Ιερέας Π. Γκέζος

Κυριακή του Τελώνου & Φαρισαίου

 

«Εἴ τις βαστάζει τὰς ἁμαρτίας αὐτοῦ,

     οὐ βλέπει τὰς τοῦ πλησίον αὐτοῦ»

«Θεός, ἱλασθητίμοιτῶἁμαρτωλῶ».

 

Περιγραφή: http://www.ec-patr.net/eikones/telonou.jpg

Ἡ περίοδος τοῦ Τριωδίου εἶναι κατ' ἐξοχὴν περίοδος ἀγώνα

κατὰ τῆς ἐγωπάθειας καὶ ἄσκηση τῆς ἀρετῆς τῆς ταπείνωσης,

 ὡς μονόδρομο γιὰ τὴ σωτηρία μας.

 

   Όσοι από μας αρνούνται

                          να παραδεχτούν ότι είναι αμαρτωλοί,

συνεχίζουν το έργο  της εξοντώσεως του Χριστού

        που άρχισαν οι Φαρισαίοιεκείνης της εποχής,

γιατί είναι οι πιο αποτελεσματικοί

                             υπονομευτές του έργου Του στη Γη.

Το κακό σ’ αυτόν τον κόσμο το κάνουν

               οι μεγαλόσχημοι,οι Φαρισαίοι, οι ενάρετοι

που πιστεύουν ότι είναι άμεμπτη, 

         γιατί δεν αντέχουν να υποστούν τη δυσφορία

της αυτοεξετάσεωςγια να δουν τη δική τους αμαρτία.

Όσο κι αν είναι δυσάρεστη η συνειδητοποίηση

          της αμαρτωλότητάς μας, είναι ακριβώς αυτή

που δεν την αφήνεινα γίνει κόλαση.

Αυτή η συνειδητοποίηση μερικές φορές

                                                                    είναι οδυνηρή,

 αλλά είναι ταυτόχρονα και μια ευλογία,

                      γιατί είναι η μόνη ασφαλής προστασία

  από τη ροπή μας για το κακόκαι την απιστία.

Εκείνοι πού αναγνωρίζουν

                   τη δική τους ατέλεια και αμαρτωλότητα

δεν κρίνουν τους άλλους.

 «Εἴ τις βαστάζει τὰς ἁμαρτίας αὐτοῦ,

                              οὐ βλέπει τὰς τοῦ πλησίον αὐτοῦ» (1)

αλλά λέγουν

                       «Ὁ Θεός, ἱλασθητί μοι τῶ ἁμαρτωλῶ» (2)

   Δεν μπορεί ο άνθρωπος να συναντήσει

                                                        τον πραγματικό Θεό

όσο συνεχίζει να λατρεύει ως θεώ

                                                           τον δικό του εαυτό

και όσο συνεχίζει  να περιμένει τη σωτηρία,

από τον εαυτό του, όπως έκανε ο Φαρισαίος,

     ο οποίος προσευχήθηκε  «σταθεὶς πρὸς ἑαυτόν».

Ο Φαρισαίος στην πραγματικότητα

                                                       δεν πίστευε στο Θεό,

γιατί δεν είχε ποτέ του γεύση του Θεού

                                                  και δεν γεύθηκε το Θεό

γιατί δεν Τον αναζήτησε.

                                   Ο Φαρισαίος δεν πάει στον Ναό

για να συναντήσει το Θεό, αλλά γιατί χρειάζεται

              έναν επίσημο χώρο για να αυτοαποθεωθεί.

Όλοι μας, αν ψάξουμε, θα βρούμε

ένα τέτοιο στοιχείο αυτοαποθεόσεως

σε όλες εκείνες τις δραστηριότητες

                                            της καθημερινής μας ζωής,

που μας αρέσει να αποκαλούμε αρετές και

με τις οποίες επιδιώκουμε

                                  την αυτοδικαίωσή μας με αυτές.

Ο Κύριος δεν κατηγορεί τον Φαρισαίο

                                                            για τις αρετές του.

Ο Φαρισαίος κατακρίνεται,

γιατί στηρίζει την ιστορική καταξίωση

                           και την εσχατολογική δικαίωσή του

στην θρησκευτική ιδιαιτερότητα και

                       όχι στην κρίση και το έλεος του Θεού.

Και ο Τελώνης δεν επαινείται

                                          για την αμαρτωλότητά του,

αλλά κυρίως για την αυτογνωσία του

                        και την αίσθηση της αναξιότητάς του.

Επαφίεται στο έλεος του Θεού

                                           και εξαρτά τη σωτηρία του

αποκλειστικά και μόνο από τη χάρη

                               και την αγάπη του Ιησού Χριστού.

Αυτή η αναφορά του εαυτού μας

                                              και της ζωής μας στο Θεό

σώζει την κατάσταση.

  Ο δρόμος του Θεού είναι τόσο απλός και φυσικός.

Η αγιότητα γίνεται μια απλή υπόθεση

                                                      μέσα στην Εκκλησία,

βιώνεται στην αγάπη και την αποδοχή του άλλου,

      η μείζονα αυτήαρετή για τη δική μας σωτηρία.

Όσο ο άνθρωπος παραμένει

                                             σε μια ανάλογη κατάντια,

με την κατάντια του Φαρισαίου,

                η συνάντηση με τον αναστημένο Χριστό

είναι εντελώς αδύνατη γι’ αυτόν.

(1) «Φιλοκαλία των Νηπτικών και Ασκητικών Αποφθέγματα Γερόντων» Πατερικές Εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς» σελ. 456/16

(2) Λουκ. ΙΗ, 13.

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ανέστη!

 

Τεσσαρακοστή

                                                                                                           

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό μεταξύ των Ορθόδοξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος