Κυριακή ΙΕ΄ Λουκά (π. Π. Γκέζος)

Ο Ζακχαίος επιθυμούσε το "σωστό",

ήθελε να δει και να πλησιάσει το Χριστό.

 

Ο Χριστός αγαπητοί μου αδελφοί,

μας καλεί όλους καθημερινά να του ανοίξουμε την πόρτα

και του δικού μας σπιτιού, της δικής μας καρδιάς…

 

 Η μετάνοια, ξέρουμε όλοι, είναι η αρχή

αλλά και η ατμόσφαιρα

           μέσα στην οποία βιώνεται

                   μια αληθινά χριστιανική ζωή.

Πολύ πριν αρχίσει

                               η Μεγάλη Σαρακοστή,

η Εκκλησία μας αναγγέλλει

                   ότι πλησιάζει και μας καλεί

να μπούμε στην περίοδο

                  της προετοιμασίας γι' αυτήν.

Η Εκκλησία αναγνωρίζει

την αδυναμία μας να αλλάξουμε και

     να πάμε ξαφνικά από την αμαρτία

            σε μια κατάσταση πνευματική

για τη σωτηρία μας,

                            γι’ αυτό μας προκαλεί

να σκεφτούμε

                     σε τι να δώσουμε σημασία.

Η πρώτη αναγγελία 

                      της Μεγάλης Σαρακοστής

γίνεται την Κυριακή του Ζακχαίου

                     στην Ευαγγελική περικοπή.

Όταν ο άνθρωπος παθιασμένα επιθυμεί,

κάνει πράγματα που

 κάτω από " ομαλές" συνθήκες αδυνατεί.

Ο Ζακχαίος επιθυμούσε το "σωστό",

ήθελε να δει και να πλησιάσει το Χριστό.

Ο Ζακχαίος

         είναι το πρώτο σύμβολο μετάνοιας,

γιατί η μετάνοια αρχίζει

σαν μια ανακάλυψη

   της βαθιάς φύσης όλης της επιθυμίας.

Ακριβώς αυτή είναι η πρώτη πρόσκληση,

                                         η πρώτη αγγελία.

Μόνο αν μπει ο Χριστός

 στην καρδιά μας και καταλάβομε

ότι η προτεραιότητα είναι ο Θεός,

                         η αιώνια ζωή και η ψυχή,

μπορούμε να παραμερίσομε

τα επίγεια (πράγματα και φρονήματα)

                                 απο τη δική μας ζωή.

 Δική μας υπόθεση είναι

                                 το να επιθυμήσουμε

αυτό που είναι βαθύτερο

και πιο αληθινό μέσα στον εαυτό μας,

                                   να αναγνωρίσουμε.

Δεν μπορούμε να συναντήσουμε

 το Χριστό ακαδημαϊκά η εγκεφαλικά,

Αλλά όταν τον επιθυμούμε βαθιά

                                             και ειλικρινά

 μέσα στο χώρο της δικής μας καρδιάς.             

Δυστυχώς, εμείς που θέλουμε

να θεωρούμε τους εαυτούς

                        μας καλούς χριστιανούς,

συχνά κρίνουμε και κατακρίνουμε

τους συνανθρώπους μας,

                                   θέτουμε φραγμούς

και όρια, βλέπουμε με περιφρόνηση

και πολλές φορές με αηδία

                                 τους “αμαρτωλούς”,

ξεχνώντας ότι και μόνο με αυτή

τη συμπεριφορά μας πέφτουμε

                      στην μεγαλύτερη αμαρτία,

 αυτή της υπερηφάνειας

                                  και της συκοφαντίας.

Η δική μας στάση όμως δεν μπορεί

παρά να εναρμονίζεται

                       με τη στάση του Χριστού,

δεν μπορεί παρά να κινείται

προς την κατεύθυνση της αγάπης,

                  της αποδοχής, της συγγνώμης.

Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος

     που θα μας οδηγήσει στην κοινωνία

                                της αγάπης του Θεού.

Διαφορετικά, όσο “καθαροί”

και όσο “ενάρετοι” και αν είμαστε,

αν δεν έχουμε την καρδιά μας γεμάτη

από αγάπη προς τον πλησίον                

             πρώτα κι έπειτα προς τον Θεό,

θα είμαστε άνθρωποι κενοί, υποκριτές,

         χωρίς κανένα όφελος πνευματικό.

 

 

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ανέστη!

 

Τεσσαρακοστή

                                                                                                           

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό μεταξύ των Ορθόδοξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος