Κυριακάτικα Κυρήγματα

Κυριακή της Τυρινής

 

Βαρύτητα έχει πιο πολύ

                   η πνευματική νηστεία,

η αποφυγή

    της διαπράξεως της ἁμαρτίας.

 

Περιγραφή: http://www.saint.gr/filesnew/01/0268/photos/AdamEve03.jpg

 

0ι άγιες αρετές του Χριστού, οι καρποί του Αγίου Πνεύματος:

 η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η ανεκτικότητα, η καλοσύνη,

 η αγαθότητα, η πίστη, η εγκράτεια, η πραότητα,.

 

Η Εκκλησία μάς προσκαλεί να εισέλθουμε

   στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Και με την ευαγγελική περικοπή

                                         μάς προσκαλεί με αυτή

να εγκολπωθούμε

                    το πνεύμα της αληθινής νηστείας,

να επιδιώξουμε όλες εκείνες τις αρετές

και να ακολουθήσουμε

                                       την ανοδική μας πορεία.

Αυτή η περικοπή μάς θυμίζει

                                        του Αδάμ την ανταρσία,

την παράβαση της εντολής του Θεού

       που στο βάθος της ήταν εντολή νηστείας.

Δείχνει πόσο ο άνθρωπος περιφρόνησε

την αγάπη του Δημιουργού του

                                         μέσα από την επιθυμία

που τον απομάκρυνε από την πηγή της ζωής

 και τον παρέδωσε

                         στην τραγικότητα του θανάτου.

     Η Εκκλησία με τη συγκεκριμένη περικοπή

μας δίνει το υπόβαθρο της αληθινής νηστείας.

Η νηστεία, σύμφωνα με την Πατερική σκέψη,

οδηγεί τον άνθρωπο στο χώρο

                                     της αληθινής ελευθερίας.

Έχει τόσο βάθος η νηστεία

                        ώστε στην αυθεντική της μορφή

φέρνει τον άνθρωπο

                                   σε μια αδιάκοπη κοινωνία

με τον Θεό αλλά

                          και με τους συνανθρώπους του.

«Νηστεύοντες ἀδελφοί σωματικῶς,

                       νηστεύσωμεν καί πνευματικῶς».

Βαρύτητα έχει πιο πολύ

                                         η πνευματική νηστεία,

η αποφυγή της διαπράξεως της ἁμαρτίας,

η αποφυγή της σπατάλης και του περιττού,

 η υπέρβαση

                  της καταναλωτικής μας βουλιμίας,

η αποχή από την αμαρτία και φυσικά,

                πρώτα – πρώτα, από την υποκρισία,

είναι το βαθύτερο νόημα της νηστείας.

Είναι φάρμακο της ψυχής

                     αλλά και του σώματος η νηστεία

και δεν περιορίζεται μόνο στην

  αποφυγή των λιπαρών φαγητών,

           επεκτείνεται σ’ όλα τα είδη της κακίας.

Να μη σταματά δηλαδή

στην εύκολη νηστεία τη φαρισαϊκή,

                                                       την επιδεικτική

αλλά να γίνεται συγχωρητική.

Δεν θα έχουμε καρπό

                                  στην πνευματική μας ζωή,

εάν δεν συγχωρηθούμε

                          μεταξύ μας, αγαπητοί αδελφοί

μέσα από τα βάθη της δικής μας ψυχή,

μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας,

 κι’ ας μας έχουν κάμει

                                         τη ζωή μας ένα δράμα.

Το να επιστρέψουμε στην ενότητα,

 στην αγάπη και στην μεταξύ μας ειρήνη,

είναι η πρώτη νίκη μας κατά της αμαρτίας.

Η μνησικακία

                   δεν οδηγεί στου Θεού τη βασιλεία

Η μνησικακία

είναι μεγαλύτερη αμαρτία και

                        από την πορνεία και τη μοιχεία.

Το να συγχωρήσω κάποιον που με έβρισε,

που με έθιξε, που με υποτίμησε,

                                             που με κακολόγησε

σημαίνει ότι βάζω

                     ανάμεσα σε μένα και στον εχθρό

 την συγχώρηση που ο Χριστός

                           μας δίδαξε, πάνω στο Σταυρό.

Γι΄ αυτό και  πρέπει να λαμβάνουμε

τα ακτινοβόλα μηνύματα, ταπείνωσης,

                          αγάπης, υπομονής ,καρτερίας.

Όλοι οι χριστιανοί πρέπει να έχουμε

                      μια καρδιά γεμάτη αμνησικακία.

Ας δούμε την περίοδο αυτή ως ευκαιρία

πνευματικής προόδου και

                   βαθύτερης εσωτερικής διεργασίας

του μεγαλείου της αγάπης του Θεού,

που εκφράζεται με την πραγματοποίηση

                             της ελπίδας μας για σωτηρία.

Για να φτάσουμε όμως στη βίωση

της καταστάσεως της αγάπης   

                       χρειαζόμαστε μια προετοιμασία

μέσα από την προσευχή μας,

την ελεημοσύνη, την μετάνοια,

                            την εξομολόγηση, τη νηστεία.

Ακολουθώντας πιστά και ευσυνείδητα

τις πανάγιες αυτές εντολές του Κυρίου μας

 θα πετύχει και θα καρποφορήσει

ο πνευματικός μας αγώνας, ώστε

με καθαρή καρδιά

                               να εορτάσουμε πραγματικά

τα Πάθη του Κυρίου και την

                      Ανάσταση με λεβεντιά και χαρά.

 

Ιερέας Π. Γκέζος

18.2.2018

Κυριακή ΑΠΟΚΡΕΩ

Φόρεσε ένδυμα αφθαρσίας, διαπρέπων εις έργα αγαθά

και όποια υπόθεση αναλάβεις

κατ’ οικονομία από τον Θεό, να την διαχειρισθείς σωστά.

 

«Καθάπερ γὰρ τὸ σῶμα ἕν ἐστι καὶ μέλη πολλά,

πάντα δὲ τὰ μέλη τοῦ ἐνὸς, ἕν ἐστι σῶμα,» (Α’ Κορ. 12, 12)..

 

   Το θέμα της Δευτέρας Παρουσίας

                              απασχολεί έντονα πολλούς ανθρώπους,

και γι’ αυτό τον λόγο ασχολούνται με ποικίλους τρόπους,

μάλιστα δε σε κάποιες περιπτώσεις εξετάζουν το ζήτημα

μακράν του πνεύματος της Εκκλησία και της ερμηνείας

την οποία δίδουν οι θεοφώτιστοι Άγιοι Πατέρες

                                                          στη δική τους διδασκαλία.

Η αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου για

                                 τους ανθρώπους είναι υπόθεση χαράς.

Από τα βάθη της ψυχής τους προσεύχονται

για την φωτοφόρο και ένδοξη μέρα του Κυρίου,

                 εκφράζοντες αυτό τον πόθο με το «μαράν ἀθᾶ»,

δηλ. «ἔρχου Κύριε». Ο Κύριος δεν άφησε καμία αμφιβολία

περί του οριστικού και αμετάκλητου της κρίσεώς Του.

                          Η αιωνιότητα με την ατέρμονη της πορεία

είναι η προοπτική που ανοίγεται μετά

                                 τον ερχομό Του, τη Δεύτερη Παρουσία. 

 Η μόνη διαφορά μεταξύ

της μερικής κρίσεως που υφίσταται ο άνθρωπος

όταν πεθάνει, θα είναι στον βαθμό της έντασης:

                      στη μερική κρίση κρίνεται με μόνη την ψυχή

στη γενική κρίση μαζί με το σώμα θα κριθεί.

Η Εκκλησία μας λοιπόν διδάσκει πως

                               ότι ονομάζουμε κόλαση και παράδεισος

δεν υφίσταται από πλευράς του Θεού.

                                                       Διότι «ο Θεός αγάπη εστί»,

και έτσι το μόνο που δύναται είναι να αγαπά.

Εμείς τη μία και ενιαία αγάπη του Θεού

δυστυχώς την ζούμε έτσι και αλλιώς:

                                         είτε δηλαδή θετικά είτε αρνητικά.

Διότι οι δικές μας προϋποθέσεις ζωής

μεταποιούν και αλλοιώνουν την αγάπη τη θεϊκή.

Σαν τον ήλιο που οι ίδιες ακτίνες του

                                             το μεν πτώμα το αποσυνθέτουν,

τον δε ζωντανό οργανισμό τον ζωοποιούν

                                                             και τον αναζωογονούν.

Έτσι για το αν βρεθούμε στην κόλαση

                       ή στον παράδεισο, όπως λέμε, αποκλειστικά

υπεύθυνοι είμαστε εμείς και όχι ο Θεός.

                                                                     Ο Θεός μας αγαπά.

Ο Θεός δεν «αμείβει» και δεν «τιμωρεί» κανέναν

                 αφού όλους μας καλεί και μας θέλει κοντά του.

Εμείς είμαστε που με τον τρόπο μας

                           Τον πλησιάζουμε η φεύγουμε μακρά Του.

Χριστιανική αγάπη σημαίνει να ζω και να υπηρετώ

τους άλλους ανθρώπους. Σ’ αυτό το επίπεδο κρίνεται

η σχέση που έχουμε με το Θεό.

Τι θα κρίνει βεβαίως την ένταξή μας

                 στη μία ή στην άλλη κατάσταση είναι γνωστό

η αγάπη που φροντίσαμε να κρατήσουμε

στη ζωή αυτή  απέναντι στον συνάνθρωπο

                                                           και απέναντι στον Θεό.

Ο άλλος, ο πλησίον, ο συνάνθρωπος,

                                                           όποιος κι αν είναι αυτός,

 δεν είναι απλώς ο άλλος. Πολύ περισσότερο

δεν είναι ο ξένος και ο εχθρός. Ας λάμψη το φώς

 τον καλών σου έργων έμπροσθεν των ανθρώπων

              και να  μη βλασφημείται εξαιτίας σου ὁ Χριστός.

Φόρεσε ένδυμα αφθαρσίας, διαπρέπων εις έργα αγαθά

και όποια υπόθεση αναλάβεις

κατ’ οικονομία από τον Θεό, να την διαχειρισθείς σωστά.

Πρεσβυτέρου Π. Γκέζου

11/2/2018

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ανέστη!

 

Τεσσαρακοστή

                                                                                                           

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό μεταξύ των Ορθόδοξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος