Κυριακάτικα Κυρήγματα

Κυριακή Β’ Νηστειών

Ο όσιος Γρηγόρης ο Παλαμάς αναγνώριζε

τη σκοτεινιά της αμαρτίας μέσα του

και ζητούσε εναγώνια από Αυτόν τον φωτισμό Του.

 

 

Η σπουδαιότερη μορφή στην ιστορία

δεν είναι φυσικά άλλη από το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

 Μας επισκέφτηκε εξ ύψους

   για να μας αποκαλύψει την αλήθεια του Τριαδικού Θεού,

τη θεότητά Του, τον τρόπο της σωτηρίας μας,

                                     τη ψυχική και σωματική θεραπεία μας.

Όποιος αγαπά αληθινά πάντα βρίσκει τρόπους

να πετύχει τον υψηλό σκοπό του. Η Εκκλησία,

που είναι η συνέχεια του Ιησού πάνω στη γη, έχει την εξουσία

να συγχωρεί αμαρτίες και να θεραπεύει

                                                 «κάθε νόσο και κάθε ασθένεια».

Ο άνθρωπος επομένως έχει ανάγκη

                                                  όχι μόνο από ψωμί και χρήματα,

αλλά και από ευαισθησία, τα της ζωής νοήματα,

                                κοινωνικότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία.

 Στην ουσία ο Χριστός αποκαθιστά

                                                   τον παραλυτικό στην κοινωνία

της εποχής του από την οποία

είχε χωριστεί, δεδομένης της τότε αντίληψης

ότι ήταν παράλυτος λόγω των

                                         γονέων του  η της δικής του αμαρτίας.

Το μήνυμα του Χριστού στον κάθε ασθενή

                    είναι να ατενίζει το πρόβλημά του με αισιοδοξία.

Να αναμένει το θέλημα του Θεού με πίστη

                  και υπομονή, με ελπίδα για τη δική του θεραπεία.

Τον κάθε παράλυτο Ο Χριστός με

                                         το θαύμα Του θέλει να τον βοηθήσει,

όταν έχει μετανοήσει αλλά χρειάζεται και από την πλευρά

    του παράλυτου θέληση και αγώνα να μην ξαναμαρτίσει.

Πρέπει να δούμε την ευθύνη μας

                                              για την πορεία της κοινωνίας μας

για την αμέλειά μας ή την αδιαφορία

 ή την αδυναμία μας αλλά και την ευθύνη μας

                                                          για την πορεία της ζωή μας.

Αυτή η ευθύνη συνδέεται με την ελευθερία.

Καλούμαστε, λοιπόν κι εμείς σήμερα

να σηκώσουμε τα «δικά μας κρεβάτια» με αισιοδοξία

και να ζητάμε,  στη προσευχή μας, του Θεού την ευλογία.

Ο άγιος Γρηγόριος προσευχόταν ο Κύριος να φωτίσει

το υπάρχον σ’ αυτόν σκότος,

                                     δηλαδή των παθών και της αμαρτίας.

Κι ίσως πει κανείς: άγιος αυτός

Και αναγνώριζε πάνω του αμαρτωλότητα;

Αλλά τούτο ακριβώς συνιστά το σημάδι της αγιότητας.

Ο όσιος Γρηγόρης ο Παλαμάς

αναγνώριζε τη σκοτεινιά της αμαρτίας μέσα του

         και ζητούσε εναγώνια από Αυτόν τον φωτισμό Του.

Ο άγιος Παλαμάς απάντησε στις προκλήσεις αυτές

με τον φωτισμό του Θεού και με την ανάπτυξη

                   της προγενέστερης παράδοσης της Εκκλησίας.

 

Ιερέας Π. Γκέζος

4/03/2018

Ιερέας Π. Γκέζος

Κυριακή της Ορθοδοξίας.

Οι μεγάλοι Πατέρες και οι Σύνοδοι μάς χάρισαν

την μόνη σωστή πίστη, την μόνη ανόθευτη διδασκαλία.

 

Περιγραφή: https://antexoume.files.wordpress.com/2014/03/26772-cebacf85cf81ceb9ceb1cebaceaecf84ceb7cf82cebfcf81ceb8cebfceb4cebfcebeceb9ceb1cf82.jpg?w=660

“Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, 

αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν.”

 

Η ορθόδοξος πίστης, ύστερα από τόσους αγώνες,

από κατατρεγμούς και διωγμούς,

                                                      από μαρτύρια και κατακόμβες

πέρασε στον θρίαμβο και αισθητοποιεί

                ακόμη περισσότερο αυτή την νίκη της Ορθοδοξίας.

Οι μεγάλοι Πατέρες και οι Σύνοδοι μάς χάρισαν

         την μόνη σωστή πίστη, την μόνη ανόθευτη διδασκαλία.

Ο συνδυασμός της καθαρότητας της διδασκαλίας

                           με την αγνότητα της ζωής είναι η Ορθοδοξία.

Αυτή είναι η βαριά μας κληρονομιά.

Αυτήν την Ορθοδοξία καλούμεθα να διαφυλάξουμε

                                                   και στην εποχή μας, από τόσους

και τόσους εχθρούς που μας πολιορκούν.

                                                   Πόσο φοβερό είναι κάτι τέτοιο !

Να κρατάμε πάντα την πόρτα του σπιτιού

και της καρδιάς μας κλειστή

                                    στους εχθρούς αυτούς της  Ορθοδοξίας!

Μπορεί και εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί

                                             να γίνουμε εχθροί της Ορθοδοξίας,

όταν δεν παρουσιάζουμε στην εποχή μας τους καρπούς

του Αγίου Πνεύματος :την αγάπη, την χαρά, την μακροθυμία,

την αγαθότητα, την πραότητα, την δικαιοσύνη.

Αποστολή μας είναι

                  να παρουσιάσουμε στην εποχή μας πίστη και ηθική.

Πίστη θερμή, ατράνταχτη στο ορθόδοξο δόγμα,

                                                            μετουσιωμένο σε ηθική ζωή.

Μη φύγεις, λέγει ο άγιος Ι. Χρυσόστομος,

από την Εκκλησία και δεν πρόκειται

       να προδοθείς ποτέ από αυτήν.  Εάν όμως φύγεις, η αιτία

δεν οφείλεται στην Εκκλησία

                                                  αλλά στην ιδική σου μικροψυχία.

Τίποτε άλλο δεν είναι ίσο με την Εκκλησία.

                                           Η Ορθοδοξία δεν είναι μία θρησκεία

Είναι η οδός της φανέρωσης του αληθινού Θεού στην ιστορία.

Εκτός Ορθοδοξίας, δηλαδή εκτός της Μίας,

Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας,

                                                                          δεν υπάρχει σωτηρία.

 Η Ορθοδοξία θα κυριαρχήσει παγκοσμίως

                                         όχι ως ιδέα, αλλά ως ζωντανή μαρτυρία

της πίστεως εκείνων, που συσταυρώνονται με τον Χριστό

και δίνουν μια αληθινή ομολογία γι’ Αυτόν.

 

 

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ανέστη!

 

Τεσσαρακοστή

                                                                                                           

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό μεταξύ των Ορθόδοξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος