Κυριακάτικα Κυρήγματα

Κυριακή Δ’ Νηστειών

Ας οδηγούμε λοιπόν τα παιδιά μας στον

Σωτήρα Χριστό,

ας προσπαθούμε να τους υποδεικνύουμε το σωστό

με αγάπη και διάκριση και κυρίως

                                      με το παράδειγμά μας το καλό.

 

Περιγραφή: http://www.imaik.gr/wp-content/uploads/IoannisKlimakas05.jpg

 

Η δυνατότητα που υπάρχει

                          για να ενωθεί ο άνθρωπος με το Θεό

δεν εξαντλήθηκε και δεν θα εξαντληθεί ποτέ

            από κανέναν ούτε στη γη ούτε στον ουρανό.

Στα μάτια του Θεού μικρότερα

αποτελέσματα, όπως ο οβολός της χήρας, έχουν

       μεγαλύτερη αξία από άλλα εντυπωσιακότερα.

 Ο λόγος της Αγίας Γραφής και η διδασκαλία

των πατέρων της Εκκλησίας,

θεωρεί την προσευχή φυσική εκδήλωση της ψυχής.

Όποιος δεν νοιώθει την ανάγκη

                            αλλά και τη δύναμη της προσευχής,

επιβεβαιώνει τον λόγο

              της Αποκάλυψης «όνομα ἔχει ὅτι ζει» (Ἀπ. 3,1).

Είναι καρδιά χωρίς παλμούς, ψυχή χωρίς πνοή.

 Η προσευχή, που ζητάει ενίσχυση

                                       της πίστεως σε ώρες σκληρές,

είναι από τις πιο υπέροχες αιτήσεις, τις καθημερινές.

Ο Κύριος, ο σπλαχνικός Πατέρας

                                        περιμένει αυτή την προσευχή.

Και όσοι αμφιβάλλουμε για την αλήθεια αυτή,

                         δεν έχουμε παρά στη δύσκολη στιγμή,

που θα νοιώσουμε κάποια αμφιβολία,

να πούμε : « Κύριε, βοήθει μοι τη απιστία !» (Μαρκ. θ, 23)

Ας οδηγούμε λοιπόν τα παιδιά μας στον

Σωτήρα Χριστό,

 ας προσπαθούμε να τους υποδεικνύουμε το σωστό

με αγάπη και διάκριση και κυρίως

                                       με το παράδειγμά μας το καλό.

Γονείς και παιδαγωγοί ας προσπαθούμε

                     να τα θωρακίζουμε από τη μικρή ηλικία,

να τα μάθουμε να πηγαίνουν στην εκκλησία.

   Παράλληλα, ας αναπέμπουμε εμείς αντί γι’ αυτά

θερμή προσευχή, για να γλυτώσουν από τα νύχια

     του διαβόλου και να επιστρέψουν στον Λυτρωτή.

Ο πατέρας του δαιμονισμένου νέου είχε πίστη ελλιπή

ωστόσο δεν είχε και που αλλού

                                             την ελπίδα του να στηρίξει.

Στρέφεται λοιπόν στον Κύριο και με  λόγια

                                   που φανερώνουν την απελπισία

και την ολιγοπιστία του, του ζητάει να

                           σώσει το παιδί του από τη δυστυχία.

Ο Θεάνθρωπος έχει τη δύναμη να βοηθήσει

                και τον βασανισμένο νέο να αναγεννήσει.

 Αυτό που στέκεται εμπόδιο

                                   είναι του πατέρα η ολιγοπιστία.

Γι’ αυτό, πριν θεραπεύσει το παιδί,

ο θείος Διδάσκαλος βοηθάει

                                       τον πατέρα να συναισθανθεί

την δική του αδυναμία

και να ομολογήσει μετά δακρύων:

                      «Πιστεύω, Κύριε βοήθει μοι τῇ ἀπιστίᾳ».

Η Τεσσαρακοστή είναι η κατ' εξοχήν

περίοδος που καλούμαστε

                          για εντονότερη πνευματική εργασία,

για πιο πολλή προσευχή

 

                                           και για ουσιαστική νηστεία.

 Η νηστεία δεν είναι αυτοσκοπός,

δεν πρέπει να γίνεται μηχανικά

                                              ούτε επίσης αναγκαστικά.

Πρέπει να αγαπήσουμε την άσκηση, να νηστέψουμε

συνειδητοποιημένοι, με ζωντάνια και χαρά,

                                  όχι μίζερα και καταναγκαστικά.

Πολλοί νηστεύουν γιατί έτσι πρέπει

και άλλοι από φόβο.

                        Ουσιαστικό είναι να κάνω τη νηστεία

από αγάπη και με πλήρη ελευθερία.

Εκείνα που η Εκκλησία μας και οι Θείοι Πατέρες

όρισαν αιώνες πριν, έρχονται τώρα

να επιβεβαιώσουν και

                            να επικυρώσουν οι διάφοροι ειδικοί

που ασχολούνται με θέματα υγείας και διατροφής.

Είναι σημαντικό να νηστεύουμε ουσιαστικά

 και αληθινά. Έτσι θα ανακαλύπτουμε

στην καθημερινότητά μας

                                οφέλη πνευματικά και σωματικά.

 

Ιερέας Π. Γκέζος

 

 

 

Πρεσβυτέρου Π. Γκέζου

Κυριακή Γ’ Νηστείων

Όταν ο άνθρωπος το Σταυρό του Χριστού πραγματικά θα δει

για να διακρίνει το φως της Αναστάσεως δεν θα δυσκολευθεί .

 

Ο Σταυρός του Κυρίου είναι το σύμβολο της Χριστιανοσύνης.

 

Η προσπάθεια μας η φυσική και πνευματική,

                                                    αν είναι συστηματική και συνεχής,

αρχίζει να μας γίνεται αισθητή,

             το φόρτωμα να γίνεται πιο βαρύ, η κόπωση πιο φανερή.

Σ’ αυτό το σημείο της πορείας προς τη συνάντηση

     με τον αναστημένο Χριστό η Εκκλησία προβάλλει το Σταυρό.

Ο συνεπής Χριστιανισμός δεν είναι μόνο ιστορικό παρελθόν,

                                       αλλά μπορεί να είναι και ζωντανό παρόν.

Οι ήρωες της πίστης και οι άγιοι της Εκκλησίας μας

δεν είναι μόνον μορφές του μακρινού παρελθόντος· μπορούν

           να γίνουν και ζωντανές πραγματικότητες στην εποχή μας.

Ο βίος μας μοιάζει με μια απέραντη θάλασσα στα κύματα

της οποίας κλυδωνίζεται καθημερινά ο προσωπικός

                                                         κόσμος του καθενός από εμάς.

 Γι’ αυτό, απόλυτη εφαρμογή

                                   έχει ο σοφός λόγος της Αγίας Συγκλητικής,

 η οποία χαρακτηρίζει το Σταυρό τού Κυρίου «ιστίο»,

με το οποίο μπορούμε να διαπλεύσουμε το πέλαγος της ζωής.

Πραγματικά, δίχως τον Σταυρό, ο Χριστιανός 

     δεν θα είχε τη δύναμη να προχωρήσει, ν’ αγωνιστεί σκληρά

με τους πειρασμούς, το σατανά,

            τις αντίθεες δυνάμεις του κόσμου και να νικήσει τελικά.

 Όπως η σημαία, που δεν είναι παρά ένα κομμάτι απλό πανί,

                                                    μας κάνει να θυμούμαστε τα ιερά

και τα όσια της πολυβασανισμένης μας πατρίδας,

έτσι και με το Σταυρό, ο νους μας πηγαίνει στο Γολγοθά

                                                                              και στέκεται νοερά

 δίπλα στην Παναγία και στον αγαπημένο μαθητή

 και κλαίει από αγάπη για Εκείνον

                               και πίνει από την ανοιχτή θεία πληγή τη ζωή

 που βλάστησε για να λυτρωθούν οι αμαρτωλοί.

Η φιλοσοφία, οι τέχνες, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, η πολιτική,

το χρήμα, ήταν οι κατά καιρούς «Θεοί»

                                             που μάγεψαν τον ταλαίπωρο διαβάτη

της ιστορίας, ικανοποιώντας, όμως, μόνο προς στιγμήν

τους πόθους και τα όνειρά του για κάτι ανώτερο,

                                                                       για κάτι ποιοτικότερο.

Οι καταστάσεις αυτές, αντί τελικά ν’ ανοίξουν νέες προοπτικές

και να δημιουργήσουν διεξόδους,

                            επιβάρυναν την πνευματική αποχαύνωσή του

και τον αποξένωσαν ακόμα

                             πιο πολύ από το περιεχόμενο  της ουσίας του,

που ξεφεύγει τελικά απ’ αυτά τα περιορισμένα στεγανά,

στα οποία ο ίδιος έχει δεσμεύσει τον εαυτό του.

Όταν ο άνθρωπος το Σταυρό του Χριστού πραγματικά θα δει

για να διακρίνει το φως της Αναστάσεως δεν θα δυσκολευθεί .

Ο Χριστός, ο ενσαρκωμένος Θεός,

                                     μάς συνδέει και πάλι με την πηγή της ζωής.

 Έτσι και όποιος θέλει να Τον ακολουθήσει,

                                                     πρέπει τον εαυτό του να αρνηθεί.

 

 

 

 

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ανέστη!

 

Τεσσαρακοστή

                                                                                                           

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό μεταξύ των Ορθόδοξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος