Ἠλίου 10, ΤΚ. 16672, Κόρμπι Βάρης.

Τηλ. 210 9655370, fax: 210 9655371,

site:http://www.profitilia-kormpivari.gr  e-mail :/>p-elia-v@otenet.gr

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Με την χάρη Του Θεού, αρχίζουν και φέτος από την  Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2020 7:00 μ.μ. με 8:00 μ.μ. και κάθε Τρίτη, οι συναντήσεις της Νεανικής Συνάξεως του Ιερού  Ναού Προφήτου Ηλιού Κόρμπι Βάρης, με Συντονιστή τον π. Αντώνιο Χρήστου. Οι Συνάξεις αφορούν νέους (φοιτητές, απόφοιτους, νέα ζευγάρια κ.α.) από 18 ως 40 ετών.

Στην αρχή θα τελείται η Ακολουθία του Αποδείπνου 6:30-7:00 μ.μ. εντός του Ιερού Ναού. Στη συνέχεια στο Πνευματικό Κέντρο θα ακολουθήσει η πρώτη σύναξη γνωριμίας και οι εγγραφές.

Σε αρκετές συναντήσεις, ενδέχεται να βρεθούν ανάμεσά μας, προσκεκλημένοι εκλεκτοί ομιλητές.

Σας περιμένουμε με αγάπη!

                           Εκ του Νεανικού Τομέα του Ιερού Ναού