Κυριακάτικα Κυρήγματα

 

Κυριακή Ζ’ Λουκά, 6 Νοεμβρίου 2011

Αντιμέτωποι με τον ανθρώπινο πόνο

 

            Αντιμέτωπος με τον θάνατο ενός μικρού κοριτσιού και την μακροχρόνια ασθένεια μιας γυναίκας βρίσκεται ο Κύριός μας, αγαπητοί μου αδελφοί, όπως ακούσαμε στην σημερινή Ευαγγελική διήγηση. Ο Ιάειρος, πατέρας του παιδιού, γονυπετής παρακαλεί τον Ιησού να θεραπεύσει το ετοιμοθάνατο παιδί του. Καθώς προχωρούσαν προς την οικία μια αιμορροούσα γυναίκα αγγίζει το ιμάτιο του Χριστού, έχοντας τη βεβαιότητα ότι αυτό και μόνο το άγγιγμα θα ήταν αρκετό για να θεραπεύσει την αβάσταχτη ασθένειά της. Ο Χριστός αντιλαμβάνεται ότι η πίστη αυτής της γυναίκας ενεργοποίησε την Θεϊκή Του δύναμη. Κι έτσι, την θεραπεύει και την επαινεί. Εν τω μεταξύ, καταφθάνει η πληροφορία για τον θάνατο του παιδιού που βυθίζει στην οδύνη τον πατέρα. Ο Κύριος, όμως, δεν εγκαταλείπει τους ανθρώπους της πίστεως στην απελπισία. Φθάνει στην οικία, παρομοιάζει τον θάνατο με ύπνο και ανασταίνει το παιδί, γεμίζοντας με αισθήματα χαράς και ευγνωμοσύνης τους γονείς και τους οικείους του.

            Ο πόνος, που με τόσο ζωντανά χρώματα παρουσιάζεται στην περικοπή, είτε ως ασθένεια, είτε ως θάνατος, κυριαρχεί στην ζωή των ανθρώπων όλες τις εποχές. Επισκέπτεται κάθε άνθρωπο, κάθε οικογένεια και θέτει σε δοκιμασία τις ανθρώπινες αντοχές. Προξενεί ποικίλα συναισθήματα, αναλόγως της πίστεως και της ελπίδας προς τον Θεό, των ανθρώπων που τον δοκιμάζουν. Στη σκέψη της Εκκλησίας μας «άνθρωπος που δεν πονάει, που δεν κλαίει, άνθρωπος που δεν σταλάζει το μάτι του, δεν είναι δυνατόν να δει τον Θεόν. Μόνον αυτός που ωδινάται βλέπει τον Θεόν. Δεν υπάρχει γέννησης χωρίς ωδίνες. Μόνον ο πόνος μπορεί να απαλλάξει τον άνθρωπο από τις ανθρώπινες επιθυμίες, από τα ανθρώπινα θέλγητρα, από τον ίδιο τον εαυτό του και να τον ενώσει με τον Θεόν».

            Κατά τον ίδιο τρόπο, η ασθένεια λαμβάνει μια τεράστια άλλη διάσταση και μπορεί να θεωρηθεί από τον πιστό Χριστιανό ως ευλογία, αντίθετα από την αντίληψη της Π. Διαθήκης ότι η ασθένεια αποτελεί τιμωρία του Θεού στον αμαρτωλό.

Και μ’ αυτή την πίστη αντιμετωπίζουν τον θάνατο οι πιστεύοντας. Βλέπουν τον θάνατο όχι σαν ριγηλό εφιάλτη, που εμπνέει τον τρόμο, αλλά σαν αγγελιαφόρο, που φέρνει το μήνυμα της αιωνιότητας και ρίχνει την αυλαία της παρούσης, ανοίγοντας μπροστά μας το πανόραμα της άλλης ζωής.

« Ω ξέρω – γράφει προς τη νεκρή κόρη της μια χριστιανή μητέρα – ξέρω πως μπορούσες να χαρείς ακόμη τόσα και τόσα πράγματα σε τούτη τη ζωή. Θα χαιρόσουν: τα βιβλία, τους ζωγραφικούς πίνακες, τους καθεδρικούς ναούς, τις μουσικές συμφωνίες, τα βουνά με το βυσσινί χρώμα μέσα στην ομίχλη που την ξεσχίζει ο ήλιος, τα μεγάλα ορμητικά  η ήσυχα ποτάμια μέσα στις πράσινες όχθες τους, τη θάλασσα, που δεν πρόφθασες ακόμη να δεις...

Αλλά’ αν ο Θεός, αγαπητό μου παιδί, έχει στολίσει με τέτοια χρώματα τους τοίχους της φυλακής μας, τι θαύματα λοιπόν έχει φυλάξει για το παλάτι των εκλεκτών του; Χαίρω για ότι απολαμβάνεις στο αιώνιο Παλάτι της ζωής»!  

Και δεν είναι τυχαίο που οι πατέρες βάζουν ταυτόχρονα αυτές τις δύο περιπτώσεις να αναγιγνώσκονται γιατί έχουν κοινή ερμηνευτική θεραπεία. Το περιβάλλον και στις δύο περιπτώσεις είναι θορυβώδες. Και στην  περίπτωση της  γυναικός εν ρύσει αίματος», συνέπνιγον τον Χριστό οι όχλοι, αλλά και στην περίπτωση του θαύματος της αναστάσεως της νεκρής, υπάρχει μεγάλο πλήθος και μάλιστα χωρίς τάξη (όχλος).. Όταν λέει ο  Χριστός να μη φοβούνται γιατί το κορίτσι δεν έχει πεθάνει αλλά κοιμάται, το πλήθος γελάει μαζί Του. Υπάρχει και εδώ ένας θόρυβος.  θα περίμενε κάποιος ότι είναι απαραίτητο να υπάρχει ησυχία ώστε να μπορεί να λειτουργήσει η θεία δύναμη. . Κι όμως λειτουργεί   πάντα  σ’  ένα θορυβώδη κόσμο, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Είναι όμως ο κόσμος  θορυβώδης; αυτό είναι δεδομένο. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται και στην πατρίδα μας αυτές τις ημέρες; Μέσα σ’ αυτόν τον θόρυβο, που ζούμε σήμερα, μόνο ο Χριστός μπορεί να μας οδηγήσει στην θεραπεία, αν τον πιστέψουμε, όπως θεράπευσε  τη θυγατέρα του Ιαείρου και την γυνή την εν ρύσει αίματος.

 «μη κλαίετε: ουκ απέθανεν, αλλά καθεύδει». Πόσο παρήγοροι ακούγονται αυτοί οι λόγοι του Κυρίου σε κάθε άνθρωπο, που πενθεί για την κοίμηση κάποιου αγαπημένου του προσώπου! Πόσο διαφορετική είναι η αντιμετώπιση του θανάτου δια της πίστεως! Γι’ αυτό κάθε συνειδητός χριστιανός δεν απελπίζεται μπροστά στο θάνατο. Στηρίζει την πίστη και την ελπίδα του στον αιώνιο θριαμβευτή και Νικητή του θανάτου, τον Κύριο Ιησού Χριστό, και περιμένει την ανάσταση, το πέρασμα στην αιώνια δόξα και μακαριότητα της Βασιλείας του Θεού! 

           Από τον  π. Παναγιώτη Γκέζο                              

Πηγές: Αρχιμ. Ε.Ο.π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος 

 

 

Κυριακή Ε’ Λουκά 30.10.2011

                               Η απέραντη αγάπη

Η πολύ γνωστή αυτή η περικοπή του φτωχού Λαζάρου και του Πλουσίου μπορεί να φάνει απλός απόλυτα κατανοητή στο νου μας. Αλλά αυτό το απλό περικλείει μέσα έναν κίνδυνο. Να ερμηνεύουμε την περικοπή με έναν τρόπο νομικό, δηλαδή αυτοί που κάνουν καλά βραβεύονται και αυτοί που κάνουν κακά τιμωρούνται. Ο Θεός δεν λειτουργεί πάνω μας νομικά αλλά αγαπητικά. Και θα πείτε αυτό δεν είπε η παραβολή. Υπάρχουν κάποια κλειδιά. Μπορεί αυτό το κείμενο να το ερμηνεύσουμε χωρίς να καταλύσουμε σε μια νομική ερμηνεία.

Το κλειδί αυτής της περικοπής πάει πολύ παλιά. Πάει στις πρώτες σελίδες τις Αγίας Γραφής. Στις σελίδες της Γενέσεως. Το δεύτερο Κεφάλαιο της Γενέσεως. Με το γνωστό κείμενο που ξέρετε ο Θεός εν το Παράδεισο της τρυφής έδωσε στον άνθρωπο την ευκαιρία να γευθεί απο όλων των καρπών της Γής. Του έδωσε μια ελευθερία βλέπεται με έναν περιορισμό: μη γευθίν έναν καρπό. 

Αυτό το κλειδί λέει τα εξής: ότι χρησιμοποιείς το χρησιμοποιείς ως δώρο όχι απαιτητικό, όχι κυριαρχικά, όχι με διαμαρτυρίες και ταυτόχρονα το χρησιμοποιείς εν εγκράτεια, ταπείνωση και δοξολογία.

Το προ Χριστού  και το μετά Χριστόν δεν είναι απλά ένας τρόπος διαίρεσης του χρόνου, αλλά είναι ένας τρόπος να αναγνωρίζουμε ότι κάτι νέο μπήκε στην ανθρώπινη ζωή, μια νέα δυναμική που άλλαξε τη φύση της δημιουργίας. Συμμετέχουμε στην ιστορική ενσάρκωση του Ιησού Χριστού που έλαβε χώρα πριν απο 2000 χρόνια με τις καθημερινές ενσαρκώσεις του Πνεύματος Του στις προσωπικές μας ζωές και εφόσον η ενσάρκωση Του σημαίνει την είσοδο του Θεού στον κόσμο και η παρουσία του Πνεύματός Του σε μας σηματοδοτεί την είσοδο του Θεού στον κόσμο μας, στα προβλήματά του και τις συγκρούσεις του.

Είμεθα Χριστιανοί στο μέτρο που κάνουμε αυτό που έκανε Εκείνος στον κόσμο – που ήταν να νοιάζεται και να φροντίζει για τους άλλους.  

Ναι  λοιπόν. Αυτός είναι ό λόγος που ο Πλούσιος βρίσκετε στην Κόλαση. Όχι γιατί δεν έδινε στον Λάζαρο. Ο Ι. Χρυσόστομος λέει: « αν του ζητούσε κάτι παραπάνω ο Λάζαρος μπορεί να του δίνε» . Αλλά η αμαρτία του ήταν που δεν νοιαζόταν γι’ αυτόν. Δεν τον πλησίασε ν’ ακούσει τα προβλήματα του και να τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει αυτά.

Ο Χριστός με την διδασκαλία του γίνεται σαφές ότι προσδοκά απο εμάς να προσπαθήσουμε να γίνουμε στην εποχή μας ότι ήταν Αυτός στην δική Του.

Αγαπητοί αδελφοί και σεις που ακούεται αυτήν την περικοπή τόσα χρόνια εφαρμόζεται στην ζωή σας το θέλημα του Χριστού μας. Είστε σεις που πλησιάζετε στα νοσοκομεία τους αρρώστους που έχουν ανάγκη την βοήθεια σας. Εσείς που χτενίζετε την ενορία μας να συναντήσετε και να βοηθήσετε τους φτωχούς. Μπορεί να πω και δύο παραδείγματα: μία ενορίτισσα πλησίαζε και νοιαζόταν μια κυρία με προβλήματα οικονομικά και ιδιαίτερος πρόβλημα υγείας με την όρασή της. Αυτή η κυρία όχι μόνο την πλησίαζε να της δώσει κάτι, αλλά για μεγάλο χρονικό διάστημα την έπαιρνε με το αυτοκίνητο της να την πάει στους γιατρούς, στο Ι.Κ.Α και όπου αλλού είχε ανάγκη. Και το τελευταίο ευχάριστο που έμαθα πριν λίγες μέρες.  Η κυρία Γεωργία υιοθέτησε ένα μωρό δυο χρονών, το οποίο το παράτησε η μητέρα του και έφυγε στην Αλβανία. Η κυρία Γεωργία έχει τρία παιδιά, ένα δικό της και δυο του ανδρός της τα οποία τα μεγάλωσε μόνη της. Και το υιοθέτησε και το μόρο που αναφέραμε με χαρά, χωρίς να υπολογίζει  την οικονομική κρίση.  Αυτή είναι η απέραντη αγάπη, την οποία την έχετε κι’ εσείς αγαπητή μου αδελφοί, κάνοντάς έτσι πράξη το νόημα της σημερινής περικοπής του Ευαγγελίου.   

 Έτσι λοιπόν η Κόλαση είναι μια δική μας επιλογή και γίνεται ακόμη ποιό έντονη ώστε να μετριόμαστε με την απέραντη αγάπη προς αλλήλους.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αισθανώμεθα ένοχοι για την ανθρώπινη φύση μας. Αρχίζουμε να κατανοούμε ότι δεν μπορούμε να είμεθα Χριστιανοί χωρίς να είμεθα άνθρωποι και αυτό σημαίνει ότι θα αισθανώμεθα και αγάπη και εχθρότητα, θα είμεθα και ενάρετοι και αμαρτωλοί, και θαρραλέοι και δειλοί. Είμεθα στον κόσμο και απο τον κόσμο και συμμετέχουμε στην ανθρώπινη ύπαρξη. Αλλά μας έχει δοθεί και το Πνεύμα της δύναμης, της αγάπης και του αυτοελέγχου, όχι για να αντιμετωπίζουμε τον κόσμο με συγκατάβαση η να θέλουμε να τον χειραγωγήσουμε σαν να είναι ένα απείθαρχο παιδί, αλλά για να γίνουμε ενσαρκωτές του Θεού στις ανθρώπινες υποθέσεις, ώστε να μπορεί ο Θεός να πραγματώνει τα σχέδια Του για τον κόσμο και εφόσον το Πνεύμα Του θα είναι μέσα μας οι άνθρωποι θα γνωρίζουν ότι έχουν δει τον Χριστό.

Ο Πλούσιος και ο Λάζαρος το κυριαρχικό, το διαμαρτυρόμενο χωρίς εγκράτεια, χωρίς δοξολογία, χωρίς ευχαριστία. Αυτό δε χαράζει κάθε μέρα την ζωή μας; Αυτό δεν διαλύει κάθε μέρα την ζωή μας;

Η περικοπή όχι μόνο είναι επίκαιρη, είναι προς καθημερινή αντιμετώπιση. Είναι καιρός λοιπόν να μετανοήσουμε. Να εργαστούμε για την αιώνια σωτηρία μας πριν περάσουμε τα σύνορα αυτού κόσμου γιατί τότε θα είναι πλέον πολύ αργά.

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ανέστη!

 

Τεσσαρακοστή

                                                                                                           

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό μεταξύ των Ορθόδοξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος