Προσκυνηματική Εκδρομή

στην Ι. Μ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

στην Άνω Βάθεια, Εύβοιας

το Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

 

 

  • Αναχώρηση λεωφορείου από την εκκλησία μας στις 07:00

 

 Πρώτη στάση για προσκύνημα στηνΙερά Μονή Αγίου Νικολάου που βρίσκεται σε απόσταση 7 χλμ από την Άνω Βάθεια της κεντρικής Εύβοιας, ανάμεσα στο πράσινο των πλατάνων και των κυπαρισσιών, με υπέροχη θέα στο νότιο Ευβοϊκό και τις απέναντι ακτές της Αττικής. Ο επισκέπτης, καθώς διέρχεται την κεντρική πύλη της μονής, βλέπει στην αυλή τον θεόρατο πλάτανο, ηλικίας περίπου 1000 ετών, ενώ η βρύση στη ρίζα του τρέχει ασταμάτητα γάργαρο νερό.

  

Ο Ναός, ρυθμού μονόκλιτης σταυρεπίστεγης βασιλικής, είναι το μόνο από τα αρχαία κτίσματα της Μονής που διέφυγε από τη φθορά του χρόνου και των φυσικών καταστροφών.

Αν και δεν είναι επαρκείς οι πληροφορίες, γίνεται δεκτό από τους ειδικούς, ότι η πρώτη μοναστική αδελφότητα εγκαταστάθηκε στα μέσα του 15ου αιώνος, (1455). Το Καθολικό, προς τιμήν του Αγίου Νικολάου, ανοικοδομήθηκε από το 1460 ως το 1463 και αγιογραφήθηκε αμέσως με πολλές από τις αγιογραφίες αυτές να σώζονται μέχρι σήμερα. Εδώ είναι αποθησαυρισμένα τίμια λείψανα των Αγίων: Νικολάου, Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Χαραλάμπους, Ξενοφώντος, Παρασκευής, Οσίου Δαβίδ, Αρσενίου του Καππαδόκου και Παντελεήμονος

Φαίνεται - από τα λίγα στοιχεία που υπάρχουν - ότι ο βίος της Μονής υπήρξε αδιατάρακτος μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνος, οπότε άρχισαν και οι αγώνες σε διάφορα σημεία του ελλαδικού χώρου κατά των Τούρκων.

Η νέα, σύγχρονη ιστορία της παλαίφατης αυτής Μονής άρχισε το 1963 με τη μετατροπή της σε γυναικεία και την εγκατάσταση στα ημιερειπωμένα κτίσματα, αδελφότητος 5 μοναχών υπό την ηγουμένη Μακαρία Μητσοπούλου (+1988). Με εράνους, δωρεές, προσωπική εργασία των μοναζουσών αλλά και πολλών κατοίκων των κοντινών χωριών, κτίσθηκε η πρώτη πτέρυγα κελλιών στην αρχή και νέες πτέρυγες στη συνέχεια, ανοικοδομήθηκαν παρεκκλήσια (Οσ. Θεοδοσίου του Νέου και Αγ. Νεκταρίου), φιλοτεχνήθηκε νέο τέμπλο (1973), ετοιμάσθηκαν  εργαστήρια αγιογραφίας και κεντητικής, καθιερώθηκε στον περίβολο το Κοιμητήριο των Μητροπολιτών Χαλκίδος, (Νεοφύτου Αδάμ, Καλλινίκου Καμπάνη, Χριστοφόρου Σταματιάδη, Ευγενίου Δεπάστα, Παντελεήμονος Κριεζή, Χρυσάνθου Προβατά, Γρηγορίου Πλειαθού και Νικολάου Σελέντη), καθώς και Κοιμητήριο των μοναζουσών έξω από τα τείχη της Μονής.

 

  • Επόμενη στάση στην Νέα Αρτάκη Εύβοιας, στο Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας της Φανερωμένης.

  

Η ιστορία του ονόματος Της, «Φανερωμένη», προέρχεται από την γη της Μικράς Ασίας και συγκεκριμένα από τους πρόποδες του Όρους Δινδύμου, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Κύζικο. Εκεί, όπως η παράδοση μας πληροφορεί, κατά τον 12ο αιώνα μ. Χ. ανακαλύφθηκε κατά θαυμαστό τρόπο, ανάμεσα στους θάμνους, στον τόπο του ναού της αρχαίας θεάς Κυβέλης,  Ιερά και Σεβάσμια Εικόνα της Θεοτόκου, την οποία οι κάτοικοι της Κυζίκου ονόμασαν Φανερωμένη.

Στο τόπο της ευρέσεως της Ιεράς Εικόνος, μάλιστα, ανήγειραν ομώνυμη Ιερά Μονή της «Παναγίας της Φανερωμένης», όπου και φυλασσόταν η Ιερά Εικόνα μέχρι το έτος 1922, οπότε οι κάτοικοι της Κυζίκου αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές εστίες τους παίρνοντας και την Ιερά Εικόνα της Φανερωμένης.

Πορευμένοι οι Αρτακινοί προς την Ελλάδα, διήλθαν από την Κωνσταντινούπολη. Εκεί, αφού το Οικουμενικό Πατριαρχεί έλαβε γνώση της παρουσίας της Ιεράς Εικόνος στην Πόλη, την παρέλαβαν Κληρικοί του με τις πρέπουσες τιμές και την εναπόθεσαν στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα.

Οι Αρτακινοί τελικά εγκαταστάθηκαν στην σημερινή τοποθεσία της Νέας Αρτάκης, που σήμερα είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Εύβοιας, με πληθυσμό περίπου 6.000 κατοίκους.

Στην σημερινή τοποθεσία, τρεις δεκαετίες μετά και συγκεκριμένα τη μεσημβρία της 29ης Απριλίου 1951, Κυριακής του Πάσχα, οκτώ κορίτσια, ηλικίας 10 – 12 ετών, βρίσκονταν σε παραλιακή τοποθεσία και μέσα στο αναστάσιμο κλίμα της ημέρας έπαιζαν και τραγουδούσαν. Ξαφνικά, σε μικρή απόσταση πρόσεξαν μία μαυροφορεμένη, εξαιρετικά άμορφη γυναίκα, γονατιστή και σε στάση προσευχής. Στα χέρια Της φορούσε χρυσά επιμανίκια και στο κεφάλι Της είχε μαύρη καλύπτρα και φωτοστέφανο.

Τα μικρά κορίτσια, μπροστά σ’ αυτό το θέαμα ταράχτηκαν και γεμάτα φόβο έφυγαν από τον τόπο για να ειδοποιήσουν τούς γονείς τους. Όμως, όταν εκείνοι κατέφθασαν στον τόπο, η μαυροφορεμένη γυναίκα είχε εξαφανισθεί. Όχι όμως και τα ίχνη της παρουσίας της. Τα αποτυπώματα των γονάτων της βρίσκονταν ακόμη στο χώμα.

Τα μικρά κορίτσια ανέφεραν τα γεγονότα στον Εφημέριο του χωριού, τον μακαριστό π. Σπυρίδωνα Αθανασίου και εκείνος στον επίσης μακαριστό Μητροπολίτη Χαλκίδος Γρηγόριο (Πλειαθό) (1922 – 1968), ο οποίος κάλεσε τα κορίτσια πού του επιβεβαίωσαν το θαύμα, λέγοντάς του μάλιστα ότι η γυναίκα εμφανίστηκε και στον ύπνο τους, λέγοντάς τους ότι είναι ἡ Παναγία και ότι στον τόπο της εμφανίσεως Της έπρεπε να χτίσουν Εκκλησία.

Μετά από αυτά τα γεγονότα, ο Μητροπολίτης έδωσε την κανονική ευλογία του για να ανεγερθεί Ιερός Ναός προς τιμήν της Παναγίας, ο οποίος αργότερα έλαβε τη νομική μορφή του Ιερού Προσκυνήματος.

Ο θεμέλιος λίθος του Ιερού Ναού κατατέθηκε το 1951 και τα εγκαίνια τελέσθηκαν το 1969 από τον μακαριστό Μητροπολίτη Χαλκίδος Νικόλαο (Σελέντη) (1968 - 1974).  Στον τόπο της Παναγιοφανείας χτίστηκε το Ιερό Παρεκκλήσι, και πάνω από αυτό, το κωδωνοστάσιο του Ιερού Ναού.

       Στον στο Β.Α. μέρος του προαύλιου χώρο του Ιερού Προσκυνήματος, ανεγέρθησαν μεγαλοπρεπή ιερά προσκυνητάρια που αναφέρονται στη ζωή του Κυρίου και της Παναγίας  Στη νότια πλευρά του προαυλίου έχει ανεγερθεί το Λαζάρειο Πνευματικό Κέντρο, ενώ στη δυτική πλευρά υπάρχει ευρύχωρη αίθουσα για την προσφορά καφέ και γλυκισμάτων μετά τη Θεία Λειτουργία, αλλά και για άλλες δραστηριότητες

 

  •  Τελευταία στάση για φαγητό και καφέ, πριν την επιστροφή.

 

Κόστος συμμετοχής: 15 €, το άτομο.

 

 

Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ο ευπρόσδεκτος καιρός

 
Τρίτη, 28 Φεβρουάριος 2012 08:55
 
«Ιδού καιρός ευπρόσδεκτος, 
ιδού καιρός μετανοίας 
αποθώμεθα τα έργα του σκότους 
και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός...» 
(Ιδιόμελον των Αποστίχων Εσπερινού Κυριακής της Τυρινής)

Αν πάντοτε ο χρόνος είχε μια ιδιαίτερη σημασία για τον άνθρωπο, κάτω από τη χριστιανική σκοπιά αποκτά ασύγκριτα μεγαλύτερη αξία. Ο χρόνος πλέον είναι ιερός. Αγιάστηκε, επειδή στον ιστορικό χρόνο εισήλθε με την ενανθρώπησή Του και έζησε ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριός μας. Η έλευση του Χριστού στον κόσμο δηλοποιεί ότι «ήλθε το πλήρωμα του χρόνου» (Γαλ. 4,4) ότι «πεπλήρωται ο καιρός και ήγγικεν η βασιλεία του Θεού» (Μαρκ. 1,5).[...]
 
Η ιερότητα του χρόνου πιστοποιείται και από την καθημερινή εκκλησιαστική μας ζωή. Η Εκκλησία αγιάζει τον ιστορικό χρόνο, τον μεταμορφώνει. Ο φυσικός χρόνος γίνεται λειτουργικός χρόνος. Η Εκκλησία ανά πάσα στιγμή συνδέει τον χρόνο της ανθρώπινης ζωής με το μυστήριο της σωτηρίας. Καθιστά το γεγονός της σωτηρίας πάντοτε επίκαιρο, παρόν στον ιστορικό χρόνο.
 
Οι σκέψεις αυτές μας βοηθούν να κατανοήσουμε πληρέστερα τα λόγια του Ιδιόμελου των Αποστίχων που ακούσαμε πριν από λίγο: 
«Ιδού καιρός ευπρόσδεκτος, 
ιδού καιρός μετανοίας 
αποθώμεθα τα έργα του σκότους 
και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός...»
 
Βρισκόμαστε απόψε στο κατώφλι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, της ιερότερης χρονικής περιόδου του εκκλησιαστικού έτους. Και ο ι.υμνογράφος παίρνει τα λόγια του αποστόλου Παύλου (Β’ Κορ. 6,2: «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νυν ημέρα σωτηρίας» Ρωμ. 13,12: «Αποθώμεθα ουν τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός») και τα εφαρμόζει στην ιερή αυτή περίοδο, που από αύριο ανοίγει τις πύλες της.
 
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, στην οποία για μια ακόμη φορά μάς εισάγει η Εκκλησία μας, είναι ο ευπρόσδεκτος καιρός και ο καιρός της μετανοίας. Και κατά την περίοδο αυτή οι χριστιανοί καλούμαστε να «πετάξουμε από πάνω μας τα έργα του σκότους και να ντυθούμε τα όπλα του φωτός».
 
 
 
Πρώτ’ απ’ όλα, η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι καιρός ευπρόσδεκτος. Ευπρόσδεκτος σημαίνει κατάλληλος, ενδεδειγμένος. Και ευπρόσδεκτος καιρός, όπως τον εννοεί ο απόστολος Παύλος, είναι ο καιρός της χάριτος, ο καιρός κατά τον οποίο μάς δέχεται ο Θεός, μας εισακούει και μάς σώζει. Είναι ο χρόνος στη διάρκεια του οποίου ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να αγωνιστεί για να επιτύχει τη σωτηρία του.
 
Και ο χρόνος αυτός που άρχισε με την έλευση του Χριστού μας στον κόσμο, την απολύτρωση των ανθρώπων δια του σταυρού και της Αναστάσεώς Του και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος φτάνει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία Του. Ενώ ο χρόνος μετά την ένδοξη επάνοδο του Κυρίου είναι ο καιρός της κρίσεως και της ανταποδόσεως.[...]
 
Ευπρόσδεκτος καιρός, λοιπόν, ο χρόνος μέχρι την ένδοξη επάνοδο του Κυρίου μας. 
Ευπρόσδεκτος καιρός ο χρόνος της επίγειας ζωής κάθε ανθρώπου. 
Ευπρόσδεκτος καιρός, τέλος, η Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
 
Αν ολόκληρο τον χρόνο οι πιστοί αγωνιζόμαστε τον καλόν αγώνα της πίστεως, πολύ περισσότερο οφείλουμε ν’ αγωνιστούμε αυτή την ιερή περίοδο.
 
Αν πάντοτε έχουμε χρέος «μετά φόβου και τρόμου», καθώς συνιστά ο Απόστολος (Φιλ. 2, 12), να εργαζόμαστε τη σωτηρία μας, ακόμη προσεκτικότερα, με μεγαλύτερο ζήλο θα πρέπει να το κάνουμε τώρα την Τεσσαρακοστή.
 
Αυτό ακριβώς μάς επεσήμαναν οι θεσπέσιοι ύμνοι του Όρθρου σήμερα το πρωί: 
«Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, 
οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, 
αναζωσάμενοι τον καλόν της νηστείας αγώνα, 
οι γαρ νομίμως αθλούντες, 
δικαίως στεφανούνται...»
 
Στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή όμως ο υμνογράφος αποδίδει και έναν άλλο χαρακτηρισμό. Την ονομάζεικαιρόν μετανοίας, κατάλληλο δηλαδή χρόνο για μετάνοια. Για να εννοήσουμε καλύτερα τον χαρακτηρισμό αυτό της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ως περιόδου μετανοίας, είναι ανάγκη να προσδιορίσουμε τι ακριβώς σημαίνει μετάνοια.
 
Ο Θεός καλεί τους ανθρώπους, όλους μας, να έρθουμε σε κοινωνία μαζί Του. Όμως οι άνθρωποι είμαστε αμαρτωλοί. Φέρουμε μέσα μας τη ροπή προς την αμαρτία. Ενδίδουμε συχνά στις προκλήσεις της. Αιχμαλωτιζόμαστε εκούσια στο ζυγό των αμαρτωλών παθών. Καταπατούμε το θέλημα του Θεού.
 
Η απάντησή μας, λοιπόν, στην πρόσκληση του Θεού προϋποθέτει στην αρχή μια μεταστροφή και στη συνέχεια, σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας, μια στάση μετάνοιας.
 
Μετάνοια επομένως σημαίνει ότι απομακρύνεται κανείς απ’ ό,τι είναι κακό και στρέφεται προς τον Θεό. Αυτό ακριβώς προσδιορίζει την ουσία της μεταστροφής, η οποία συνεπάγεται αλλαγή συμπεριφοράς, νέο προσανατολισμό όλης της ζωής και της διαγωγής μας.
 
Αυτό φαίνεται στη σημασία που προσδίδει η Αγία Γραφή στα ρήματα μετανοώ και επιστρέφω, τα οποία χρησιμοποιεί συχνά. Το ρήμα μετανοώ εκφράζει κυρίως την εσωτερική μεταστροφή, την αλλαγή του νου και φρονήματος, ενώ το ρήμα επιστρέφω δηλώνει περισσότερο μιαν αλλαγή στην πρακτική συμπεριφορά.
 
Τι ακριβώς σημαίνει μετάνοια μάς επιτρέπει να εννοήσουμε κι ένας θαυμάσιος ορισμός του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος που συναντούμε στον 5ο λόγο του: 
«Μετάνοιά εστιν ανάκλησις Βαπτίσματος 
Μετάνοιά εστι συνθήκη προς Θεόν δευτέρου βίου... 
Μετάνοιά εστι συνειδότος καθαρισμός».
 
Δηλαδή: «Μετάνοια είναι η επιστροφή στην καθαρότητα και τη χάρη που είχαμε κατά την ώρα του Βαπτίσματός μας. Μετάνοια είναι μια νέα συνθήκη με τον Θεό για έναν καινούριο τρόπο ζωής. Μετάνοια είναι ο καθαρισμός της συνειδήσεώς μας.»
 
Η μετάνοια αποτελεί το θεμέλιο της χριστιανικής ζωής. Είναι στάση ζωής. Αγκαλιάζει ολόκληρο τον επί γης βίο μας. Αρδεύει καθημερινά την καρδιά μας.
 
Η μετάνοια είναι ένα κατ’ εξοχήν δυναμικό γεγονός. Είναι κατάσταση και όχι στιγμιαίο φαινόμενο. Οι χριστιανοί οφείλουμε να ζούμε εν μετανοία.
 
Αν η μετάνοια θα πρέπει να σφραγίζει ολόκληρη τη ζωή μας, πολύ περισσότερο οφείλουμε να τη βιώνουμε την ιερή περίοδο της Τεσσαρακοστής στην οποία μάς εισάγει ο αποψινός Εσπερινός.
 
Η Τεσσαρακοστή είναι πράγματι καιρός μετανοίας. Αποβλέπει στο να μάς προετοιμάσει πνευματικά για να συμμετάσχουμε αξίως στον εορτασμό του Πάθους και της Αναστάσεως του Κυρίου μας. Και για να γίνει αυτό, οφείλουμε να ακολουθήσουμε το μονοπάτι της μετανοίας, που σημαίνει αλλαγή νου, βαθιά ανακαίνιση, γνήσια μεταστροφή. Μεταβολή εσωτερική, αλλά και επιστροφή πραγματική. Στον Θεό και το Ευαγγέλιό Του. Στη ζωή που Εκείνος εμπνέει και που μπορούμε να ζήσουμε μόνο μέσα στην Εκκλησία Του, στην κοινωνία και την ενότητα όλων των λυτρωμένων τέκνων του Θεού.[...]
 
Αδελφοί μου, 
«Έφθασε καιρός, ή των πνευματικών αγώνων αρχή...»! Είναι η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ο ευπρόσδεκτος καιρός, ο καιρός μετανοίας, που για μια ακόμη φορά μάς χαρίζει η αγάπη του Θεού. 
Ας τον υποδεχτούμε με χαρά και ας τον αξιοποιήσουμε φιλότιμα. 
Ας μάς αξιώσει ο Κύριος με τις πρεσβείες της παναγίας Μητέρας Του και τις μεσιτείες πάντων των Αγίων, 
«τον αγώνα τον καλόν αγωνίσασθαι, 
τον δρόμον της νηστείας εκτελέσαι, 
την πίστιν αδιαίρετον τηρήσαι, 
τας κεφαλάς των αοράτων δρακόντων συνθλάσαι, 
νικητάς τε της αμαρτίας αναφανήναι 
και ακατακρίτως φθάσαι προσκυνήσαι 
και την αγίαν Ανάστασιν».
 
 
Από το βιβλίο 
«Στο κατώφλι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής- 
Λειτουργικά και κατανυκτικά κείμενα» 
Αρχιμ. Συμεών Κούτσα 
Εκδ. Αποστολική Διακονία 
Πηγή : www.profitilias.gr

mitropoliglifados

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΠΥΡΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΥΡΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΟΡΜΠΙ ΒΑΡΗΣ.

 

 image 15

Ανακοινώνεται στους αγαπητούς Ενορίτες και σε κάθε ενδιαφερόμενο, ότι την Κυριακή 5 Αυγούστου 2018 στις 10:30 π.μ μετά την Θεία Λειτουργία, στο Αρχονταρίκι του Ιερού Ναού Προφήτου Ηλιού Κόρμπι Βάρης, θα βρίσκεται ο Αντιδήμαρχος και Εντεταλμένος Σύμβουλος Πολιτικής Προστασίας και Πυρασφάλειας του Δήμου μας, Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης κ. Παναγιώτης Σωτηρόπουλος, ο οποίος με αφορμή την πρόσφατη τραγωδία από τις φονικές πυρκαγιές στην χώρα μας, θα μας μιλήσει και θα μας δώσει πρακτικές οδηγίες, γύρω από την Πυρασφάλεια και την Πυροπροστασία.
Οι συμμετέχοντες σε αυτό το σεμινάριο θα έχουν την ευκαιρία να ενημερωθούν και να αποκτήσουν τις απαραίτητες γνώσεις, ώστε να διακρίνουν: α) τα είδη πυρκαγιών, β) τον τρόπο συμπεριφορά τους, γ) το πως μεταδίδονται, δ) τα προληπτικά και κατασταλτικά μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται, ε) καθώς και τις ορθές πρακτικές κατάσβεσης.
Παρακαλούνται όλοι οι Εκκλησιαζόμενοι, να μην αφήσουν ανεκμετάλλευτη αυτή την ευκαιρία, να συμμετέχουν σε αυτό το σεμινάριο και να αξιοποιήσουν όσα απαραίτητα και ωφέλιμα ακουστούν μέσα από αυτό, από τον έμπειρο και εκλεκτό ομιλητή.                                                       

                                                      Εκ του Ιερού Ναού