Κυριακάτικα Κυρήγματα

Ιερέας Παναγιώτης Γκέζος.

 

«Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμούντι

 μὲ Χριστῷ»!(Φιλιππ. Δ΄13).

 

Κάθε άνθρωπος που έρχεται στην ύπαρξη,

αισθάνεται «κληρονομικῶ τῷ τρόπω»

                            την ροπή προς την ἁμαρτία.

Την αρνητική αυτή δύναμη που ξεκίνησε

από την πτώση του Αδάμ και θα υπάρχει

μέσα σε κάθε άνθρωπο

                              έως το τέλος της Ιστορίας.

  Αυτό λοιπόν το κακό,

                             αυτή η σαπίλα και η αηδία

αμαυρώνει ολοένα και περισσότερο

                                        την εικόνα του Θεού,

αυτό λοιπόν καταντάει τον άνθρωπο

        «παλαιὸν ἄνθρωπον», σκοτίζει το νου.

Όντως, η αμαρτία, το σίχαμα τούτο

                                                   η κατάρα αυτή, ,

  κάνει τον άνθρωπο

                   «παλαιὸν ἄνθρωπον» δηλαδή,

αντί του δρόμου προς το καθ' ομοίωση

για τον οποίον τον έπλασε ο Θεός,

                                                        τον οδηγεί,

στην αιώνια κόλαση,

                     στην ατραπό της διαστροφής.

Όλα δε αυτά που βλέπουμε και ζούμε

 στην καθημερινότητα,

                             όλο αυτό το ποικίλο κακό

που με γεωμετρική πλέον πρόοδο

                     αυξάνεται μέρα με την ημέρα

δεν είναι τίποτε άλλο,

              παρά η απομάκρυνση από το Θεό.

Η δαιμονική αυτή κατάσταση

                              παράγει όλα τα αρνητικά

και τελικώς αχρηστεύει τον άνθρωπο.

                                                  Τον καταντά

σκωληκόβρωτο πτώμα της αμαρτίας.

Και όπως τα πτώματα τα θάπτουμε

διότι κινδυνεύουμε

                      και δεν γίνεται διαφορετικά,

έτσι τώρα και στην περίπτωση

                             του ηθικού θανάτου,

θα πρέπει να αποφύγουμε

                            από όλα αυτά,

                                                τα αμαρτωλά.

Αλήθεια, τι κατάντημα!

                                            Ενώ πλάστηκαν

για να είναι άνθρωποι του Θεού,

άνθρωποι που μέσα στην ύπαρξη τους

                                       την ψυχοσωματική

θα πρέπει, το Πνεύμα το Άγιο,

                                                     να κατοικεί,

άνθρωποι, ναοί του Θεού,

                            αυτοί τώρα θεληματικώς,

μεταβάλλονται σε σπήλαια ληστών,

προγευόμενοι,

    την αιώνια κόλαση, από αυτή την ζωή.

Και μετά απ' όλα αυτά,

προκύπτει το φλέγον ερώτημα:

Πως ο παλαιός γίνεται νέος άνθρωπος;

                       Πως το κινητό θηριοτροφείο

       και το απαίσιο ζωντανό νεκροταφείο,

μεταβάλλεται σε ναό της Θεότητας;

Πως λοιπόν θα κατορθωθεί

το αδύνατον τούτο κατά τα ανθρώπινα;

Μια σύντομη απάντηση

                           δίνεται στο ερώτημα αυτό,

μέσω της οποίας απαστράπτει,

                                     της θεότητος, το φως.

«Δία Ἰησοῦ Χριστοῦ»!

Διασαλπίζει ο θεόπνευστος απόστολος.

«Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμούντι

 μὲ Χριστῷ»! (Φιλιππ. Δ΄13).

Χριστιανός που δεν έχει αισθανθεί,

έστω και λίγο την ανάγκη

                                της ριζικής μετάνοιας

                   και της εν Χριστώ θεραπείας,

άνθρωπος που αρκείται στα εξωτερικά,

       έστω και αν δεν έχει πέσει σε βαριά

και θανάσιμα αμαρτήματα,

απλώς αποδεικνύει στην πράξη

ότι ακόμα δεν έχει θέσει

                                          αρχή μετανοίας

           και αγνοεί την οδό της σωτηρίας.

Μα το χειρότερο είναι

να παραμένει κανείς ικανοποιημένος

με την κατάστασή του και να πιστεύει

                                  ότι λόγω της «σεμνής»

και «άψογης» εξωτερικής συμπεριφοράς

έχει φθάσει στα ύψη

                                 της πνευματικής ζωής.

Στην κατάσταση αυτή

                   δεν αφήνει ο άνθρωπος

να τον αγκαλιάσει το συναίσθημα,

δηλαδή η πραγματικότητα

της πνευματικής του πτώχειας

                             και η καρδιακή συντριβή.

Είναι ανάγκη να έχουμε πάντοτε

κατά νου ότι το δένδρο,

                      όσο ύψος έχει από το έδαφος

                               έως την δική του κορυφή,

άλλο τόσο ή και περισσότερο

έχει ρίξει τις ρίζες του από την επιφάνεια

                    του εδάφους στα βάθη της γης.

 Δεν έχουμε λοιπόν, παρά με πίστη θερμή

να στραφούμε προς τον Σωτήρα Χριστό,

                                     και με διάθεση αγαθή

να αναλάβουμε τον αγώνα της μετανοίας

                                με αδιάλειπτη προσευχή.

Όσο συνειδητότερα γίνεται αυτό,

             τόσο και περισσότερο ανακαινισμό

     και χάρη θα δεχθούμε

                       στην ύπαρξή μας από το Θεό.

Κολ.γ΄4 – 11

 

 

 

Η παράκληση μας πρέπει να είναι αυτή:

 να γεννά ο Θεός εντός μας ελπίδας

και αισθήματα αντάξια Αυτού, να καθαρίζει,

του εγώ μας, την ζύμη τη μυστική.

Εφες. Ε’ 8-19 

Ο Χριστός είναι το φως το αληθινό.

Ως εκ τούτου ο θείος Απόστολος καλεί τους Εφεσίους,

αλλά και εμάς, να ζούμε και να συμπεριφερόμαστε

ως τέκνα Χριστού , ως τέκνα φωτός.

Πολλοί είναι αυτοί που εγκαταλείπουν το φως

της χριστιανικής ζωής για να ακολουθήσουν

τα σκοτάδια της πλάνης των αιρέσεων....

 «Βλέπετε ουν πως ακριβώς περιπατείτε,

μη ως άσοφοι, αλλ’ ως σοφοί,

εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, ότι αι ημέραι πονηραί εισίν»

(προς Εφες. ε’ 15)

Χρειάζεται, κατά τον απόστολο Παύλο,

να προσέχουμε πως ζούμε,

να προσέχουμε τον τρόπο ζωής μας.

Να μην ζούμε ως ασύνετοι, αλλά ως συνετοί.

Η σοφία και σύνεση είναι στοιχεία

που πρέπει να διέπουν τον χριστιανό κάθε εποχής.

Ως χριστιανοί

 πρέπει να έχουμε ως κύριο μέλημα μας την προσευχή

και την τήρηση των θείων εντολών.

Το θέλημα του Θεού

πρέπει να κατευθύνει τη δική μας ζωή,

για να είμαστε πραγματικά «τέκνα φωτός».

βεβαρημένοι με κλίσεις και επιθυμίες αμαρτωλές

εισερχόμεθα εις την ζωήν. Έρχεται ακολούθως

η κοινωνία με τους πειρασμούς της

και δημιουργεί μέσα μας μεγαλύτερη αναταραχή.

Ο διάβολος εν συνεχεία,

 επενεργεί ύπουλος και προκαλεί

νέα προβλήματα και εμπόδια

εις την πορεία μας την ομαλή.

Έτσι σιγά σιγά, ο άνθρωπος, αν δεν αγωνισθεί,

διαμορφώνεται

ένας ψυχικός κόσμος ανώμαλος, επιρρεπής

προς την αμαρτία,

φορτωμένος από κλίσεις και επιθυμίες

μη συμφώνους με του Θεού τις ευλογίες.

Πολύ παραστατικά ο Απόστολος Παύλος

περιγράφει την κατάσταση αυτήν:

«Φανερά εστί τα έργα της σαρκός, άτινα εστί:

μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια,

έχθραι, ίβρεις, ζήλοι, θυμοί...,

και τα όμοια τούτοις». Μας προειδοποιεί:

«Βλέπω δε άλλος νόμος να κυριαρχή......».

Αυτή, συνήθως, είναι η πνευματική

κατάσταση του ανθρώπου, όταν τελεί

υπό την επίδραση των δυνάμεων του κακού

και της αμαρτίας χωρίς να μετανοεί.

Όμως η πορεία αυτή

δεν είναι η αρμόζουσα στο τέκνον του Θεού,

που είναι προορισμένο για την βασιλεία του ουρανού.

Ο Κύριος ήλθε στον κόσμο

για να απαλλάξει τον άνθρωπο,

να μη επιτρέψει στο διάβολο να το κυριαρχήσει

αλλά, στην χώρα του φωτός και της χάριτος,

να τον οδηγήσει

Η παράκληση μας πρέπει να είναι αυτή:

 να γεννά ο Θεός εντός μας ελπίδας

 και αισθήματα αντάξια Αυτού,

να καθαρίζει, του εγώ μας, την ζύμη τη μυστική.

Ο Ιερός Αυγουστίνος

έλεγε πάντοτε με βαθειά κατάνυξη:

«Κύριε,

δος μοι ό,τι θέλεις και διάταξέ με ό,τι επιθυμείς».

Μια τοιαύτη απόφαση, να ενεργούμε

σύμφωνα με την επιθυμίαν του Θεού,

θα έχει ως άμεσο αποτέλεσμα την αποφυγήν

από τα έργα του σκότους,

τα οποία φέρουν στον άνθρωπον τόση καταστροφή.

Στη πνευματική του πορεία ο άνθρωπος

έχει σήματα πορείας ασφαλή

που ονομάζονται εντολές του Θεού,

στις οποίες πρέπει να κάνουμε υπακοή.

Τα σήματα αυτά είναι οπωσδήποτε απαγορευτικά,

όχι όμως και της ελευθερίας μας στερητικά.

Ο απόστολος Παύλος πέρα από τις εντολές

χαράζει και δύο φωτεινές γραμμές.

Το θέλημα του Θεού είναι η πρώτη γραμμή

στην οποία οφείλουμε να κάνουμε υπακοή.

Η άλλη γραμμή ασφαλούς πορείας είναι

να κάνουμε όχι αυτό

που αρέσει στους πολλούς,

αλλά αυτό που είναι αρεστό στο Σωτήρα Θεό.

«Δοκιμάζοντες τι έστιν ευάρεστων

 τώ Κυρίω» Ιησού Χριστό.(προς Εφες. ε’ 10)

Εξαιτίας της άπειρης αγάπης του ο Θεός

μας χαρίζει το θέλημά Του

και τη θεαρέσκειά Του

για την ασφαλή πορεία μας

προς τον αιώνιο μας προορισμό.

Αν κι εμείς αγαπάμε το Θεό, τότε είναι καιρός

να επαναπροσδιορίσουμε το δρόμο μας,

στο θέλημα Αυτό

αφήνοντας πίσω την δική μας υποταγή

του κόσμου και της αμαρτίας, που

εκ των συμβαινόντων μας οδηγεί στην καταστροφή.

Να αλλάξουμε ζωή

και να μεταμορφωθούμε

σε αληθινούς χριστιανούς, αγίους. Αρκεί

να απλώσουμε το χέρι μας

κι Εκείνος με την παντοδύναμη χάρη Του

κάνει αυτά που εμείς

ούτε να φανταστούμε δεν είμαστε ικανοί.

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ανέστη!

 

Τεσσαρακοστή

                                                                                                           

Η έκφραση «Χριστός ανέστη!» (Ο Χριστός αναστήθηκε!) αποτελεί τον περισσότερο διαδεδομένο χαιρετισμό μεταξύ των Ορθόδοξων Χριστιανών που λέγεται από το Πάσχα, δηλαδή την εορτή της Ανάστασης του Χριστού, και για σαράντα ημέρες, δηλαδή μέχρι την απόδοση του Πάσχα, την Τετάρτη της παραμονής του εορτασμού της εορτής της Αναλήψεως. Η έκφραση αυτή που προέρχεται από ευαγγελική ρήση, αποτελεί και την αρχή του γνωστότερου αναστάσιμου τροπαρίου που λέγεται κατά την ίδια περίοδο:
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος